Kiedy po ostatnim występie zapytano mnie, dlaczego zmarł Rumen Kolew, dyrektor odsunął mikrofon i pobladł

Kiedy lekarz wyniósł z garderoby czarną torbę, Rumen Kolew leżał jeszcze na podłodze z dłonią zaciśniętą na kartce, której nikomu nie pozwolił przeczytać.

Była sobota, kilka minut po dwudziestej drugiej, a za kulisami programu „Głos Bułgarii” pachniało rozgrzanym sprzętem, lakierem do włosów i kawą pozostawioną w papierowym kubku. Stałem przy kablu od mikrofonu, kiedy Rumen zszedł ze sceny. Uśmiechał się, ale ten uśmiech nie sięgał oczu.

— Wszystko w porządku? — zapytałem.

— Oczywiście. Tylko trochę zabrakło mi powietrza.

— Przecież śpiewałeś jak zawsze.

Rumen spojrzał na mnie i poprawił małą mosiężną zawieszkę przy kołnierzu. Nosił ją od lat. Twierdził, że dostał ją od matki przed pierwszym występem i że przynosi mu szczęście.

— Jak zawsze nie znaczy bez wysiłku — odpowiedział.

Wtedy jeszcze pomyślałem, że przesadza. Od miesięcy pracowaliśmy po kilkanaście godzin dziennie. Rumen miał wystąpić w finale, a każdy chciał od niego więcej: mocniejszego głosu, dłuższej nuty, łez w odpowiednim momencie. Publiczność kochała jego śpiew, ale nikt nie pytał, ile kosztuje go każda piosenka.

O dwudziestej dwudziestej siedem minął mnie w korytarzu. Zatrzymał się przy automacie z wodą i oparł dłoń o metalową obudowę.

— Marek, jeśli jutro ktoś będzie pytał o mnie, powiedz, że musiałem wyjechać.

— Dokąd?

— Jeszcze nie wiem.

Zaśmiałem się nerwowo.

— Brzmisz, jakbyś planował ucieczkę.

— Może właśnie to robię.

Chciałem dopytać, ale z garderoby dobiegł trzask. Rumen odwrócił głowę. W jego oczach pojawił się strach tak nagły, że poczułem zimno pod koszulą.

Wbiegliśmy do środka. Na stole leżała otwarta torba, a obok niej przewrócona szklanka. Rumen stał przy lustrze i patrzył na swoje odbicie, jakby nie rozpoznawał twarzy.

— Kto tu był? — spytał.

— Nikt. Przynajmniej ja nikogo nie widziałem.

— Ktoś dotykał moich rzeczy.

Pod lustrem leżała koperta, zmięta na jednym rogu. Rumen podniósł ją drżącymi palcami i wsunął do wewnętrznej kieszeni marynarki.

— Co w niej jest?

— Nic, co powinno cię obchodzić.

— Rumen, od tygodni coś przede mną ukrywasz.

Przez chwilę słyszeliśmy tylko bas dochodzący ze sceny. Potem Rumen zdjął zawieszkę i położył ją na stole.

— Jeśli coś się stanie, zadzwoń do Eleny. Nie do producenta. Do Eleny.

— Co ma się stać?

Nie odpowiedział. Nagle zachwiał się i chwycił krawędź stołu. Na jego skroni pojawiły się drobne krople potu.

— Rumen!

— Nie dotykaj mnie. Jeszcze chwila.

Wyszedł na korytarz, jakby chciał uciec przed własnym ciałem. Zrobiłem krok za nim, lecz wtedy drzwi garderoby otworzyły się gwałtownie. Stanął w nich dyrektor programu, blady i bez słowa wskazał na podłogę.

Rumen leżał przy schodach, a jego palce wciąż zaciskały się na mosiężnej zawieszce. Kiedy przyjechała karetka, lekarz uklęknął obok niego i zapytał, czy ktoś zna jego choroby.

Nikt nie odpowiedział.

Dopiero wtedy Elena zadzwoniła do mnie. Jej głos był urywany.

