Gdy mała Emma wyrwała mi z ręki kromkę chleba, moja narzeczona nagle przestała się uśmiechać

Sześciolatka rzuciła się na stół i wyrwała mi kromkę zaledwie kilka centymetrów od ust.

— Nie jedz tego, proszę! — krzyknęła Emma, zaciskając palce na moim nadgarstku. — Ani kawałka!

Masło lśniło na chlebie w ostrym, porannym świetle. Przez trzydzieści lat przeżyłem wojny między rodzinami, dwie próby zamachu i noc, podczas której pochowałem własnego ojca. A jednak to drżące dziecko sprawiło, że poczułem zimno pod żebrami.

Odłożyłem kromkę na porcelanowy talerz.

— Spójrz na mnie, Emmo. Dlaczego?

Dziewczynka miała mokre policzki i kolana ubrudzone mąką. Za nią w drzwiach stanęła jej matka, Zofia, gospodyni domu. Wciąż trzymała w dłoni wilgotną szmatkę. Kiedy usłyszała odpowiedź córki, twarz zupełnie jej pobladła.

— Byłam głodna — wyszeptała Emma. — Na blacie została kromka. Posmarowałam ją tym samym masłem. Zjadłam tylko odrobinę.

— I co się stało?

Dziewczynka przycisnęła dłoń do brzucha.

— Kręciło mi się w głowie. Bolało mnie tutaj. — Wskazała pod żebra. — Mama powiedziała, że może jestem zmęczona, ale potem zobaczyłam, że pokojówka niesie śniadanie dla pana. Pomyślałam, że pan zje całą kromkę. Całą.

Nie pytałem już o nic. Wstałem i przeszedłem do kredensu. Z wiklinowego kosza wyjąłem kremową jedwabną serwetkę z wyszytym herbem Morettich. Zeskrobałem nożem resztkę masła, zawinąłem ją trzy razy i schowałem do wewnętrznej kieszeni marynarki.

Wtedy na korytarzu rozległy się kroki.

Bruno Ki, mój doradca od trzydziestu lat, pojawił się w drzwiach z filiżanką kawy w ręku. Miał srebrne włosy, idealnie zapięty kołnierzyk i twarz człowieka, który widział zbyt wiele, by łatwo się przestraszyć.

— Dlaczego śniadanie utknęło w połowie? — zapytał.

Spojrzałem na niego.

Nie musiałem nic mówić. Bruno odstawił filiżankę na komodę.

— Zofia, zabierz Emmę do doktora Ricciego — powiedziałem. — Tylnym korytarzem. Nie rozmawiaj z nikim.

— Panie Moretti, ja nie wiem, co…

— Właśnie dlatego masz milczeć.

Zofia przytuliła córkę i zniknęła za drzwiami. Emma odwróciła głowę.

— Proszę nie jeść, dopóki nie wrócę — powiedziała.

— Obiecuję.

Kiedy zostałem sam, usiadłem przy stole i patrzyłem na masło. Zegar stojący przy kominku tykał głośniej niż zwykle.

Victoria przyszła kilka minut później. Zawsze uprzedzał ją zapach białych lilii i cichy stuk obcasów o marmur. Miała na sobie jasną suknię, a włosy spięte wysoko, jakby właśnie wyszła z pracowni krawieckiej.

— Mój drogi, nawet nie tknąłeś śniadania — powiedziała, całując mnie w czoło. — Źle się czujesz?

— Usiądź.

Usiadła. Wyjąłem kromkę z talerza i podałem jej.

— Spróbuj.

Jej uśmiech nie zniknął, ale palce zatrzymały się nad stołem.

— Alessandro, jadłam już jogurt.

— Jedna kromka ci nie zaszkodzi.

— Naprawdę jesteś dziś niemożliwy.

Zaśmiała się i delikatnie odepchnęła moją rękę. Jej paznokieć zadrasnął porcelanę. Drobny, suchy dźwięk przeszedł mi po karku.

