CZĘŚĆ 4
Przez kogo? — zapytałem.
Luke spojrzał na Emmę.
— Przez człowieka, którego wysłałem tam godzinę temu. I właśnie zadzwonił, że znalazł w środku coś, czego nie powinien był widzieć…
Przez kilka sekund słyszałem tylko deszcz uderzający w wysokie okna.
— Co znalazł? — spytałem.
Luke nie odpowiedział.
Ruth ścisnęła dłoń córki.
— Powiedz mu, Luke.
Jego twarz była napięta, ale nie ze strachu. Raczej z wściekłości, że ktoś odebrał mu ostatni ruch.
— W skrytce był testament twojego ojca — powiedział. — I list.
— Jaki list?
— Taki, w którym napisał, że jeśli kiedykolwiek spróbuję przejąć twoje udziały, wszystko trafi do osoby, która przez lata prowadziła księgowość fundacji.
Spojrzałem na Ruth.
— Twoja matka.
Emma odsunęła się od stołu.
— Mama nigdy mi o tym nie mówiła.
— Bo Luke zagroził, że odbierze ci pracę i doprowadzi do zamknięcia ośrodka — odpowiedziała Ruth. — A kiedy zachorowałam, zabrał część ksiąg. Resztę ukryłam.
Luke uniósł zapalniczkę.
— Jeśli nie dostanę tej księgi, spalę wszystko. Dokumenty, dom, ludzi w środku. Nikt nie będzie miał czego szukać.
Ochroniarze wycelowali broń, ale nikt nie ruszył się do przodu. Luke stał przy ścianie, za którą biegła instalacja gazowa. Wystarczył jeden ruch kciuka.
Emma pochyliła się do mnie.
— Może pan do niego mówić?
— Mogę.
— To niech pan przestanie mówić jak szef.
Spojrzałem na Luke’a.
— Czego naprawdę chciałeś?
— Tego, co zbudowałem razem z tobą.
— Nie zbudowałeś tego. Pilnowałeś drzwi.
— Pilnowałem, kiedy ty siedziałeś w gabinetach i udawałeś, że jesteś nietykalny! To ja odbierałem telefony od ludzi, których mogłeś zabić jednym spojrzeniem. To ja wynosiłem cię z samochodu, kiedy kula przebiła ci kręgosłup.
— A potem dopilnowałeś, żebym już nigdy nie stanął na nogach.
Luke zacisnął szczękę.
— Nie musiałem. Wystarczyło, że wszyscy wokół ciebie zaczęli mówić, że jesteś skończony.
Ruth podniosła głowę.
— Kłamałeś mu także o lekarstwach.
Emma odwróciła się do mnie.
— Dlatego znalazłam rachunki. Płacił za leki, których nie dostawał pan do końca.
Nagle z korytarza dobiegł metaliczny huk. Drzwi wejściowe otworzyły się, a do środka wszedł mężczyzna w przemoczonym płaszczu. Trzymał czarną kasetkę.
Luke zesztywniał.
— Malik — powiedział.
Mężczyzna położył kasetkę na podłodze.
— Nie pracuję już dla ciebie.
— Co jest w środku?
— Wszystko, czego potrzebuje Danny, żeby odzyskać swoje nazwisko. I jedna rzecz, której nie chciałeś, żeby zobaczył.
Malik otworzył wieko. Na dokumentach leżała fotografia z parkingu sprzed dwóch lat.
Na zdjęciu Luke nie klęczał przy rannym człowieku.
Stał za samochodem i wskazywał strzelcowi miejsce, w które miał celować.
Pod fotografią znajdował się podpis kierowcy oraz data przelewu. Obok widniał jeszcze jeden dokument: umowa, w której Luke zobowiązywał się oddać połowę imperium człowiekowi finansującemu zamach.
— To nie był twój plan — powiedziałem. — Ty też byłeś pionkiem.
Luke pobladł.
— Nie wiesz, o czym mówisz.
— Wiem, że ktoś czeka na twoją zapłatę. I wiem, że kiedy nie dostanie pieniędzy, przyjdzie po ciebie.
Telefon Luke’a zadzwonił ponownie.
Tym razem odebrałem ja.
— Danny — odezwał się nieznajomy głos. — Masz dziesięć minut. Jeśli Luke nie wyjdzie z domu, zaczniemy od ludzi przy bramie.
W pomieszczeniu natychmiast zrobiło się ciaśniej.
Luke spojrzał na mnie.
— Jeśli mnie oddasz, zabiją Emmę.
— Jeśli cię wypuszczę, zabiją wszystkich.
Emma chwyciła moją dłoń. Jej palce były zimne, ale nie drżały.
— Niech pan wybierze inaczej — powiedziała.
— Jak?
— Niech pan przestanie grać według ich zasad.
