W trzecim miesiącu ciąży zerwałam z narzeczonym, a gdy zapytał dlaczego, jego matka nagle pobladła

Stałam w hotelowym korytarzu, kiedy Adrián Ferrer uderzył pięścią w drzwi i krzyknął, że jeśli nie otworzę, wezwie ochronę.

Była siódma czterdzieści rano. W dłoni ściskałam paszport, a pod pachą trzymałam granatową teczkę z wynikami badań. Jej metalowe zapięcie wbijało mi się w skórę tak mocno, że czułam pulsowanie w palcach.

— Elena, przestań robić sceny! — zawołał zza drzwi. — Wczoraj chciałaś wyjechać, dziś udajesz, że mnie nie znasz. To nie jest normalne.

Laura stała obok mnie w zmiętej koszuli nocnej i patrzyła na drzwi, jakby za nimi czekało zwierzę.

— Nie otwieraj — szepnęła. — On nie przyszedł porozmawiać.

Adrián zapukał ponownie, tym razem spokojniej.

— Twoja ciotka już wie, co zrobiłaś? Mercedes jest załamana. Pomyśl o dziecku.

Położyłam dłoń na brzuchu. Był jeszcze prawie niewidoczny, ale pod moimi żebrami rosły dwa życia. Dwa serca, o których Adrián nie miał pojęcia.

Poprzedniego dnia, w prywatnym gabinecie przy ulicy Lipowej, lekarka przesuwała głowicę po moim brzuchu i nagle zamilkła. Pamiętałam chłód żelu, szelest papierowego prześcieradła i jej zmarszczone brwi.

— Pani Eleno, widzę dwa pęcherzyki ciążowe. To bliźnięta.

— Dwa? — zapytałam, śmiejąc się nerwowo.

— Dwa. Proszę powiedzieć ojcu dzieci, że potrzebuje pani spokoju i opieki.

Tego samego wieczoru Adrián mówił mi, że jego matka uważa ciążę za przekleństwo, a on nie chciał się z nią kłócić. Potem zamówił dwa bilety na Majorkę. Nie dla mnie. Dla siebie i Valerii.

— Elena, otwórz! — krzyknął teraz. — Valeria czeka na mnie na dole.

Laura spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

— On naprawdę przyjechał z nią?

— Oczywiście. Przecież zawsze twierdził, że to tylko przyjaciółka z dzieciństwa.

Pod drzwiami pojawił się cień. Ktoś rozmawiał z recepcjonistą. Po chwili Adrián odezwał się ciszej:

— Mercedes chce się z tobą spotkać. Jeśli odmówisz, wszyscy dowiedzą się, że porzuciłaś rodzinę bez powodu.

Wtedy telefon Laury zawibrował. Na ekranie pojawiła się wiadomość od nieznanego numeru: „Nie pozwólcie jej wyjechać z miasta. Ona ma dokumenty, których nie powinna mieć”.

Zrobiło mi się zimno.

— Kto to wysłał? — spytałam.

— Nie wiem. Ale wie, że masz dokumenty.

Adrián zaczął szarpać za klamkę.

— Elena, przestań! Otwórz natychmiast!

Przycisnęłam teczkę do piersi. W środku nie było tylko wyników badań. Była tam również koperta, którą znalazłam poprzedniej nocy w kieszeni jego marynarki. Nie otworzyłam jej. Jeszcze nie.

Winda zatrzymała się na naszym piętrze. Usłyszałyśmy szybkie kroki i głos recepcjonisty:

— Proszę się odsunąć od drzwi.

Adrián przeklął.

Laura chwyciła mnie za ramię.

— Jeśli teraz wyjdziemy tylnym korytarzem, zdążymy do samochodu.

Spojrzałam na kopertę. Na jej odwrocie widniała pieczęć kancelarii notarialnej i nazwisko Adriána.

Zamek w drzwiach kliknął. Ktoś po drugiej stronie wsunął klucz do zamka, a ja wyciągnęłam rękę w stronę koperty…

CZĘŚĆ 2

Zamek obrócił się tylko o ćwierć obrotu, lecz Laura zdążyła pociągnąć mnie do schodów przeciwpożarowych. Wypadłyśmy na klatkę o ósmej rano, kiedy hotel pachniał kawą, wybielaczem i mokrym betonem.