— Krawcowa przyjdzie o dziesiątej — powiedziała. — Nie zapomnij o przymiarce.

— Nie zapomnę.

Victoria pochyliła się, pocałowała mnie w policzek i wyszła. Jej perfumy pozostały w powietrzu długo po zamknięciu drzwi.

Bruno wrócił dopiero wtedy. Podałem mu jedwabną serwetkę.

— Zanieś to do rodzinnego laboratorium — powiedziałem. — Wynik ma trafić wyłącznie do mnie.

— A jeśli to trucizna?

— Wtedy nikt w tym domu nie opuści posiadłości bez mojego pozwolenia.

Bruno schował serwetkę do kieszeni. W tej samej chwili z piętra dobiegł trzask tłuczonego szkła. Oboje odwróciliśmy głowy.

Drzwi na końcu korytarza uchyliły się, a za nimi pojawiła się blada twarz Zofii. W ręku trzymała grubą brązową teczkę i patrzyła tylko na mnie…

CZĘŚĆ 2

Zofia nie weszła od razu. Stała w progu z teczką przyciśniętą do piersi, jakby papier mógł ją ochronić przed kulą.

Była dziewiąta czterdzieści rano. W bibliotece pachniało woskiem, kurzem i mokrą wełną jej fartucha.

— Zamknij drzwi — powiedziałem.

Zrobiła to drżącą ręką.

— Doktor Ricchi bada Emmę. Powiedział, że objawy pasują do zatrucia, ale nie chce niczego przesądzać.

— Co jest w teczce?

Zofia spojrzała na Bruna.

— Jeśli pan ją wyrzuci, zabije pan jedyną osobę, która może powiedzieć, co się stało.

Bruno ruszył w jej stronę, lecz podniosłem dłoń.

— Połóż ją na biurku.

Zofia zrobiła to. Z teczki wysunął się rachunek apteczny, kartka z nazwiskiem i mały klucz owinięty sznurkiem. Zanim zdążyłem go dotknąć, na korytarzu zabrzmiały obcasy.

Victoria.

— Zofia, dlaczego nie jesteś przy Emmie? — spytała od drzwi.

Gospodyni odwróciła się gwałtownie.

— Doktor jej pilnuje.

— A teczka?

Victoria popatrzyła na biurko. Trwało to zaledwie sekundę, ale zobaczyłem, jak jej źrenice rozszerzają się pod rzęsami.

— To prywatna sprawa służby — powiedziała.

— Od kiedy prywatne sprawy służby trafiają do mojej biblioteki?

— Nie wiem, Alessandro. Może zapytaj Zofię.

— Właśnie zamierzam.

Otworzyłem teczkę. Na pierwszej kartce widniała data sprzed trzech tygodni i pieczęć prywatnej kliniki. Niżej zapisano nazwisko Matteo Vargasa, zarządcy magazynów na południu. Drugą kartkę pokrywały liczby i krótkie notatki.

Victoria podeszła o krok.

— Nie masz prawa czytać cudzej korespondencji.

— W moim domu mam prawo wiedzieć, kto kupuje truciznę.

Zofia zachłysnęła się powietrzem.

Victoria pobladła, ale szybko odzyskała opanowanie.

— To absurdalne oskarżenie.

— Nie oskarżyłem jeszcze nikogo.

— A patrzysz na mnie tak, jakbyś już wydał wyrok.

— Bo ty patrzysz na tę teczkę, jakbyś znała jej zawartość.

W bibliotece zapadła ciężka cisza. Zegar nad kominkiem wskazywał dziesiątą dwanaście. Za szybą ogrodnik przycinał róże, nieświadomy, że w środku domu jedno słowo mogło zmienić los wszystkich.

Zofia nagle uklękła.

— To ja przyniosłam masło — powiedziała. — Ale nie wiedziałam, co w nim jest.

