Mąż wyrzucił moją siedemnastoletnią córkę z domu, a kiedy zapytałam o powód, moja teściowa nagle przestała udawać chorą

— Twoja córka nie jest moją rodziną! Niech zamieszka w akademiku, jest już dorosła! — Igor powiedział to przy śniadaniu tak spokojnie, jakby proponował zmianę zasłon.

Alina stała przy lodówce z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Miała siedemnaście lat, mokre włosy po porannym prysznicu i tę samą granatową spinkę w kształcie jaskółki, którą kupiłam jej po pierwszym konkursie matematycznym. Spinka drżała, choć dziewczyna próbowała zachować twarz.

— Igor, ty mówisz poważnie? — zapytałam.

Stał na środku naszej nowej kuchni, między błyszczącym blatem a porcelanową filiżanką. Miał na sobie bordowy, miękki szlafrok, który podarowałam mu w zeszłym roku. W dłoni mieszał cukier, jakby nic ważnego się nie działo.

— Oczywiście. Alina kończy szkołę. Może wynająć pokój z koleżankami.

— Ma siedemnaście lat.

— Za kilka miesięcy będzie pełnoletnia.

— A twoja matka? — wskazałam na salon. — Ona też nie jest moją rodziną, a mieszka z nami od czterech lat.

Z kanapy dobiegł ostry śmiech.

— Lenoczko, Igor ma rację — oznajmiła Zinaida Pawłowna. — Dziewczyna powinna znać swoje miejsce. Kiedy chodzi po schodach, trzęsie mi się ciśnienie. A ta jej muzyka? Człowiek nie może nawet odpocząć.

Teściowa teatralnie wyjęła aparat do mierzenia ciśnienia. Gumowa opaska zacisnęła się na jej chudej ręce, a urządzenie zaczęło buczeć. Patrzyła na mnie spod przymkniętych powiek, czekając na litość.

Alina odsunęła się od lodówki.

— Mamo, jeśli mam się wyprowadzić, to powiedz mi tylko, gdzie mam spać dziś wieczorem.

Poczułam, jak coś ciężkiego osiada mi pod żebrami.

— Nigdzie nie pójdziesz — powiedziałam.

Igor odstawił filiżankę.

— Nie rób scen.

— To ty robisz scenę. Wyrzucasz dziecko z domu.

— Dziecko? — prychnął. — Przez cały rok zachowuje się tak, jakby była tu właścicielką.

Nie odpowiedziałam. Na ścianie za jego plecami wisiał oprawiony rachunek za remont kuchni. Igor lubił pokazywać go gościom, jakby to on zapłacił za każdy kafelek. Tylko ja wiedziałam, że pieniądze pochodziły ze sprzedaży domu mojej matki.

O siedemnastej siedziałam z Aliną na łóżku w jej pokoju. W szufladzie leżały zeszyty, bilety autobusowe i małe drewniane pudełko po herbacie, w którym przechowywała listy od babci. Dziewczyna pakowała ubrania, ale za każdym razem składała tę samą bluzę i odkładała ją z powrotem.

— Nie chcę być powodem twojej wojny — wyszeptała.

— Nie jesteś powodem. Jesteś osobą, którą próbują usunąć.

— Kto?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, na korytarzu rozległy się kroki. Ciężkie, powolne, należące do Igora. Zatrzymał się za drzwiami.

— Lena, zejdź na dół. Musimy porozmawiać.

— Nie mam z tobą o czym.

— W takim razie porozmawiamy przy świadku.

W nocy obudził mnie trzask szuflady. Wyszłam na korytarz i zobaczyłam Zinaidę Pawłowną przy komodzie w gabinecie Igora. W ręce trzymała klucz, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

— Co ty robisz? — zapytałam.

Jej twarz natychmiast stężała.

— Szukam lekarstw.

— W gabinecie Igora?

— Nie będziesz mnie przesłuchiwać we własnym domu.

Wtedy z dołu dobiegł głos mojego męża:

— Lena, zejdź natychmiast. Przygotowałem dokumenty i jutro rano Alina opuszcza ten dom. Jeśli chcesz wiedzieć, dlaczego, podpisz tutaj…

CZĘŚĆ 2

…Igor stał przy stole w jadalni, a przed nim leżała cienka teczka spięta mosiężnym klipem. Na jej okładce widniało moje nazwisko, napisane czarnym, równym pismem.