— Co jest w tej kopercie? — zapytała, gdy zbiegłyśmy piętro niżej.

— Nie wiem.

— Elena, znalazłaś ją w marynarce człowieka, który próbuje wejść do twojego pokoju. To nie jest moment na ciekawość.

Miała rację. W samochodzie ciotki Clary, zaparkowanym przy bocznej ulicy, rozerwałam papier drżącym palcem. W środku znajdowała się kopia aktu poświadczonego przez notariusza. Przeczytałam pierwsze zdanie i poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

Dokument dotyczył mojego mieszkania.

Nie tego, które wynajmowałam, lecz apartamentu kupionego za pieniądze pozostawione mi przez ojca. Adrián namawiał mnie do podpisania pełnomocnictwa, twierdząc, że łatwiej będzie załatwić sprawy przed ślubem. Podpisu jeszcze nie złożyłam.

— Tu jest data sprzed trzech tygodni — powiedziała Laura. — A ty nigdy tego nie podpisywałaś.

— Nie.

Ciotka Clara spojrzała na nas w lusterku.

— Pokażcie mi.

Przez chwilę czytała w milczeniu. Potem gwałtownie zahamowała przed apteką.

— Elena, ktoś próbował przenieść własność twojego mieszkania na spółkę Adriána.

— Bez mojego podpisu?

— Jest podpis.

Wysiadłyśmy i weszłyśmy do małego gabinetu na zapleczu apteki. Papier drżał w dłoniach Clary.

— To nie jest twój podpis — powiedziała. — Ale ktoś bardzo dobrze go skopiował.

W tej samej chwili zadzwonił Adrián.

— Gdzie jesteś? — zapytał.

— Po co chcesz moje mieszkanie?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— O czym ty mówisz?

— Mam dokument.

— Elena, jesteś zdenerwowana. Mercedes miała rację, że potrzebujesz pomocy.

— Czy Valeria wie o tym pełnomocnictwie?

Jego oddech stał się cięższy.

— Nie wciągaj jej w swoje podejrzenia.

— Odpowiedz.

— Przyjadę po ciebie.

— Nie przyjeżdżaj.

Rozłączył się.

Clara natychmiast zadzwoniła do swojej znajomej, notariuszki Ireny Wysockiej. Spotkałyśmy się godzinę później w jej kancelarii przy placu Kolejowym. Na biurku leżała ciężka mosiężna pieczęć, a za oknem tramwaje zgrzytały po szynach.

Irena przejrzała kopię i zmarszczyła czoło.

— Ten dokument nie został sporządzony w mojej kancelarii, choć użyto numeru mojego repertorium.

— Czyli jest fałszywy? — spytałam.

— Tak. Ale ktoś miał dostęp do prawdziwych danych.

Laura pochyliła się nad papierem.

— Sprawdzałam już Valerię. Nie wróciła z zagranicy dwa miesiące temu. Od trzech lat regularnie spotyka się z rodziną Ferrerów.

— Gdzie? — spytałam.

— W kancelarii, w siedzibie firmy, a nawet w domu Mercedes. I jest jeszcze coś.

Wyjęła z torby wyblakłe zdjęcie. Adrián stał na nim przed budynkiem urzędu, a obok niego Valeria. Na odwrocie widniała data sprzed trzech lat.

— Co załatwiali? — zapytała Clara.

Laura odwróciła zdjęcie.

— Wtedy zarejestrowano spółkę należącą do Adriána. Valeria była jej pełnomocniczką.

Telefon znów zawibrował. Tym razem wiadomość przyszła od Valerii.

„Elena, wiem, co znalazłaś. Spotkajmy się sama. Jeśli powiesz o tym Adriánowi, twoje dzieci mogą stracić znacznie więcej niż mieszkanie”.

Patrzyłam na ekran, czując ruch pod sercem, choć lekarz mówił, że to jeszcze niemożliwe.

— Nie idź — powiedziała Laura.

— Muszę wiedzieć, czego się boi.

— A jeśli to pułapka?

Wiadomość przyszła po chwili.

