Po dwóch latach kalectwa znalazłem pokojówkę w swoim łóżku, a kiedy podniosłem broń, jej twarz nagle pobladła

Kiedy poczułem ciepło obcego ciała przy swoim boku, moja ręka natychmiast ruszyła w stronę pistoletu ukrytego pod poduszką.

Była druga siedemnaście w nocy. Za oknami rezydencji deszcz tłukł o szyby jak garść kamieni, a z korytarza dobiegało jednostajne buczenie awaryjnego generatora. Przez kilka sekund nie widziałem twarzy. Czułem tylko ciężar materaca i czyjś oddech na karku.

Potem błyskawica rozdarła niebo.

Emma.

Leżała na narzucie, w ubraniu roboczym, z jednym policzkiem przyciśniętym do mojego ramienia. Jej dłonie, popękane od środków czyszczących, spoczywały na mojej klatce piersiowej, jakby sprawdzała, czy oddycham. Na kołnierzu miała przyczepioną małą mosiężną spinkę w kształcie jaskółki. Zawsze nosiła ją przy fartuchu.

Nie spała.

Jej oczy otworzyły się dokładnie wtedy, gdy zacisnąłem palce na kolbie.

— Nie rób tego — wyszeptała.

— Co ty robisz w moim łóżku?

Głos miałem zachrypnięty od bólu. Dwie godziny wcześniej fantomowe skurcze szarpały moimi nogami tak mocno, że rozbiłem lampę o ścianę. Emma podała mi lekarstwo, przykryła kocem i kazała przestać udawać, że cierpienie czyni mnie niezwyciężonym.

Potem pamiętałem już tylko ciemność.

— Znalazłam pana na podłodze — powiedziała.

— Kłamiesz.

— Gdybym kłamała, nie leżałabym tutaj z pana ręką na szyi.

Dopiero wtedy zauważyłem czerwone ślady na jej skórze. Musiałem chwycić ją przez sen. Odstawiłem broń, choć nie wypuściłem jej z dłoni.

— Dlaczego mnie nie obudziłaś?

Emma usiadła. Na jej spodniach zaschła biała smuga środka do polerowania, a pod paznokciem miała cienką czarną kreskę.

— Obudziłam. Trzy razy. Za każdym razem pytał pan, kto mnie przysłał.

— I co odpowiedziałaś?

— Że rachunki.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w półmroku. W tym domu ludzie odpowiadali mi dokładnie tak, jak chciałem. Emma odpowiadała tak, jak uważała za stosowne.

Wstała z łóżka, ale zachwiała się przy szafce. Złapałem ją za nadgarstek.

— Jesteś chora?

— Jestem zmęczona.

— To nie to samo.

— Dla ludzi, którzy muszą pracować, często tak.

Wyrwała rękę i wskazała na biurko. Na moim skórzanym blacie leżała koperta, której wcześniej tam nie było. Brązowa, z odciśniętym śladem wilgoci i moim nazwiskiem napisanym drukowanymi literami.

— Znalazłam ją za panelem wentylacyjnym w pańskim gabinecie — powiedziała. — Nie otwierałam.

— Kto wiedział, że tam jest?

— Tego właśnie chciałam się dowiedzieć.

W tej samej chwili na korytarzu skrzypnęła deska. Emma znieruchomiała. Ja podniosłem broń.

Klamka zaczęła powoli opadać. Emma cofnęła się pod ścianę, a ja wycelowałem w drzwi. Po drugiej stronie ktoś zatrzymał się i przez moment nie robił nic.

Potem do pokoju wsunęła się smuga światła. Ręka w czarnej rękawiczce sięgnęła po kopertę…

CZĘŚĆ 2

Ręka w czarnej rękawiczce zacisnęła się na kopercie, ale zanim palce zdążyły ją podnieść, nacisnąłem spust.

Nie było wystrzału. Pistolet miał zabezpieczenie.

