Przywódca półświatka zażądał ode mnie posiłku z zamkniętych opakowań, a kiedy dotknęłam jego talerza, jego ochroniarz pobladł

Kiedy uzbrojeni mężczyźni wyrzucili ostatnich klientów z Benny’s, zobaczyłam, że ich przywódca ledwie utrzymuje się na nogach. Deszcz spływał po szybach, neon nad wejściem trzaskał co kilka sekund, a ja stałam za drzwiami kuchni z tacą przyciśniętą do piersi.

Benny klęczał przy kuchence i próbował otworzyć paczkę ryżu. Ręce trzęsły mu się tak mocno, że rozerwał opakowanie dopiero za czwartym razem.

— Szybciej — warknął jeden z ochroniarzy. — Szef nie będzie czekał.

— To zwykły ryż — wyszeptał Benny. — Nie ma tu nic innego.

— Właśnie dlatego masz go ugotować.

Mężczyzna przy ladzie nie musiał podnosić głosu. Wszyscy i tak go słuchali. Miał czterdziestkę na karku, zapadnięte policzki i twarz tak bladą, jakby od wielu dni nie widział słońca. Na prawym nadgarstku nosił ciężki zegarek z pękniętym szkiełkiem. Jedną dłoń trzymał na stole, drugą opierał na kaburze.

Gabriel Hayes.

Jego nazwisko znałam z gazet, szeptów i rozmów klientów, którzy sprawdzali, czy nikt ich nie słucha. Kontrolował kluby, port, kilka związków zawodowych i ludzi, którzy potrafili zniknąć bez śladu. Mówiono, że w jego domu nawet kwiaty miały ochronę.

A teraz siedział w naszej brudnej jadłodajni i patrzył na garnek ryżu tak, jakby w środku czekała kula.

— Kto pierwszy otworzy paczkę? — zapytał.

Benny przełknął ślinę.

— Ja.

— I kto pierwszy spróbuje?

— Ja też.

Gabriel pokręcił głową.

— Nie. Ty ugotujesz, a ona spróbuje.

Wskazał na mnie.

Poczułam, jak metalowa taca wbija mi się w żebra.

— Jestem kelnerką — powiedziałam. — Nie kucharką.

— Dzisiaj jesteś tym, czego potrzebuję.

Za jego plecami ochroniarz odbezpieczył broń. Cichy trzask zabrzmiał głośniej niż ulewa uderzająca w dach.

Benny spojrzał na mnie błagalnie.

— Marto, proszę. To tylko jedzenie.

Nie było tylko jedzeniem. Wiedziałam, co wydarzyło się dwa tygodnie wcześniej. Paulie Rizzo, prawa ręka Gabriela, padł na podłogę po zjedzeniu homara z risottem. Kucharz spróbował potrawy przed nim i zmarł w karetce. Od tamtej pory Gabriel nie tknął niczego, czego nie widział od chwili otwarcia opakowania.

Osiem dni głodówki zmieniło go w cień. Ale cień wciąż miał broń.

Benny wrzucił ryż do garnka, dodał wodę z nowej butelki i postawił wszystko na ogniu. Patrzyłam na foliową torebkę. Była zamknięta, bez śladów naruszenia, lecz na spodzie widniał nadruk z numerem partii. Znałam ten numer.

Tego samego ranka widziałam go na kartonie przypraw, który przywiózł dostawca. Tylko że nasze paczki pochodziły od innej hurtowni niż zwykle.

— Coś nie tak? — zapytał Gabriel.

— Nie wiem.

— To zła odpowiedź.

Podeszłam do garnka. Zapach gotowanego ryżu był zwyczajny, mdły, prawie bezwonny. Wzięłam małą łyżkę i zanurzyłam ją w bulgoczącej wodzie.

Gabriel pochylił się do przodu.

— Spróbuj.

Spojrzałam na niego. Miał spękane usta, drżące palce i oczy człowieka, który od dawna nie ufa nawet własnemu ciału.

Nagle zauważyłam coś na jego kołnierzyku. Cienką, białą smugę, jaką zostawia sproszkowany lek. Nie pasowała do jedzenia. Pasowała do tabletek.

— Najpierw chcę zobaczyć opakowanie — powiedziałam.

Jeden z ochroniarzy chwycił mnie za ramię.

— Nie stawiaj warunków.

Gabriel uniósł dłoń.

