O drugiej w nocy ojciec kazał mi uciekać z siostrą, a gdy matka zobaczyła nas na ulicy, jej twarz nagle stężała

O drugiej w nocy przeczytałam wiadomość od ojca i poczułam, jak całe moje dzieciństwo rozsypuje się w jednej chwili.

„Zabierz Ivy i uciekaj. Nie ufaj matce”.

Przeczytałam te słowa dwa razy, potem trzeci. Adrian nigdy nie pisał po nocach. Był człowiekiem, który sprawdzał zamki przed snem, wysyłał wiadomość po każdym lądowaniu samolotu i potrafił pamiętać datę dentysty nawet wtedy, gdy zapominał, gdzie odłożył okulary.

A teraz kazał mi uciekać.

Wsunęłam stopy w sportowe buty, narzuciłam bluzę i chwyciłam plecak. Serce waliło mi tak mocno, że przez chwilę bałam się, iż matka usłyszy je z dołu. Dom wyglądał jednak zupełnie normalnie. Na ścianach wisiały rodzinne zdjęcia, telewizor mruczał w salonie, a z parteru dobiegał cichy brzęk kieliszka.

Matka oglądała dokument o zbrodniach.

Przez kilka miesięcy tłumaczyłam sobie jej dziwne zachowanie zmęczeniem. Telefon zawsze leżał ekranem do dołu. Komputer był zabezpieczony hasłem. Kolacje służbowe nie zgadzały się z opowieściami, które słyszałam następnego dnia. Ojciec przy śniadaniu uśmiechał się zbyt ostrożnie, a jego ramiona napinały się, gdy tylko matka wchodziła do kuchni.

Rodzice się kłócą, powtarzałam sobie. Dorośli mają sekrety.

Tyle że dorośli nie piszą córce, żeby uciekała przed własną matką.

Pobiegłam do pokoju Ivy. Dwunastolatka spała obok niedokończonej książki, a okulary leżały na poduszce. Dotknęłam jej ramienia.

— Ivy, obudź się. Musimy wyjść.

Otworzyła oczy i natychmiast usiadła.

— Co się stało?

— Tata napisał, że mamy uciekać.

— Przed kim?

Nie potrafiłam wypowiedzieć odpowiedzi. Podałam jej bluzę, inhalator i butelkę wody. Drżącymi rękami wsunęła wszystko do plecaka.

— Czy mama jest w niebezpieczeństwie? — szepnęła.

— Nie wiem.

— Czy tata jest w niebezpieczeństwie?

— Tego też nie wiem.

Ta odpowiedź przeraziła ją bardziej niż jakiekolwiek wyjaśnienie.

Otworzyłam okno. Z podwórka ciągnął chłód i zapach mokrej ziemi. Ekran ochronny opadł bezgłośnie na ściółkę. Zawahałam się, patrząc na wysokość, z której wcześniej wyskakiwałam tylko po to, żeby spotkać się ze znajomymi.

Za plecami skrzypnęła deska.

Ciężko. Blisko.

Ivy zamarła.

Kolejny trzask dobiegł ze schodów. Telewizor w salonie wciąż mówił o zaginięciu kobiety, ale matki nie było już na kanapie. Ktoś wchodził na górę powoli, jakby dokładnie wiedział, gdzie jesteśmy.

— Lyra — odezwała się matka. — Kochanie, porozmawiajmy.

Chwyciłam Ivy za rękę.

— Teraz.

Zeskoczyłam na trawę i złapałam siostrę, gdy wylądowała obok mnie. Pobiegłyśmy przez podwórko. Zimne powietrze paliło mnie w płucach, a za nami dom wyglądał jak spokojne miejsce, w którym nikt nigdy nikogo nie skrzywdził.

W całodobowym sklepie schowałyśmy się między lodówkami. Matka zadzwoniła po minucie.

— Lyra, gdzie jesteście? — jej głos był miękki, niemal czuły.

— Tata kazał nam wyjść.

Zapadła cisza.

— Twój ojciec nie myśli jasno — powiedziała. — Powiedz mi, gdzie jesteście.

To nie było pytanie. To był rozkaz.

Rozłączyłam się. Wtedy telefon zawibrował ponownie. Wiadomość pochodziła z nieznanego numeru.

„Nazywam się Rowan Blake. Twój ojciec poprosił, żebym skontaktowała się z tobą, jeśli coś mu się stanie”.

Ivy zacisnęła palce na moim rękawie.

Druga wiadomość pojawiła się natychmiast.

„Nie wracajcie do domu. Podejdźcie do bocznego wyjścia. Ktoś już was szuka”.