Wystarczyło jednak, że intruz usłyszał metaliczne kliknięcie. Dłoń zniknęła, drzwi trzasnęły, a ciężkie kroki pobiegły w stronę schodów.

— Zostań tutaj — powiedziałem.

— Nie może pan nawet przejść przez pokój.

— Mam ludzi.

— Którzy właśnie pozwolili komuś wejść do pańskiej sypialni.

To zabolało bardziej niż powinno. Nacisnąłem przycisk przy podłokietniku i elektryczny wózek ruszył. Koła przejechały po dywanie, zahaczając o srebrną spinkę, która odpadła od fartucha Emmy. Schyliła się po nią, a ja zobaczyłem, że jej palce drżą.

— Jesteś przerażona? — zapytałem.

— Nie. Jestem zła.

— Na kogo?

— Na pana. Wszyscy w tym domu mają broń, kamery i ludzi do pilnowania schodów. A mimo to ktoś grzebie w pańskich rzeczach, a pan pyta mnie, czy jestem chora.

Wyjechałem na korytarz. Przy windzie technicznej leżała mokra smuga. Nie była to woda z deszczu. Miała ostry zapach oleju i zostawiała na parkiecie czarne półksiężyce.

Luke zjawił się po czterech minutach, bez marynarki, z włosami zaczesanymi do tyłu. Za nim biegło dwóch ochroniarzy.

— Danny, co się stało?

— Ktoś wszedł do mojego pokoju.

Luke spojrzał na Emmę.

— Ona była z tobą?

— Była przy mnie, kiedy wszedł intruz.

— W takim razie powinna natychmiast opuścić rezydencję.

Emma poprawiła kołnierz fartucha i podniosła z podłogi swoją mosiężną jaskółkę.

— Nie opuszczę. Za tę noc nie dostałam jeszcze zapłaty.

Jeden z ochroniarzy parsknął śmiechem. Luke nie.

— To nie jest chwila na żarty — powiedział.

— Ja też nie żartuję — odparła.

W gabinecie otworzyłem kopertę. W środku znajdowały się trzy rachunki za rehabilitację, każdy wystawiony na moje nazwisko, każdy opłacony z konta, którego nie znałem. Daty zgadzały się z dniami, kiedy kolejni terapeuci odchodzili z pracy. Na odwrocie ostatniej kartki ktoś napisał: „Pytaj o fundusz północny”.

Luke wziął dokument do ręki.

— Fałszywe.

— Jeszcze nie powiedziałem, co na nich jest.

— Wystarczy spojrzeć.

Emma stała przy regale i przeglądała listę dostawców. Nagle wyjęła jedną fakturę.

— Ta sama firma wystawia rachunki za leki i za ochronę. To niemożliwe.

Luke wyrwał jej papier.

— Nie dotykaj dokumentów.

— Dlaczego? Bo są brudne?

W jego twarzy coś drgnęło. Nie strach. Rozdrażnienie człowieka, któremu ktoś przesunął pionek na planszy.

O drugiej czterdzieści siedem zadzwonił mój telefon. Numer był z ośrodka pamięci, w którym mieszkała matka Emmy.

Emma odebrała. Słuchała z pobladłą twarzą, a potem podała mi aparat.

— Proszę pana, pańska matka mówi, że zna człowieka, który kazał do pana strzelać — powiedziała pielęgniarka. — I że ma dowód. Ale zanim przyjedziecie, musimy wiedzieć, komu możemy zaufać.

Spojrzałem na Luke’a. Stał przy kominku, z ręką wsuniętą do kieszeni.

— Co powiedziała? — zapytał.

Emma ścisnęła mosiężną jaskółkę tak mocno, że wbiła ją sobie w skórę.

— Powiedziała, że człowiek nazywa się…

Wtedy Luke wyjął z kieszeni telefon i wybiegł z gabinetu…

CZĘŚĆ 3

Wtedy Luke wyjął z kieszeni telefon i wybiegł z gabinetu.

— Zatrzymać go! — krzyknąłem.