— Puść ją.

Mężczyzna cofnął rękę.

Gabriel patrzył teraz nie na garnek, lecz na mnie.

— Skąd wiesz, że coś jest nie tak?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Na zewnątrz zatrzymał się kolejny czarny samochód. Drzwi Benny’s otworzyły się z hukiem, a do środka wszedł wysoki mężczyzna w mokrym płaszczu. Gabriel zobaczył go i po raz pierwszy tej nocy naprawdę się przestraszył.

— Szefie — powiedział przybysz. — Doktor już tu jest.

Gabriel zacisnął palce na kaburze.

— Doktor nie miał tu przyjeżdżać.

Mężczyzna w płaszczu spojrzał na mnie, potem na parujący garnek i położył na ladzie czarną teczkę. Zamek błyskawiczny zaczął się rozsuwać…

CZĘŚĆ 2

Zamek teczki rozsunął się do połowy, lecz Gabriel chwycił ją i odsunął od przybysza.

— Wynoś się — powiedział.

Doktor Adrian Vale zatrzymał się przy ladzie. Był elegancki, spokojny i zupełnie suchy, choć na dworze lało jak z wiadra. Miał srebrną spinkę w kształcie jastrzębia oraz skórzaną torbę, z której wystawała butelka wody.

— Przyjechałem, żeby ci pomóc — odparł.

— Nie prosiłem o pomoc.

— Twoja temperatura jest niebezpiecznie niska. Odwodnienie też. Jeśli nie zjesz, jutro nie będziesz w stanie podpisać żadnego dokumentu.

Gabriel spojrzał na niego z niechęcią.

— Właśnie dlatego nie chcę, żebyś mnie dotykał.

Doktor uśmiechnął się krótko.

— Podejrzewasz mnie?

— Podejrzewam wszystkich.

Benny wyłączył gaz. Ryż parował w garnku, a krople wody spływały po metalowym okapie. W kuchni pachniało wilgocią, przypalonym olejem i strachem.

— Mogę spróbować pierwsza — powiedziałam.

Gabriel odwrócił głowę.

— Powiedziałem, że masz spróbować.

— Ale nie z tej porcji.

Wszyscy spojrzeli na mnie.

Wyjęłam z szafki mały, przezroczysty kubek. Benny używał takich do sosów. Na dnie miał pęknięcie przypominające pajęczynę.

— Jeśli ryż jest bezpieczny, wystarczy łyżka. Jeśli nie, jedna porcja nie zmieni wyniku.

— Myślisz, że jesteś odważna? — zapytał doktor.

— Nie. Myślę, że jestem głodna.

To była prawda, choć serce waliło mi tak mocno, że czułam je w gardle.

Nabierałam ryż, kiedy zobaczyłam, że Gabriel zaciska powieki. Nie bał się wyłącznie trucizny. Bał się także tego, że jeśli zje, odzyska siły, a wtedy znów będzie musiał podejmować decyzje, których przez osiem dni unikał.

Spróbowałam. Ryż był letni, kleisty i przesolony.

Wszyscy czekali.

Przełknęłam.

Minęła sekunda. Potem druga.

— Nic — powiedziałam.

Gabriel sięgnął po talerz. Zanim jednak dotknął jedzenia, doktor wyjął z torby małą fiolkę.

— Weź najpierw lek osłonowy.

Gabriel zesztywniał.

— Jaki lek?

— Ten sam, który bierzesz codziennie.

— Nie przy sobie.

— Jestem twoim lekarzem.

— Byłeś lekarzem mojego ojca. To nie znaczy, że możesz podawać mi wszystko.

Doktor postawił fiolkę na ladzie. Szkło stuknęło o metal.

— Paulie też tak myślał?

W kuchni zapadła ciężka cisza.

Benny upuścił pokrywkę. Metal odbił się od podłogi i potoczył pod lodówkę.

Gabriel wstał tak gwałtownie, że zachwiał się przy stole.

— Wypowiedz jego imię jeszcze raz.

— Powinieneś odpocząć.

— Powtórz.

Ochroniarze unieśli broń. Ja cofnęłam się pod półkę z kubkami, czując na plecach chłodne kafelki.

Doktor jednak nie drgnął.

— Paulie zmarł, bo zjadł coś, czego nie powinien. Ty nadal możesz przeżyć, jeśli przestaniesz walczyć z każdym, kto próbuje cię utrzymać przy życiu.

