Mój sześcioletni szefowski syn poprosił mnie o coś przy całym biurze, a kiedy spojrzałam na jego ojca, Adrian nagle pobladł

— Jesteś zbyt piękna, żeby być sama — oznajmił sześcioletni syn mojego szefa na środku korytarza. — Myślę, że powinnaś zostać moją mamą.

W biurze zapadła taka cisza, że usłyszałam brzęk łyżeczki uderzającej o porcelanową filiżankę. Trzymałam w dłoni teczkę z umowami, a mały Noah patrzył na mnie z miną człowieka, który właśnie rozwiązał najprostszy problem świata.

Kilka metrów dalej stał Adrian Kane.

Człowiek, przed którym milknęli uzbrojeni mężczyźni, odchylił głowę i wybuchnął śmiechem. Nie krótkim, uprzejmym śmiechem. Śmiał się głęboko i bezradnie, jakby jego syn właśnie powiedział coś niezwykle zabawnego.

Mnie nie było do śmiechu.

Miałam trzydzieści trzy lata, pracowałam jako osobista sekretarka Adriana i od dwóch lat znałam każdy jego rozkaz, każdy termin oraz każdy sposób, w jaki potrafił spojrzeć na człowieka, żeby ten natychmiast przypomniał sobie wszystkie popełnione błędy. Nigdy nie rozmawialiśmy o prywatnych sprawach. Nasze relacje były chłodne, precyzyjne i bezpieczne.

Aż do tego ranka.

O piątej czterdzieści siedem zadzwoniła niania Noaha. Pękła rura w jej kamienicy w Queens, matka Adriana utknęła w Atlancie, a rodzinna przyjaciółka, która czasem zajmowała się chłopcem, nie mogła wydostać się z Denver.

— Nie odwołam spotkań — powiedział Adrian, kiedy przyjechał do biura z synem. — Będziesz musiał zachowywać się jak duch.

— Czy duch może jeść krakersy?

— Może.

— A oglądać bajki?

— Na słuchawkach.

Noah spojrzał na mnie zza ramienia ojca.

— A może rozmawiać z twoją piękną sekretarką?

Adrian znieruchomiał.

— Nie.

Chłopiec uśmiechnął się tak niewinnie, że powinnam była od razu zrozumieć, iż właśnie zaczęły się kłopoty.

O ósmej trzydzieści pięć siedział w prywatnym gabinecie Adriana, otoczony kolorowankami, pudełkiem krakersów i pluszowym słoniem o imieniu Gerald. Przez ponad godzinę zachowywał się wzorowo. Nawet ja zaczęłam wierzyć, że przetrwamy ten dzień.

Potem jeden z ludzi Adriana podszedł do mojego biurka.

— Spotkanie przeniesiono do sali konferencyjnej. Pan Kane chce wszystkich za dziesięć minut.

Adrian przykucnął przed synem.

— Zostajesz tutaj. Nie wychodzisz, nie szukasz mnie i żadnych przygód.

— A jeśli przygoda znajdzie mnie?

— Nie znajdzie.

Spotkanie trwało osiemnaście minut. Kiedy wracaliśmy korytarzem, Adrian nagle zatrzymał się tak gwałtownie, że teczka uderzyła mnie w biodro.

Drzwi jego gabinetu były otwarte.

Noaha nie było.

Przeszukaliśmy pokoje, zaplecze i schody prowadzące do garażu. Wtedy usłyszałam za plecami drobne kroki.

— Tato! Znalazłem ją!

Odwróciłam się.

Noah stał przede mną z szerokim uśmiechem. W dłoni ściskał Geralda, a drugą ręką wskazywał na mnie.

— Jesteś bardzo piękna — powiedział poważnie. — Tata często na ciebie patrzy. Dlatego powinnaś zostać moją mamą.

Poczułam, jak twarz oblewa mi gorąco.

— Noah, nie mów takich rzeczy.

— Ale to prawda.

Adrian podszedł bliżej. Jego śmiech ucichł. W szaroniebieskich oczach pojawiło się coś obcego, niemal niebezpiecznego.

— Noah — powiedział cicho. — Dlaczego właściwie uważasz, że Lena powinna zostać twoją mamą?

Uśmiech chłopca zniknął.

Spojrzał na ojca, potem na mnie. Z pluszowego słonia zwisała oderwana nitka, którą zaciskał w palcach.

— Bo wczoraj słyszałem, jak ten pan powiedział, że jeśli Lena dowie się, kim był jej tata, wszyscy będziemy mieli kłopoty.

Adrian pobladł.

— Jaki pan?

Noah uniósł palec i wskazał korytarz prowadzący do windy.

— Ten z blizną na szyi. Powiedział, że dziś zabierze z jej biurka małą kopertę…

Adrian rzucił się w stronę mojego gabinetu, a ja ruszyłam za nim. Jego dłoń zacisnęła się na klamce i wtedy zza drzwi dobiegł cichy trzask otwieranej szuflady…

CZĘŚĆ 2

Dłoń Adriana zastygła na klamce. Przez sekundę słyszeliśmy tylko pracującą klimatyzację i odległy szum ulicy za szybami. Potem Adrian przycisnął palec do ust i bezgłośnie wskazał mi schody.