— Marek, posłuchaj mnie uważnie. Jeśli znajdziesz kopertę, nie oddawaj jej nikomu. Zwłaszcza człowiekowi, który właśnie stoi przy tobie…

Spojrzałem na dyrektora. Jego ręka powoli wsunęła się do kieszeni marynarki i zacisnęła na czymś twardym…

CZĘŚĆ 2

…na czymś, co wyglądało jak klucz. Dyrektor programu, Wiktor Stojanow, natychmiast cofnął dłoń, ale było za późno. Zobaczyłem jego twarz.

— Co masz w kieszeni? — zapytałem.

— Nie czas na pytania. Rumen potrzebuje pomocy.

— Karetka już go zabrała. Elena powiedziała, żebym nikomu nie oddawał koperty.

Wiktor spojrzał na mnie tak, jakby usłyszał nazwisko człowieka, który od dawna nie powinien żyć.

— Elena nie wie, o czym mówi.

— To ciekawe. Brzmiała, jakby wiedziała bardzo dużo.

Na korytarzu technik zgasił połowę świateł. Zostały tylko czerwone lampki przy podłodze, odbijające się w wypolerowanych płytkach. Każdy krok lekarzy oddalających się z Rumenem brzmiał jak uderzenie młotka.

Wiktor podszedł do mnie.

— Daj mi tę kopertę.

— Nie mam jej.

— Widziałem, jak Rumen ci ją przekazał.

— Widziałeś coś, czego nie było.

— Marek, posłuchaj. Jeśli ten dokument wyjdzie na jaw, program zostanie zamknięty, a jego rodzina straci wszystko.

— Jaki dokument?

Nie odpowiedział. Właśnie to przeraziło mnie najbardziej.

O dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt siedziałem w pustej garderobie. Na stole leżała mosiężna zawieszka, którą Rumen upuścił przy schodach. Przez kilka minut bałem się jej dotknąć. Była ciepła od jego dłoni, jakby zatrzymała w sobie ostatni ślad jego obecności.

W końcu odkręciłem małą tylną pokrywkę. W środku nie było żadnego talizmanu. Znalazłem zwinięty pasek papieru z adresem i godziną: poniedziałek, siedemnasta trzydzieści, klinika Świętego Iwana.

Pod adresem zapisano tylko jedno zdanie: „Zapytaj o badanie z marca”.

Wtedy zadzwoniła Elena.

— Czy znalazłeś coś przy zawieszce?

— Tak.

— Nie jedź sam.

— Powiedz mi, o co chodzi.

Po drugiej stronie zapadła ciężka cisza.

— Rumen od dawna wiedział, że jego serce może nie wytrzymać. Ale to nie jest cała prawda.

Poczułem, jak krzesło ugina się pode mną.

— Co znaczy „nie cała”?

— W marcu lekarz powiedział mu, że musi natychmiast przerwać występy. Rumen odmówił.

— Dlaczego?

— Bo ktoś zagroził, że jeśli odejdzie z programu, ujawni dokumenty, które zniszczą jego matkę.

— Jakie dokumenty?

Elena zaczęła płakać.

— Tego nie powiedział nawet mnie. Ale wczoraj wieczorem dostał wiadomość, że człowiek, który go szantażował, przyjdzie po kopię badań.

Drzwi garderoby uchyliły się. Wiktor stał na zewnątrz. Tym razem nie udawał spokoju.

— Marek — powiedział. — Musimy porozmawiać o tym, co Rumen zrobił trzy lata temu.

— O czym mówisz?

Wiktor wszedł do środka i położył na stole mały klucz.

— O dziecku, którego nie powinno być na świecie.

Telefon w mojej dłoni nagle zawibrował. Nie dzwoniła Elena. Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru: „Jeśli chcecie poznać prawdziwą przyczynę śmierci Rumena, przyjedźcie jutro do starej sali prób. Przywieźcie klucz…”

CZĘŚĆ 3

…Wiadomość kończyła się adresem starej sali prób, tej samej, w której Rumen śpiewał jeszcze przed udziałem w programie. Był poniedziałek, siedemnasta dwadzieścia, kiedy przyjechałem tam z Eleną.