Wtedy zauważyłam jego spinkę. Ten sam jastrząb widziałam wcześniej, na fotografii w gazecie. Doktor stał obok Gabriela podczas konferencji po śmierci Pauliego. W ręku trzymał wtedy białą kopertę z czerwonym paskiem.

Pamiętałam zdjęcie, bo moja matka pracowała w archiwum miejskim i nauczyła mnie zwracać uwagę na szczegóły, których inni nie dostrzegali.

— Panie Hayes — powiedziałam. — Proszę nie pić wody z tej butelki.

Doktor odwrócił się do mnie.

— Dlaczego?

— Bo jest otwarta.

— Sam ją otworzyłem.

— Nie. Zrobił to ktoś, kto wiedział, że nikt nie sprawdzi nakrętki.

Wyjęłam z kieszeni mały notes kelnerski. Na każdej zmianie zapisywałam dostawy, zwroty i numery partii. Nie dlatego, że byłam szczególnie dokładna. Po prostu Benny potrącał mi z pensji każdą brakującą paczkę.

Otworzyłam notes na stronie sprzed dwóch tygodni.

— Tego dnia, kiedy zmarł Paulie, dostarczono wam sześć skrzynek wody i cztery kartony ryżu. Wszystkie miały ten sam numer partii co dzisiejsza paczka.

Gabriel spojrzał na Benny’ego.

— Kto je zamówił?

Benny pobladł.

— Ja… nie pamiętam.

Doktor zrobił krok w jego stronę.

— Bo nie ty zamawiałeś.

— Skąd możesz to wiedzieć? — zapytałam.

Adrian Vale uśmiechnął się zimno.

— Bo faktura przyszła na nazwisko człowieka, który już nie żyje.

Gabriel powoli odwrócił się do mnie.

— Marto, przynieś mi ten notes.

Podałam mu go. Kiedy przewracał kartki, z kieszeni wypadł mały kwit dostawy. Spadł tuż pod buty doktora.

Adrian pochylił się, żeby go podnieść, lecz Gabriel był szybszy.

Na odwrocie kwitu znajdował się odręczny podpis Benny’ego. Tyle że Benny spojrzał na papier i pokręcił głową.

— To nie mój podpis — szepnął.

W tej samej chwili ktoś zapukał do tylnego wejścia. Trzy razy. Krótko, nierówno, jakby człowiek za drzwiami bał się, że zostanie usłyszany.

Gabriel spojrzał na swoich ludzi.

— Kto jeszcze wiedział, że tu jestem?

Zza drzwi dobiegł kobiecy głos.

— Marta? To ja. Musisz mi uwierzyć. Znalazłam człowieka, który widział, co naprawdę stało się z Pauliem…

CZĘŚĆ 3

To była Helena Rizzo, siostra zmarłego Pauliego. Znałam ją, bo raz w tygodniu przychodziła do Benny’s po kawę i zawsze siadała przy stoliku pod popękaną tablicą z menu.

Benny otworzył tylne drzwi. Helena weszła przemoczona, z włosami przyklejonymi do policzków. W rękach trzymała płócienną torbę, z której wystawała metalowa puszka po herbacie.

— Zamknijcie drzwi — powiedziała. — On wie, że tu jestem.

Gabriel podszedł do niej, opierając dłoń na oparciu krzesła.

— Kto?

Helena spojrzała na doktora Vale’a.

— Człowiek, który kazał mojemu bratu przyjąć paczkę od dostawcy.

Adrian nie zmienił wyrazu twarzy, ale jego palce zacisnęły się na pasku torby.

— To absurd — powiedział. — Ta kobieta jest w żałobie.

— Jestem w żałobie od czternastu dni — odparła Helena. — Ale nie jestem ślepa.

Wyjęła z puszki złożony formularz. Papier był wilgotny na brzegach i pachniał dymem.

— Paulie prowadził drugi notes. Trzymał go w samochodzie, pod kołem zapasowym. Znalazłam go dziś rano, kiedy ludzie Vale’a zabrali jego auto.

Gabriel wyrwał jej dokument.

Na pierwszej stronie widniały daty, kwoty i inicjały. Na ostatniej — nazwisko Adriana Vale’a oraz seria przelewów wychodzących z funduszu przeznaczonego na ochronę Gabriela.

— Co to jest? — zapytał Gabriel.