— Kto ci kazał?

— Matteo.

Victoria zamknęła oczy.

— Kłamie — wyszeptała.

— Powiedział, że jeśli nie wykonam polecenia, zabierze Emmę do domu opieki. Ma dokumenty dotyczące mojego długu. Panie Moretti, ja pożyczyłam pieniądze na jej leczenie. Matteo kupił ten dług i od tygodni przychodził nocą do pralni.

Bruno schylił się, podniósł klucz i obejrzał go pod światło.

— To klucz do starego magazynu przy oranżerii — powiedział.

Victoria gwałtownie odwróciła głowę.

— Nie jedź tam.

Słowa padły zbyt szybko.

— Dlaczego?

— Bo Matteo jest niebezpieczny.

— Skąd wiesz, skoro twierdzisz, że z nim nie rozmawiasz?

Jej usta rozchyliły się, lecz nie odpowiedziała. Zamiast tego podeszła do okna i ścisnęła firankę tak mocno, że pobielały jej knykcie.

Wtedy zadzwonił telefon na biurku. Odebrałem.

— Panie Moretti — odezwał się doktor Ricchi. — Emma odzyskała przytomność. Powiedziała coś, co musi pan usłyszeć.

— Co?

— Twierdzi, że zanim posmarowała chleb, widziała w kuchni jeszcze jedną osobę. Nie kobietę.

Spojrzałem na Victorię. Ona również to usłyszała.

— Kogo widziała? — zapytałem.

Lekarz zawahał się.

— Dziecko powiedziało, że mężczyzna miał pański sygnet na palcu.

Bruno dotknął kieszeni marynarki.

Victoria nagle ruszyła do drzwi.

— Muszę znaleźć Matteo.

— Nie — powiedziałem. — Najpierw pojedziemy do magazynu.

— Alessandro, on chce cię zabić.

— Być może. Ale ty wiesz, gdzie go szukać.

Na dziedzińcu czekał samochód. Niebo nad posiadłością ciemniało, choć był dopiero środek dnia. Kiedy wysiadałem przy oranżerii, usłyszałem za plecami trzask zamykanych drzwi.

Victoria nie wysiadła.

Silnik zawył, a samochód ruszył w stronę bramy. Bruno zaklął i pobiegł do drugiego auta.

Na kamiennym murze, tuż przy zardzewiałym zamku magazynu, zobaczyłem świeżą smugę krwi. Klucz w mojej dłoni obrócił się ciężko.

Wsunąłem go do zamka, lecz zanim przekręciłem, zza drzwi dobiegł głos Matteo.

— Jeśli wejdziesz sam, Alessandro, poznasz prawdę o kobiecie, której zamierzasz oddać swoje nazwisko…

CZĘŚĆ 3

— …ale możesz nie przeżyć tego, co usłyszysz — dokończył Matteo zza drzwi.

Była jedenasta trzydzieści. W oranżerii szyby drżały od wiatru, a na kamiennej posadzce leżały połamane gałązki jaśminu. Bruno stanął obok mnie z dłonią wsuniętą pod płaszcz.

— Otwórz — powiedziałem.

— Sam?

— Otwórz.

Zamek ustąpił z metalicznym zgrzytem. W środku pachniało benzyną, mokrym drewnem i gorzkimi migdałami.

Matteo siedział przy stole. Miał rozcięty łuk brwiowy, a obok niego leżała drewniana skrzynka. Na palcu nosił mój sygnet, skradziony z sypialni kilka dni wcześniej.

— Twoja narzeczona przyjechała tu godzinę temu — powiedział. — Nie była sama. Wzięła ze sobą dokumenty.

— Gdzie jest Victoria?

— Uciekła, kiedy zobaczyła, że Zofia mówi prawdę.

Bruno chwycił Matteo za kołnierz.

— Mów konkretnie.

— Puść go — rozkazałem.

Matteo otarł krew rękawem.