Spojrzałam przez szybę na pusty parking. W tej samej chwili pod naszym oknem przemknęła sylwetka i pochyliła się nad ściółką, jakby coś stamtąd podnosiła…

CZĘŚĆ 2

…Kiedy sylwetka wyprostowała się, światło latarni padło na jej twarz. To nie była matka. Mężczyzna miał czapkę naciągniętą nisko na oczy, lecz rozpoznałam granatową kurtkę ojca.

— Tata? — wyszeptała Ivy.

Mężczyzna odwrócił głowę. Przez szybę zobaczyłam tylko jego profil, ale w dłoni trzymał mały mosiężny kompas, który Adrian nosił przy kluczach od dnia moich siedemnastych urodzin.

Drzwi sklepu otworzyły się z sykiem.

— Lyra, nie wychodźcie głównym wejściem — napisała Rowan. — Idźcie na zaplecze. Pracownik w czerwonej czapce pomoże wam przejść do pralni obok.

— Skąd mam wiedzieć, że to nie pułapka? — odpisałam.

Odpowiedź nadeszła po kilku sekundach.

— Nie wiesz. Ale jeśli zostaniecie, matka przyjedzie przed policją.

Nie chciałam ufać obcej osobie, lecz wtedy na parking wjechał czarny samochód. Reflektory rozcięły ciemność. Mężczyzna w kurtce ojca zniknął za ścianą sklepu.

Pociągnęłam Ivy za rękę.

— Idziemy.

Na zapleczu pachniało detergentem i kartonem. Sprzedawca w czerwonej czapce nie zadawał pytań. Otworzył metalowe drzwi prowadzące do wąskiego przejścia między sklepem a pralnią.

— Macie trzy minuty — powiedział. — Potem nie będę was znał.

— Zna pan mojego ojca?

Mężczyzna odwrócił wzrok.

— Znałem jego zegarek. To wystarczy.

Przeszłyśmy do pralni, gdzie Rowan czekała przy automatach z praniem. Miała około czterdziestu lat, krótko obcięte włosy i bliznę przy lewej brwi. Nie wyglądała jak ktoś, kto przychodzi ratować dzieci. Wyglądała jak ktoś, kto od dawna wie, że ratunek często przychodzi za późno.

— Jestem agentką wydziału do spraw przestępstw finansowych — powiedziała. — Wasz ojciec prowadził dochodzenie pod przykryciem. Nie przeciwko obcej firmie. Przeciwko osobie, która mieszka z wami.

Ivy pobladła.

— Mamie?

Rowan nie odpowiedziała od razu.

— Wasza matka, Marta, od dwóch lat przelewała pieniądze z funduszu opiekuńczego na konta podstawionych spółek. Adrian znalazł ślady. Kiedy próbował je zgłosić, ktoś zaczął niszczyć dowody i grozić mu wypadkiem.

— Dlaczego nie zabrał nas wcześniej? — zapytałam.

— Bo Marta miała dostęp do wszystkich waszych dokumentów. Wiedziała, gdzie chodzicie do szkoły, znała lekarzy, trenerów, sąsiadów. Gdyby Adrian zabrał was bez planu, mogłaby przedstawić go jako niestabilnego człowieka, który porwał własne córki.

Poczułam mdłości. Przypomniałam sobie, jak matka poprawiała mi kołnierz przed szkolną uroczystością, a potem pytała, czy ktoś obcy rozmawiał ze mną po drodze.

— Gdzie on jest? — spytałam.

Rowan wyjęła z kieszeni fotografię. Przedstawiała pustą szklarnię za naszym domem, tę samą, której od lat nie używaliśmy.

— Ostatnia wiadomość od Adriana przyszła wczoraj o dziewiętnastej. Napisał, że jeśli nie odezwie się do drugiej, mam odnaleźć was i doprowadzić do miejsca, które zaznaczył.

Na odwrocie fotografii widniał adres starej biblioteki.

— Ale kompas był pod waszym oknem — dodała Rowan. — Twój ojciec zostawił go tam specjalnie. W środku jest coś, czego nie zdążył przekazać.

— Co?

Agentka zacisnęła szczękę.

— Nie wiem. Kompas znaleziono pusty. Ktoś wyjął zawartość przed nami.

W tej chwili telefon Ivy, mimo że był wyłączony, zaświecił się w jej plecaku. Na ekranie pojawiło się zdjęcie naszej szklarni. Pod nim widniały słowa:

„Jeśli chcecie zobaczyć ojca żywego, przyjdźcie same. Rowan nie może wejść do środka”.

Rowan spojrzała na mnie, a jej twarz nagle stwardniała.

— Tego zdjęcia nie zrobiła Marta — powiedziała. — Ona nie wie, gdzie jesteśmy.

Za szybą pralni zatrzymał się czarny samochód. Z jego tylnego siedzenia wysiadła kobieta w jasnym płaszczu.