Ochroniarze ruszyli za nim, ale Emma już była przy bocznych drzwiach. Wsunęła mosiężną jaskółkę do zamka awaryjnego i przekręciła ją jak klucz. Drzwi zablokowały się z głuchym trzaskiem.

— Skąd wiedziałaś, że to zadziała? — zapytałem.

— Nie wiedziałam. Miałam nadzieję.

Luke odwrócił się na końcu korytarza. W dłoni trzymał mały metalowy przedmiot. Nie telefon. Zapalniczkę.

— Danny, każ im się odsunąć — powiedział. — W tej części domu są przewody gazowe.

— Chcesz mnie wysadzić?

— Chcę wyjść stąd żywy.

Emma podeszła do mnie i położyła na biurku starą księgę rachunkową. Okładka była spuchnięta od wilgoci, a na grzbiecie widniała wyblakła pieczęć ośrodka pamięci.

— Przywiozła ją moja matka — powiedziała. — Pielęgniarka schowała ją przed człowiekiem, który dziś rano próbował wejść do jej pokoju.

Luke zaśmiał się krótko.

— Ta kobieta nie pamięta własnego imienia.

— Pamięta liczby — odpowiedziała Emma. — I pańską twarz.

Do gabinetu weszła starsza kobieta na wózku, prowadzona przez pielęgniarkę. Miała cienki zielony szal, a na jej kolanach spoczywała torba z popękanym zamkiem.

— Ruth — wyszeptała Emma.

Matka spojrzała na mnie.

— To ty byłeś przy fontannie, Danny. Miałeś białą koszulę i krew na lewym mankiecie.

Pamięć wróciła gwałtownie. Chicago, parking przed hotelem, pierwszy strzał. Luke klęczący obok mnie i wrzeszczący do kierowcy, żeby nie ruszał. Wtedy uznałem to za panikę.

Ruth otworzyła księgę.

— Luke płacił ludziom z funduszu północnego. Najpierw za informacje o trasach, potem za rehabilitantów, którzy mieli podawać złe dawki leków i przekonywać Danny’ego, że nie ma dla niego nadziei.

— To brednie — powiedział Luke.

— Nie — odparłem. — To są moje podpisy pod przelewami. Tyle że ktoś podpisał je za mnie.

Ruth wskazała stronę z czerwoną pieczęcią.

— A tutaj jest prawdziwy cel. Luke chciał, żebyś uznano za niezdolnego do kierowania przedsiębiorstwem. Wtedy przejąłby udziały przez fundusz powierniczy.

Emma patrzyła na Luke’a, jakby nagle zobaczyła człowieka stojącego za maską.

— To on kazał strzelać? — zapytała.

Luke zacisnął palce na zapalniczce.

— Miałeś umrzeć, Danny. Kierowca spanikował. Kula trafiła niżej, niż planowaliśmy.

Nikt się nie poruszył.

Moje nogi płonęły, choć nie czułem ich nawet pod dotykiem. Spojrzałem na człowieka, który przez dwa lata siedział przy moim łóżku, podpisywał za mnie dokumenty i nazywał się moim bratem.

— Ilu ludzi kupiłeś?

— Wystarczająco wielu.

Ruth nagle chwyciła Emmę za rękę.

— Jest jeszcze druga księga. Ta, której Luke szuka.

— Gdzie? — spytałem.

Staruszka wskazała na moją spinkę do krawata, leżącą przy lampie. Pod spodem była wygrawerowana data.

— Twój ojciec zostawił ją w skrytce przy starym dworcu. Tam są nazwiska wszystkich, którzy brali pieniądze.

W tej samej chwili telefon Luke’a zadzwonił. Odebrał, słuchał przez trzy sekundy, a potem twarz mu stężała.

— Co się stało? — zapytałem.

— Skrytka została otwarta — odpowiedział.

— Przez kogo?

Luke spojrzał na Emmę.

— Przez człowieka, którego wysłałem tam godzinę temu. I właśnie zadzwonił, że znalazł w środku coś, czego nie powinien był widzieć…