Budynek stał za dworcem, z wybitym oknem i tabliczką, na której odpadały litery. W środku pachniało kurzem, wilgocią i drewnem. Na środku sali siedział doktor Nikołaj Petrow, lekarz, którego nazwisko zobaczyłem na kartce znalezionej w zawieszce.

— To pan wysłał wiadomość? — zapytałem.

— Tak. I wiem, że spóźniłem się o kilka lat.

Elena zacisnęła palce na pasku torebki.

— Powiedz mu wszystko.

Doktor położył na pianinie cienką teczkę. Papier w środku był pożółkły na brzegach, ale podpis pod wynikiem badań pozostawał wyraźny.

— Rumen miał przerost mięśnia sercowego. Chorobę można było kontrolować, lecz potrzebna była operacja i koniec wyczerpujących występów.

— Dlaczego nikt o tym nie wiedział? — spytałem.

— Wiedziałem ja. Wiedział Rumen. Wiedziała jego matka.

— A Wiktor?

Doktor spojrzał na Elenę.

— Wiktor wiedział również. To on podpisał dokument, który pozwolił programowi zatrzymać Rumena mimo przeciwwskazań.

Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy.

— Podpisał zgodę za lekarza?

— Nie. Podpisał umowę, w której Rumen zobowiązał się do dalszych występów, a w zamian obiecano opłacić leczenie jego matki. Potem Wiktor zaczął mu grozić, że jeśli wycofa się z programu, pokaże prasie dokumenty dotyczące dawnego wypadku.

Elena otworzyła usta, lecz przez chwilę nie wydobył się z nich głos.

— Jakiego wypadku?

Doktor przesunął w jej stronę drugi papier.

— Trzy lata temu Rumen prowadził samochód, który wpadł w poślizg. Uratował kobietę i jej syna, ale przyznał się do winy, choć nie był kierowcą. Prawdziwy kierowca był synem Wiktora. Rumen zrobił to, bo Wiktor obiecał zapłacić za rehabilitację jego matki.

W tym momencie drzwi otworzyły się z hukiem. Wiktor wszedł do sali, a za nim jego księgowa, pani Mira.

— Kłamiecie — powiedział.

Doktor wstał.

— W takim razie wyjaśnij, dlaczego co miesiąc przelewałeś pieniądze na konto kliniki pod nazwiskiem matki Rumena.

Wiktor pobladł.

— To była pomoc.

— Pomoc nie wymaga podpisania zrzeczenia się praw do własnych badań — odpowiedziała Elena.

Mira wyjęła z teczki kopię przelewu.

— Wiktor, wystarczy. Ja prowadziłam księgowość. To ty kazałeś zaksięgować leczenie jako zaliczkę na występy.

Wiktor odwrócił się do mnie.

— Rumen sam chciał śpiewać.

— Chciał żyć — odpowiedziałem. — A ty sprzedałeś jego strach jako rozrywkę.

Nagle telefon Eleny zadzwonił. Odebrała, słuchała kilka sekund, po czym upuściła go na podłogę.

— Co się stało? — spytałem.

Spojrzała na mnie z przerażeniem.

— Szpital odnalazł wyniki sekcji. Rumen nie zmarł tylko z powodu chorego serca. W jego organizmie wykryto lek, którego nie powinien przyjmować.

Na stole leżał klucz. Wiktor patrzył na niego, jakby dopiero teraz zrozumiał, do czego naprawdę służył.

— Ten klucz otwiera szafkę w garderobie — wyszeptała Mira. — A w niej jest coś, czego Wiktor szukał przez całą noc…

Wiktor rzucił się ku drzwiom, lecz Elena chwyciła go za rękaw. Z kieszeni jego marynarki wypadła mała fiolka. Na etykiecie widniało nazwisko Rumena, a pod nim data sobotniego występu…