Doktor uniósł brodę.

— Fałszerstwo.

— Dlaczego płaciłeś dostawcy, który obsługiwał Benny’s?

— Nie płaciłem.

Helena wyjęła z torby drugi dokument.

— Tu jest potwierdzenie bankowe. Podpis elektroniczny należy do ciebie.

Gabriel spojrzał na mnie, potem na fakturę.

— Ale trucizna była w jedzeniu — powiedział. — Kucharz też zmarł.

— Kucharz nie zmarł od jedzenia — odparła Helena. — Zmarł, kiedy w karetce podano mu lekarstwo z torby Vale’a.

Doktor zrobił krok w tył.

— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.

— Mam. Rozmawiałam z sanitariuszem, który odmówił przyjęcia pieniędzy. Powiedział, że fiolka miała inną etykietę niż ta, którą zwykle trzymano w ambulansie.

Gabriel odwrócił się do doktora.

— Podawałeś coś kucharzowi?

— Był zatruty. Próbowałem go ratować.

— A Paulie?

— Paulie zjadł skażone danie.

— Kto przygotował danie?

— Jego kucharz.

— Kto kupił składniki?

Adrian zacisnął szczękę.

— Nie wiem.

Benny nagle wskazał na kwit leżący na ladzie.

— Ja wiem. Człowiek, który przywiózł tamte kartony, miał spinkę dokładnie taką jak doktor.

Wszyscy spojrzeli na jastrzębia na jego kołnierzu.

Adrian wyciągnął rękę do kieszeni płaszcza. Jeden z ochroniarzy Gabriela natychmiast wymierzył broń.

— Ręce na ladę — polecił.

— Nie ośmielisz się — syknął doktor.

Gabriel podniósł z podłogi fiolkę, którą Vale przyniósł chwilę wcześniej. Obrócił ją pod światło.

— Na etykiecie jest data jutrzejsza.

Adrian spojrzał na butelkę. To był moment, w którym wszystko się skończyło. Nie przez dowód z laboratorium, nie przez zeznanie i nie przez cudowną pomyłkę. Przez zwykłą datę, której nikt nie miał prawa wydrukować.

Gabriel podszedł do niego.

— Chciałeś, żebym umarł powoli.

— Chciałem, żebyś podpisał przekazanie udziałów, zanim umrzesz — powiedział Adrian.

Słowa wypadły z niego jak kamienie. Chyba sam nie zrozumiał, że je wypowiedział.

Helena zakryła usta dłonią. Benny oparł się o kuchenkę. Ja poczułam, że kolana mam miękkie.

Gabriel nie krzyczał.

— A Paulie?

— Odkrył przelewy. Miał ci powiedzieć następnego ranka.

— Więc go zabiłeś.

— Paulie był przeszkodą.

Jeden z ludzi Gabriela chwycił doktora za kark. Vale uderzył dłonią w ladę.

— Jeśli mnie usuniesz, nie odzyskasz pieniędzy! Wszystkie konta są zabezpieczone. Wszystkie umowy są pod moim nazwiskiem!

Gabriel spojrzał na Helenę.

— Czy to prawda?

— Nie — odpowiedziała. — Paulie miał kopie umów. Zostawił je u notariusza. Powiedział, że jeśli coś mu się stanie, mają trafić do osoby spoza waszego świata.

Helena podała mi mały klucz.

— Do skrytki na dworcu. Paulie prosił, żebym przekazała go Marcie.

Zamarłam.

— Mnie?

— Powiedział, że pamiętasz numery dostaw i nie należysz do żadnego z nich. Uznał, że tylko ktoś taki odważy się przeczytać wszystko do końca.

Gabriel patrzył na mnie z niedowierzaniem.

Wtedy jego telefon zawibrował na stole. Na ekranie pojawiło się nazwisko dyrektora miejskiego banku. Gabriel odebrał.

Słuchał przez kilka sekund, a jego twarz stawała się coraz bardziej nieruchoma.

— Co się stało? — zapytałam.

Odłożył telefon.

— Vale nie działał sam. Paulie wysłał dokumenty jeszcze jednej osobie. Osobie, która właśnie zaczęła przejmować moje pieniądze.

Wskazał na ekran. Przyszła wiadomość z banku.

Nadawca podpisał się jednym imieniem: Gabriel Hayes.

Tyle że Gabriel nie wysyłał żadnej wiadomości…