Nie rozumiałam, dlaczego nie kazał swoim ludziom wejść do środka. Jeszcze mniej rozumiałam, dlaczego jego twarz stała się tak blada.

Drzwi otworzyły się nagle. Mężczyzna w czarnym płaszczu wyszedł z mojego gabinetu, trzymając moją skórzaną torbę. Miał bliznę ciągnącą się od ucha do kołnierzyka.

— Zgubiłeś drogę? — zapytał Adrian.

Nieznajomy uśmiechnął się krzywo.

— Przyszedłem po coś, co należy do rodziny Kane.

— W takim razie źle trafiłeś. To jest biuro Leny.

Mężczyzna spojrzał na mnie. W jego oczach nie było ani zdziwienia, ani strachu. Była pewność człowieka, który od dawna znał moje nazwisko.

Adrian zrobił krok naprzód.

— Odłóż torbę.

— Nie jesteś już jedynym Kane’em, który wydaje rozkazy.

Słowa zawisły między nami. Za plecami Adriana pojawili się dwaj jego ochroniarze, ale on uniósł rękę. W tym geście było coś tak spokojnego, że mężczyzna z blizną przestał się uśmiechać.

— Noah jest w korytarzu — powiedziałam.

Adrian nawet na mnie nie spojrzał.

— Zabierz syna do gabinetu i zamknij drzwi.

— Nie zostawię cię.

— Lena.

Jedno słowo. Twarde jak metal.

Mimo to zostałam.

Mężczyzna rzucił torbę na podłogę. Wypadł z niej mój notes, pióro i mała broszka z bursztynowym środkiem, którą nosiłam od śmierci matki. Metal uderzył o marmur ostrym dźwiękiem.

Nieznajomy spojrzał właśnie na nią.

— Nadal ją masz — mruknął.

Zamarłam.

— Znasz tę broszkę?

Adrian odwrócił głowę.

— Lena, odejdź.

— Odpowiedz mi.

Mężczyzna cofnął się ku schodom, jakby właśnie osiągnął to, po co przyszedł. Jeden z ochroniarzy ruszył za nim, lecz Adrian znów go zatrzymał.

— Nie tutaj. Nie przy moim synu.

Kiedy drzwi przeciwpożarowe zatrzasnęły się za intruzem, Adrian podniósł broszkę i przez długą chwilę trzymał ją w palcach.

— Gdzie ją znalazłaś?

— Była w rzeczach mojej matki.

— Co ci o niej powiedziała?

— Że należała do mojego ojca.

Twarz Adriana stwardniała.

— Twój ojciec miał na imię Tomasz Wysocki?

Serce uderzyło mi tak mocno, że aż zabolało.

— Skąd znasz jego imię?

Adrian nie odpowiedział. Otworzył broszkę. Zawsze uważałam ją za zwykłą ozdobę, ale teraz zobaczyłam przy krawędzi maleńką szczelinę, której wcześniej nie zauważyłam.

— To nie jest broszka — powiedział.

— Co więc trzymałam przez dwadzieścia lat?

— Klucz.

Wcisnął paznokieć w ukryty zatrzask. Bursztynowe oczko odskoczyło, odsłaniając cienki, mosiężny kluczyk.

Noah, który wymknął się z gabinetu, podszedł do nas z Geral­dem przyciśniętym do piersi.

— Tata, to ten sam klucz, który widziałem u wujka Victora.

Adrian przykucnął przed nim.

— Co dokładnie widziałeś?

— Wczoraj w starej bibliotece. Wujek Victor powiedział, że kiedy Lena przyjdzie, wszystko się skończy.

Adrian zerwał się na równe nogi.

— Victor jest w budynku?

W tej samej chwili telefon jednego z ochroniarzy zawibrował. Mężczyzna spojrzał na ekran i pobladł.

— Panie Kane, z garażu wyjechał samochód z pańskimi tablicami. W środku znaleziono czyjąś krew.

Adrian ścisnął kluczyk tak mocno, że metal wbił mu się w skórę.

— Zadzwoń do Marty — rozkazał. — Jeśli jeszcze żyje, niech natychmiast przyjedzie do mojego domu.

— Kim jest Marta? — zapytałam.

Adrian spojrzał na mnie, a w jego oczach po raz pierwszy zobaczyłam nie gniew, lecz strach.

— Kobietą, która dwadzieścia lat temu widziała, co stało się z twoim ojcem.