„Jutro o dziewiątej. Stara przędzalnia przy nabrzeżu. Przynieś tylko kopertę. Wtedy pokażę ci, dlaczego Adrián od początku nie chciał, żebyś poznała prawdę o jego małżeństwie…”

CZĘŚĆ 3

Następnego dnia o dziewiątej rano stara przędzalnia nad rzeką była prawie pusta. Wybite okna wpuszczały ostre światło, a wiatr przesuwał po betonowej podłodze zardzewiałą nakrętkę.

Nie przyszłam sama. Laura czekała w samochodzie, a ciotka Clara stała przy wejściu z telefonem w dłoni. Valeria pojawiła się kilka minut później. Nie miała już swojej idealnej uśmiechniętej twarzy. Trzymała skórzaną teczkę tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— Przyniosłaś kopertę? — zapytała.

— Przyniosłam. Najpierw mów.

— Adrián i ja jesteśmy małżeństwem od trzech lat.

Słowa odbiły się od pustych ścian.

— Nie wierzę ci.

Valeria otworzyła teczkę i wyjęła odpis aktu małżeństwa. Na dole widniały podpisy Adriána i Valerii oraz pieczęć urzędu stanu cywilnego.

Poczułam, jak świat przechyla się pod stopami.

— Powiedział, że małżeństwo jest tylko formalnością — ciągnęła Valeria. — Twierdził, że rozwiedzie się ze mną, kiedy uporządkuje sprawy rodzinne. Potem poznał ciebie.

— I pozwoliłaś mu się ze mną zaręczyć?

— Nie wiedziałam, że zrobi to naprawdę. Mercedes powiedziała, że jesteś tylko narzędziem do przejęcia udziałów po ojcu.

— Jakich udziałów?

Valeria wyjęła kolejny dokument.

— Twoja firma odziedziczyła prawa do projektu, który finansował twój ojciec. W testamencie zapisano, że możesz przekazać je komuś dopiero po ukończeniu trzydziestego roku życia albo po narodzinach dziecka. Adrián dowiedział się o tym od Mercedes.

Wtedy zza betonowego filaru odezwał się męski głos:

— To nie wszystko.

Odwróciłam się. Stał tam starszy mężczyzna w granatowym płaszczu. Rozpoznałam go po chwili. Był księgowym mojego ojca, panem Romanem.

— Dlaczego pan tu jest? — spytałam.

— Bo trzy lata temu Adrián przyszedł do mnie z kopią testamentu. Chciał wiedzieć, jak ominąć zapis. Powiedział, że po ślubie Elena podpisze wszystko z własnej woli.

Valeria zacisnęła usta.

— Roman przechował oryginalne księgi. W nich znalazł coś jeszcze.

Mężczyzna podał mi cienki segregator.

— Adrián od półtora roku przelewał pieniądze z waszej firmy na konto spółki, której pełnomocniczką była Valeria. Łącznie ponad milion.

— Nie wiedziałam o wszystkich przelewach — powiedziała Valeria. — Myślałam, że to fundusz na rozwód i przyszłe życie.

— A fałszywe pełnomocnictwo? — zapytałam.

Roman spojrzał na mnie.

— Sporządził je prawnik Adriána. Miał przejąć pani mieszkanie jako zabezpieczenie długu. Dług powstał, bo Mercedes wypłacała pieniądze z rachunku firmy.

W tej chwili drzwi przędzalni otworzyły się z hukiem. Adrián wszedł do środka z twarzą napiętą ze złości.

— Valeria, co ty zrobiłaś?

— Powiedziałam jej prawdę.

— Nie masz prawa.

— Mam. Byłam twoją żoną, kiedy obiecywałeś jej małżeństwo.

Adrián spojrzał na mnie.

— Elena, to nie tak.

— Widziałam akt.

— To małżeństwo było martwe od lat.

— Ale żywe wtedy, gdy uklęknąłeś przede mną z pierścionkiem.

Milczał. Nie musiałam usłyszeć nic więcej.

Wyjęłam telefon. Na ekranie pojawiła się wiadomość od Ireny Wysockiej: „Dokument jest fałszywy, ale znaleziono coś ważniejszego. W rejestrze spółki widnieje drugi udziałowiec. Nazwisko może panią zaskoczyć. Przyjedźcie natychmiast, bo ktoś właśnie próbuje usunąć wpisy…”