Zinaida Pawłowna usiadła obok niego i przycisnęła do piersi aparat do mierzenia ciśnienia.

— Nie podpiszę niczego, dopóki tego nie przeczytam — powiedziałam.

— To tylko zgoda na czasowe zamieszkanie Aliny poza domem — odparł Igor.

— Czasowe, czyli na jak długo?

— Aż nauczy się samodzielności.

— Ma siedemnaście lat. Kto podpisałby umowę za nią?

Igor zacisnął szczękę.

— Nie utrudniaj.

Wzięłam kartki do ręki. Papier pachniał świeżym tuszem. W dokumencie zapisano, że Alina dobrowolnie opuszcza mieszkanie, a ja zgadzam się pokrywać wszystkie koszty jej pobytu. Pod spodem znajdowało się miejsce na mój podpis.

— To nie jest zwykła zgoda — powiedziałam. — Tu jest napisane, że nie będę rościć pretensji do jej powrotu.

— Bo nie wróci, dopóki nie zmądrzeje.

— Kto ci to przygotował?

Zinaida uniosła brodę.

— Człowiek, który zna się na prawie. Nie każdy musi być tak naiwny jak ty.

Alina stała w przejściu między kuchnią a jadalnią. W blasku lampy jej spinka wyglądała jak mały, metalowy ptak.

— Mamo, nie podpisuj — powiedziała cicho.

— Nie podpiszę.

Igor zerwał się z krzesła. Filiżanka z herbatą przewróciła się na dokumenty, a bursztynowa plama rozlała się po papierze.

— Widzisz? Zawsze robisz z niej ofiarę!

— To ty ją wyrzucasz.

— To mój dom!

Słowa zawisły między nami.

Nie powiedziałam mu wtedy, że od siedmiu lat znam prawdę o tym domu. Nie powiedziałam, że akt własności przechowuję w skrytce bankowej, a jego nazwisko nigdy nie pojawiło się przy zakupie. Chciałam najpierw zrozumieć, dlaczego nagle tak bardzo zależy mu na pustym pokoju Aliny.

O świcie pojechałam do szkoły córki. Padał mokry śnieg, a wycieraczki samochodu skrzypiały przy każdym ruchu. Alina siedziała obok mnie z plecakiem na kolanach.

— Możesz zostać u cioci Marty — zaproponowałam.

— A ty?

— Ja zostanę w domu.

— Sama przeciwko nim?

Spojrzałam na jej odbicie w szybie.

— Nie jestem sama. Po prostu jeszcze nie wszyscy wiedzą, po której stronie stoją.

W południe spotkałam się z Martą w małej kawiarni przy dworcu. Na stoliku stała filiżanka z pękniętym uchem, a z kuchni dochodził zapach przypalonego mleka.

— Igor przyszedł do mnie trzy tygodnie temu — powiedziała Marta.

— Po co?

— Pytał, czy Alina mogłaby zamieszkać u mnie. Oferował pieniądze.

— Ile?

Marta przesunęła po stole kopertę. W środku był odręczny wykaz kwot i data przelewu.

— Powiedział, że chce sprzedać mieszkanie.

Serce uderzyło mi mocno.

— Sprzedać nasze mieszkanie?

— Twierdził, że kupił je razem z tobą i że potrzebuje zgody wszystkich dorosłych domowników.

Alina nie była dorosła, ale Igor najwyraźniej nie znał szczegółów aktu własności. Albo znał je aż za dobrze.

Wieczorem znalazłam w szufladzie jego biurka kopię starej umowy kredytowej. Na dole widniał mój podpis, lecz litery były zbyt równe, zbyt ciasne. Podpis wyglądał jak mój, ale nie był mój.

Wtedy zadzwonił telefon. Numer był nieznany.

— Pani Leno? — odezwał się męski głos. — Nazywam się Roman Bielski. Pracowałem kiedyś w kancelarii, która zajmowała się zakupem pani domu. Muszę pani powiedzieć, co Igor zrobił z dokumentem pani matki, zanim będzie za późno…

CZĘŚĆ 3

…Roman Bielski czekał na mnie następnego dnia o ósmej rano w archiwalnej czytelni miejskiej biblioteki. Siedział pod wysokim oknem, w grafitowym płaszczu, którego mokre rękawy zostawiały ciemne ślady na drewnianym krześle.