Matka podniosła wzrok prosto na mnie…

CZĘŚĆ 3

…Marta nie weszła do pralni. Stała pod latarnią, z twarzą spokojną jak na rodzinnej fotografii, i uniosła dłoń. W palcach trzymała telefon Ivy.

— Nie ruszajcie się — powiedziała Rowan.

— Ona ma mój telefon — szepnęła Ivy.

— I wie, że go nie używałaś. To znaczy, że ktoś jej pomógł namierzyć sygnał z samochodu.

Marta przeszła przez ulicę. Nie spieszyła się. Każdy jej krok był równy, pewny, niemal elegancki. Gdy weszła do pralni, pachniała drogimi perfumami i deszczem.

— Lyra, oddaj mi siostrę — powiedziała. — Twój ojciec doprowadził was do tego.

— Gdzie on jest?

Jej usta drgnęły.

— Bezpieczny.

— Kłamiesz.

— Nie wiesz nawet, o czym mówisz.

Rowan stanęła między nami.

— Pani Voss, proszę odsunąć się od dziewcząt.

Marta spojrzała na nią z pogardą.

— Agentko Blake, od trzech miesięcy próbujesz znaleźć człowieka, który nie istnieje w żadnych rejestrach pod prawdziwym nazwiskiem. Powinnaś wiedzieć, że Adrian nie prowadził zwykłego dochodzenia.

Wyjęła z torebki plik dokumentów i rzuciła go na składany stół. Na pierwszej stronie zobaczyłam podpis ojca.

— To jego zgoda na przekazanie funduszu — powiedziała. — Podpisał ją dobrowolnie.

Rowan podniosła kartkę, przyjrzała się jej i od razu pokręciła głową.

— Podpis jest zeskanowany.

— Udowodnij to.

Z końca pralni dobiegł głos sprzedawcy w czerwonej czapce.

— Mogę.

Wszyscy odwróciliśmy się jednocześnie. Mężczyzna wyszedł zza drzwi z mokrym mosiężnym kompasem w dłoni.

— Nazywam się Stefan Wrona — powiedział. — Przez sześć lat prowadziłem księgowość funduszu. Marta kazała mi przepisywać przelewy na spółki zarejestrowane na nazwiska dzieci, których rodzice nigdy o nich nie słyszeli.

Marta pobladła.

— Stefan, nie masz pojęcia, co robisz.

— Mam. Dlatego zrobiłem kopie.

Wyjął z kompasu cienki zwitek papieru. Na każdej stronie widniały numery rachunków, daty i podpisy Marty. Adrian ukrył dokumenty w środku kompasu, a Stefan miał przekazać je Rowan, gdy tylko dziewczęta dotrą do sklepu.

— Twój ojciec nie został porwany przez obcych — powiedział Stefan do mnie. — Marta zamknęła go w szklarni. Chciała, żeby podpisał oświadczenie, że cierpi na urojenia i sam uciekł z domu.

Ivy zakryła usta dłonią.

— Dlaczego go nie uwolniłeś?

— Bo pilnowało go dwóch ludzi. Czekałem na was. Adrian powiedział, że jeśli spróbuję działać wcześniej, Marta zabierze was do kliniki i nikt nie uwierzy w jego słowa.

Marta rzuciła się po kartki. Rowan zagrodziła jej drogę.

— To jeszcze nie wszystko — powiedział Stefan.

Wyjął drugą kopertę, tym razem z własnej kieszeni.

— Marta nie kradła pieniędzy dla siebie. Spłacała dług człowieka, który szantażował ją od lat. To on kazał jej używać funduszu. I to on ma klucz do szklarni.

Marta wyszeptała jego imię.

— Nie wciągaj w to mojego brata.

W tej samej chwili telefon Rowan zadzwonił. Agentka odebrała i słuchała przez kilka sekund. Jej twarz zmieniła się tak gwałtownie, że poczułam zimno w całym ciele.

— Adrian nie jest już w szklarni — powiedziała. — Ktoś zabrał go stamtąd dziesięć minut temu.

Marta spojrzała na nas, a potem na kopertę w dłoni Stefana.

— Jeśli ją otworzycie, on umrze — szepnęła.

Rowan odwróciła kopertę. Na jej tylnej stronie widniał adres, którego nie znałam.

— Nie — powiedziała. — Jeśli jej nie otworzymy, umrą wszyscy, których twój brat zamierza dziś uciszyć.

Wtedy otrzymałam wiadomość z numeru ojca.

„Lyra, nie jedźcie za Rowan. Ona nie wie, komu naprawdę ufać. Jedźcie do portu. Sama”.

Pod tekstem pojawiło się zdjęcie Adriana z zakrwawioną skronią. W tle rozpoznałam czerwony zegar z dworca promowego…