— Victoria chciała, żebyś zjadł zatrute masło. Ja miałem dopilnować, żeby nikt nie zadawał pytań. Potem miała pokazać rodzinie dokument, według którego przed ślubem zmusiłeś ją do podpisania umowy. Po twojej śmierci odziedziczyłaby posiadłość, a ja dostałbym magazyny.

— Dlaczego miałbym ci wierzyć?

Matteo otworzył skrzynkę. W środku leżały słoiczki, rachunki i księga z podpisami.

— Bo ona nie przewidziała Emmy. Dziecko zjadło masło pierwsze, więc dawka nie była już niewidoczna.

Bruno wyjął księgę. Kartki były wilgotne na brzegach, ale podpisy dało się odczytać. Przy ostatniej stronie widniało nazwisko Victorii oraz data z poprzedniego wieczoru.

— Co podpisała? — spytałem.

— Zlecenie przejęcia twoich udziałów po ślubie. Ale to jeszcze nie wszystko.

Matteo wyciągnął z kieszeni kopertę i podał ją Brunowi.

— Victoria nie chciała cię zabić z chciwości. Chciała zemścić się za śmierć swojego ojca. Twierdziła, że to ty wydałeś rozkaz podczas wojny rodzin.

Poczułem, jak mięśnie szczęki napinają mi się same.

Ojciec Victorii, Lorenzo Bellini, zginął dwadzieścia dwa lata wcześniej. Oficjalnie podczas napadu na transport. Nigdy nie wiedziałem, że ktoś uważa mnie za winnego.

— Nie wydałem tego rozkazu — powiedziałem.

— Wiem — odparł Matteo. — Rozkaz podpisał twój ojciec. A człowiekiem, który przekazał go Belliniemu, był Bruno.

W magazynie zapadła cisza.

Odwróciłem głowę.

Bruno nie zaprzeczył. Wyjął z koperty pożółkły dokument. Na dole widniał podpis mojego ojca, a obok odręczna adnotacja Bruna.

— Twój ojciec kazał mi zmienić trasę transportu — powiedział. — Lorenzo zginął, bo znalazł dowody na przemyt broni. Uratowałem ciebie, ale nie jego.

— Victoria wiedziała?

— Znała tylko połowę prawdy. Matteo wmówił jej, że to ty odziedziczyłeś po ojcu rozkaz.

W tej chwili w drzwiach pojawiła się Victoria. Była bez płaszcza, włosy miała rozwiane, a w ręku ściskała skórzaną teczkę.

— Matteo, powiedziałeś, że dowód zniknął.

— Kłamałem.

Popatrzyła na mnie.

— To miała być sprawiedliwość.

— Sprawiedliwość nie zaczyna się od trucizny w chlebie.

Łzy spłynęły jej po policzkach, ale głos pozostał twardy.

— Twój ojciec zabił mojego. A ty korzystałeś z jego pieniędzy.

— Nie wiedziałem.

— To nie zmienia krwi.

Bruno podał mi drugi dokument. Był to list Lorenzo Belliniego, napisany dzień przed śmiercią. Wynikało z niego, że planował ujawnić przemyt mojego ojca i poprosić mnie o pomoc.

Victoria przeczytała kilka linijek. Zbladła jeszcze bardziej.

— Nie — wyszeptała. — On nigdy mi tego nie powiedział.

— Bo list ukrył człowiek, któremu ufał — odparł Bruno.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Doktor Ricchi mówił szybko.

— Emma czuje się stabilnie. Ale Zofia zniknęła z kliniki. Zabrała córkę tylnym wyjściem.

Na drugim końcu magazynu Matteo uśmiechnął się krzywo.

— Nie zniknęła. Pojechała tam, gdzie trzymam prawdziwe księgi. A jeśli ich nie znajdziecie przed wieczorem, wszystkie udziały Morettich przejdą na człowieka, którego nawet nie podejrzewacie…