Podeszła do biurka i wyjęła z koperty ostatnią kartkę. Była to lista rachunków z nazwiskami i numerami kont. Na samym dole widniała suma oraz pieczęć funduszu, którego właścicielem był człowiek z telefonu.
— Możemy zamknąć ich pieniądze — powiedziała. — Mama wie, do kogo wysłać kopię. Malik zna ludzi, którzy potwierdzą przelewy. A ja mam adres wszystkich kont, bo znalazłam go w pańskim gabinecie.
Luke zaśmiał się nerwowo.
— Ty? Pokojówka?
— Księgowa — odpowiedziała Ruth. — Moja córka nauczyła się czytać liczby szybciej niż ty nauczyłeś się kłamać.
To był moment, w którym Luke zrozumiał, że nie kontroluje już niczego.
Rzucił zapalniczkę na dywan.
Emma dopadła jej pierwsza i przydeptała ją obcasem.
— Koniec — powiedziała.
Luke sięgnął po broń, ale Malik uderzył go w nadgarstek. Pistolet wypadł na podłogę. Jeden z ochroniarzy podniósł go, drugi odsunął Luke’a od ściany. Nikt nie musiał go bić. Cała jego potęga mieściła się w podpisach, telefonach i cudzym strachu, a teraz wszystkie trzy rzeczy były przeciwko niemu.
W ciągu następnych godzin dokumenty trafiły do ludzi, których Luke przez lata próbował kupić. Kierowca zgodził się zeznawać, bo zobaczył fotografię i zrozumiał, że Luke planował również jego śmierć. Malik przekazał klucze do rachunków. Ruth podpisała pełnomocnictwo, choć ręka drżała jej tak mocno, że Emma musiała przytrzymać papier.
Luke nie dostał imperium.
Nie dostał nawet obiecanej połowy.
Ludzie, którym ufał, zabrali mu dostęp do pieniędzy, a człowiek z telefonu zniknął, kiedy dowiedział się, że wszystkie przelewy zostały skopiowane i wysłane dalej. Luke został w rezydencji tylko do rana, pilnowany przez własnych ludzi, którzy nie chcieli już wykonywać jego rozkazów.
Najtrudniejsza rozmowa czekała mnie jednak z Emmą.
Spotkaliśmy się w gabinecie następnego dnia, przy tym samym biurku, na którym leżała księga Ruth. Słońce oświetlało plamy po deszczu na szybach. Emma zdjęła mosiężną jaskółkę z fartucha i położyła ją obok dokumentów.
— Odchodzę — powiedziała.
— Wiem.
— Nie dlatego, że się boję.
— Wiem.
— Tylko dlatego, że nie chcę już być osobą, która sprząta po cudzych decyzjach.
Poczułem ukłucie w nogach. Tym razem nie było fantomowe. To był zwykły ból, prawdziwy i prosty.
— Ośrodek twojej matki zostanie opłacony. Bez warunków.
Emma zmarszczyła brwi.
— Nie kupi mnie pan pieniędzmi.
— Nie próbuję. To spłata długu.
— Jakiego?
— Za to, że przez dwa lata wszyscy mówili mi, że nie mogę już być człowiekiem, a ty jako jedyna pytałaś, czy mam zamiar zapłacić ci za pracę.
Jej usta drgnęły, ale nie uśmiechnęła się.
— A pan? Co pan zrobi z tym wszystkim?
Spojrzałem na księgę i fotografię z parkingu.
— Oddam część ludziom, których skrzywdziłem. Zamknę interesy, które opierały się na strachu. Resztę zostawię tym, którzy potrafią prowadzić je bez strzelców.
— A Luke?
— Będzie musiał żyć z tym, co zbudował.
Emma podniosła jaskółkę.
— To nie moje.
— Wiem. Ale bez niej nie otworzyłabyś zamka.
Przez chwilę obracała spinkę w palcach. Potem przypięła ją z powrotem do fartucha.
— Dziś wieczorem mam zmianę w restauracji.
— Nie musisz już tam pracować.
— Nie powiedziałam, że muszę. Powiedziałam, że chcę sama zdecydować.
Zatrzymała wózek przy drzwiach i spojrzała na mnie.
— Jutro przyjadę do ośrodka z kopią księgi. Mama będzie wiedziała, komu ją przekazać.
— A potem?
— Potem zobaczymy, czy umie pan rehabilitować się bez wrzasków.
— Nie obiecuję.
— Ja też nie.
Kiedy wyszła, nie poczułem ulgi. Ulga byłaby zbyt łatwa. Poczułem ciężar wszystkich decyzji, które przez dwa lata oddawałem innym, i po raz pierwszy ten ciężar należał do mnie.
Na biurku została tylko fotografia z parkingu oraz mała mosiężna jaskółka odbijająca światło.
A z korytarza dobiegł głos Emmy:
— Danny, jeśli dziś rzuci pan czymś w terapeutę, potrącę to z wypłaty.
Przegapiłeś początek?