Winda zatrzymała się na naszym piętrze. Drzwi rozsunęły się powoli, choć nikt nie nacisnął przycisku. W środku stał Victor Kane, elegancki, uśmiechnięty i z pistoletem skierowanym prosto na Noaha…

CZĘŚĆ 3

Victor wyszedł z windy, jakby przyjechał na zwykłe spotkanie. Miał na sobie granatowy garnitur, srebrną spinkę przy mankiecie i ten sam spokojny uśmiech, który widywałam na rodzinnych fotografiach w gabinecie Adriana.

Pistolet trzymał nisko, ale lufa była wymierzona w Noaha.

— Odsuń się od chłopca, Adrian — powiedział. — I oddaj klucz.

Adrian stanął przede mną.

— Victor, opuść broń.

— Zawsze byłeś uparty, podobnie jak twój ojciec.

Noah wtulił się w mój bok. Czułam drżenie jego ramion i szorstki materiał pluszowego słonia pod dłonią.

— Nie dotykaj mojego syna — powiedział Adrian.

— Nie przyszedłem go skrzywdzić. Przyszedłem zakończyć problem, który twój ojciec zostawił przy życiu.

Wtedy z klatki schodowej dobiegł kobiecy głos.

— To nie ojciec Adriana zostawił problem przy życiu. To ja.

Starsza kobieta weszła na korytarz, wspierając się na drewnianej lasce. Miała mokre od śniegu włosy i siną plamę pod okiem. Adrian natychmiast ruszył w jej stronę.

— Marta.

— Nie podchodź — ostrzegła. — Jeśli podejdziesz, Victor strzeli.

Victor odwrócił głowę.

— Powinnaś była zostać w magazynie.

— Przez dwadzieścia lat robiłam dokładnie to, czego chciałeś. Milczałam, ukrywałam się i pozwalałam, żeby Tomasz Wysocki nosił winę za twoje zabójstwa. Dzisiaj już nie będę milczeć.

Poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod stóp.

— Mój ojciec nie uciekł? — wyszeptałam.

Marta spojrzała na mnie.

— Nie ukradł pieniędzy Kane’ów. Nie sprzedał nikogo. Odkrył, że Victor wyprowadzał środki z rodzinnych firm i zlecał likwidację ludzi, którzy mogli go zdemaskować. Twój ojciec przygotował księgi i schował je w skrytce na dworcu.

— A potem? — zapytał Adrian.

— Potem Victor dowiedział się o wszystkim. Kazał podpalić magazyn. Tomasz zginął, a mnie zmuszono do podpisania zeznania, że to on zdradził rodzinę.

Victor uniósł broń.

— Wystarczy.

Marta wyjęła z kieszeni kopertę owiniętą folią.

— Nie wystarczy. Klucz otwiera skrytkę, ale tylko Lena może odebrać zawartość. Tomasz zostawił jej nazwisko jako hasło.

Spojrzałam na Adriana.

— Wiedziałeś, kim jestem?

Jego szczęka napięła się.

— Od dnia, w którym zatrudniłem cię do pracy.

Zabolało bardziej niż widok broni.

— Zatrudniłeś mnie, bo byłam córką człowieka, którego twoja rodzina nienawidziła?

— Zatrudniłem cię, żeby cię chronić. Victor szukał cię od lat.

— I nigdy mi nie powiedziałeś?

— Gdybym powiedział, przestałabyś być bezpieczna.

Marta wyciągnęła z koperty jedną kartkę. Na dole widniał podpis Victora, a obok lista przelewów i nazwiska ludzi, którzy zniknęli.

Victor spojrzał na dokument i nagle stracił opanowanie.

— To niemożliwe. Spaliłem wszystko.

— Spaliłeś kopię — odparła Marta. — Oryginał przepisałam ręcznie, zanim podpisałam twoje zeznanie.

Adrian zrobił krok ku stryjowi.

— Przez dwadzieścia lat pozwalałeś mi wierzyć, że mój ojciec był zdrajcą.

— Twój ojciec był słaby. Ty też jesteś słaby, skoro bronisz kobiety, która przyszła tu po jego pieniądze.

— Ona nie przyszła po nic — odpowiedział Adrian. — To ty przyszedłeś po nią.

Wtedy na parterze rozległ się huk tłuczonego szkła. Kolejny ochroniarz wbiegł po schodach.

— Panie Kane! Ludzie Victora są w budynku. Zabrali kierowcę i zablokowali wyjazd.

Victor uśmiechnął się ponownie.

— Masz pięć minut, Adrian. Potem spłonie nie tylko archiwum. Spłonie też skrytka na dworcu, razem z tym, czego jeszcze nie widzieliście.

Adrian spojrzał na klucz w mojej dłoni.

— Musimy jechać natychmiast.

Marta pokręciła głową.

— Nie. Skrytka jest przynętą. Tomasz zostawił tam coś, czego Victor boi się bardziej niż ksiąg.

— Co? — zapytałam.

Marta zacisnęła palce na lasce.

— Dowód, że Adrian nie był jedynym dzieckiem, które Tomasz próbował ocalić…

W tym momencie z dołu dobiegł krzyk, a światła w całym budynku zgasły…