— Nie wiem, czy mogę pani pomóc — powiedział. — Ale wiem, że nie mogę już milczeć.

Położył na stole kopertę z czerwonym stemplem kancelarii. Nie była duża, lecz kiedy jej dotknęłam, poczułam chłód w palcach.

— Co jest w środku?

— Oryginał oświadczenia pani matki.

— Moja matka zmarła pięć lat temu.

— Właśnie dlatego Igor uznał, że nikt już nie sprawdzi szczegółów.

Roman wyjął dokument. Moja matka, Helena, przekazała cały dom mnie, ale dopisała osobny warunek: do dnia osiemnastych urodzin Aliny nie wolno było sprzedać ani obciążyć nieruchomości bez mojego wyraźnego podpisu i obecności notariusza.

— Dlaczego miałaby to zrobić? — zapytałam.

Roman spojrzał mi prosto w oczy.

— Bo podczas podpisywania dokumentów powiedziała, że boi się, iż pani mąż będzie próbował odsunąć córkę od pani.

Poczułam pieczenie pod powiekami.

— Nigdy mi o tym nie mówiła.

— Prosiła, żebym zachował kopię. Oryginał miał trafić do notariusza, ale ktoś odebrał go wcześniej.

— Kto?

Roman odwrócił kartkę. Na potwierdzeniu odbioru widniał podpis Zinaidy Pawłowny.

Przez kilka sekund słyszałam tylko szum kaloryfera.

— Ona odebrała dokument za moją matkę?

— Tak. A trzy dni później w kancelarii pojawił się Igor z pełnomocnictwem podpisanym pani nazwiskiem.

— Podrobionym.

— Nie mogę tego rozstrzygnąć. Ale mam próbki pani podpisu z tamtego okresu. Różnica jest oczywista.

Pojechałam do domu z Romanem i Aliną. Igor czekał w kuchni, a Zinaida stała przy zlewie. Na blacie leżała koperta, którą wcześniej widziałam tylko w rękach Romana.

— Skąd ją masz? — zapytałam.

Igor pobladł.

— To prywatne dokumenty.

— Dokumenty mojej matki.

Zinaida ścisnęła ścierkę tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— Helena była starą, chorą kobietą. Nie wiedziała, co podpisuje.

— Wiedziała aż za dobrze — odpowiedział Roman.

Igor podszedł do niego.

— Proszę wyjść.

— Nie wyjdę, dopóki nie powiem pani Lenie, że pańskie pełnomocnictwo nie ma żadnej mocy.

Alina chwyciła mnie za rękę.

— Mamo, oni chcieli sprzedać dom?

— Tak — powiedział Roman. — A pieniądze miały trafić na konto firmy zarejestrowanej na brata Igora.

Igor uderzył dłonią w stół. Łyżeczki podskoczyły w szklance.

— To miała być inwestycja!

— Bez mojej zgody? — zapytałam.

— Chciałem spłacić długi.

— Jakie długi?

Nie odpowiedział, ale Zinaida nagle krzyknęła:

— Wszystko zrobił dla rodziny! Myślisz, że kto płacił za leczenie mojego serca?

— Płaciłam ja — powiedziałam.

Roman wyciągnął drugi dokument.

— Pani Leno, jest jeszcze jedna rzecz. Wczoraj otrzymałem wiadomość od notariusza. Igor złożył wniosek o sprzedaż domu na przyszły poniedziałek. Jeśli dokument nie zostanie natychmiast zablokowany, może próbować podpisać umowę pod pani nieobecność.

Igor odwrócił się do mnie. Tym razem nie wyglądał jak człowiek pewny siebie.

— Lena, porozmawiajmy sami.

— Już rozmawialiśmy.

Telefon Romana zadzwonił. Odebrał, słuchał przez chwilę, a potem spojrzał na mnie z twarzą nagle pozbawioną koloru.

— Pani Leno… notariusz właśnie powiedział, że ktoś przyniósł mu jeszcze jeden dokument. Z pani podpisem. I ten dokument może odebrać Alinie coś, czego nie da się odzyskać samym unieważnieniem sprzedaży…