CZĘŚĆ 4
…przelew został już zatwierdzony — powiedziała kobieta z banku. — Pieniądze opuszczą rachunek jutro rano.
Kaylee wyrwała Markowi telefon.
— Kto zatwierdził przelew?
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Osoba upoważniona do dysponowania rachunkiem — odpowiedziała urzędniczka. — Nazwisko: Nora Bell.
Travis zamknął oczy.
— Nie — powiedział. — To niemożliwe.
— A jednak — odparła Kaylee.
Oddała telefon Markowi i ruszyła w stronę wyjścia. Nie płakała. Jej czerwona róża, nadal z kolcem wbitym w palec, zostawiała na białej serwetce małe kropelki krwi.
— Kay — odezwałam się.
— Jedziemy do domu.
Wszyscy ruszyliśmy za nią: ja, Travis, Duane, który szedł wolno, lecz uparcie, i Mark, trzymający kopertę jak człowiek, który dopiero zrozumiał, że przyniósł ze sobą dowód własnej winy.
W samochodzie Travisa nikt się nie odzywał. Wycieraczki przesuwały się po przedniej szybie, choć deszcz prawie już nie padał. Kaylee siedziała z tyłu obok dziadka i patrzyła na dokumenty leżące na kolanach.
Po pięciu minutach powiedziała:
— Travis, zatrzymaj się.
— Po co?
— Chcę zobaczyć twoją twarz, kiedy zapytam cię o wszystko.
Zjechał na pobocze przy opuszczonym silosie. W kabinie pachniało kawą i mokrym materiałem siedzeń.
Kaylee pochyliła się między przednimi fotelami.
— Wiedziałeś, że Nora ma dostęp do rachunku?
— Wiedziałem, że pomagała mi przy zakładaniu funduszu. Nie wiedziałem, że nadal jest upoważniona.
— Dlaczego trzymałeś to przede mną?
— Bo chciałem dać ci coś, czego nikt nie będzie mógł ci odebrać.
— A teraz ktoś prawie odebrał mi to pod twoim nazwiskiem.
— Pod moim zaniedbaniem — poprawił się. — To moja odpowiedzialność.
Duane dotknął laską oparcia przedniego siedzenia.
— I dlatego nie możesz uciec od tego słowem „przepraszam”.
Travis spojrzał na niego.
— Wiem.
— Dzisiaj dużo wiesz po fakcie.
Mój mąż przyjął to bez protestu.
Kiedy dotarliśmy do domu, Nora czekała przy stole w kuchni. Miała na sobie zielony sweter i trzymała kubek, którego herbata dawno wystygła. Na blacie leżał segregator z metalowym zapięciem.
— Nie chciałam, żeby tak wyszło — powiedziała.
Kaylee stanęła naprzeciwko niej.
— Ale wyszło dokładnie tak, jak zaplanowałaś.
Nora spojrzała na Travisa.
— Mark powiedział, że potrzebuje pomocy. Ma wierzycieli. Grozili mu, że zabiorą mieszkanie jego matki.
— Więc ukradłaś pieniądze przeznaczone dla Kaylee? — zapytałam.
— Nie ukradłam. Chciałam tylko przeprowadzić przelew zabezpieczający. Mark miał je zwrócić.
— Bez zgody Kaylee? — spytał Travis.
Nora zaczęła płakać, ale Kaylee nie odwróciła wzroku.
— Powiedz prawdę.
Nora otworzyła segregator. Pod pierwszym dokumentem leżały potwierdzenia przelewów. Nie jeden. Trzy. Łącznie cztery tysiące osiemset dolarów wypłaconych z funduszu w ciągu ostatniego roku.
Travis chwycił oparcie krzesła.
— To nie były pieniądze Marka — powiedział. — To były pieniądze Kaylee.
— On obiecał, że odda — szepnęła Nora.
Mark podszedł do stołu.
— Nie oddałem, bo nie mogłem.
Kaylee spojrzała na niego.
— A mimo to chciałeś zabrać resztę.
Mark położył swoją kopertę na blacie.
— Tak.
To krótkie słowo przecięło kuchnię ostrzej niż krzyk.
— Przez sześć lat mówiłem sobie, że nie wracam, bo jestem zrujnowany. Że nie chcę, żebyś widziała, jak przegrywam. Potem dowiedziałem się o pieniądzach i wmówiłem sobie, że to tylko pożyczka. Gdybym ją dostał, mógłbym wszystko naprawić.
Kaylee zaśmiała się cicho. W tym śmiechu nie było ani odrobiny radości.
— Chciałeś naprawić sześć lat, zabierając mi studia?
Mark opuścił głowę.
— Nie mam dobrej odpowiedzi.
— Wreszcie powiedziałeś coś prawdziwego.
Travis sięgnął po segregator.
— Jutro rano jadę do banku. Zablokuję rachunek, usunę Norę jako upoważnioną i odtworzę każdą brakującą kwotę.
— Z czego? — zapytałam.
— Sprzedam ciężarówkę.
Kaylee odwróciła się do niego.
— Nie.
— Kaylee, to moje pieniądze i mój błąd.
— Nie chcę, żebyś sprzedawał ciężarówkę, bo bałeś się być moim ojcem.
Travis zesztywniał.
— Nie rozumiem.
— W hali powiedziałeś, że nie wiesz, kim masz być. Ja też nie wiem. Ale nie chcę, żebyś kupował sobie miejsce przy mnie. Ani pieniędzmi, ani spacerem, ani przeprosinami.
Duane usiadł przy stole. Laska oparła się o jego kolano.
— Dobrze mówisz, dziewczyno.
Kaylee położyła różę obok segregatora. Jej palec nadal krwawił.
— Chcę, żeby fundusz został. Ale chcę, żeby wszystko było jawne. Każdy przelew. Każdy podpis. I nie chcę już żadnych niespodzianek przygotowanych za moimi plecami.
Travis skinął głową.
— Zgoda.
— A jutro pojedziesz ze mną do banku.
— Pojadę.
— I jeszcze jedno.
— Tak?
Kaylee spojrzała mu prosto w oczy.
— Nie nazywaj siebie obcym człowiekiem tylko dlatego, że ktoś inny ma moje nazwisko w akcie urodzenia.
Travis odwrócił twarz. Tym razem nie uciekł do szopy, nie wyszedł z kuchni, nie zasłonił się tym, że nie jest prawdziwym ojcem.
— Nie wiem, czy zasługuję na to słowo — powiedział.
Kaylee wzięła różę i podała mu ją ostrożnie, za łodygę poniżej kolca.
— Nie dostałeś go za zasługi.
Mark stał przy drzwiach, z pustymi rękami. Wyjął z kieszeni dowód osobisty i położył go na stole.
— Podpiszę wszystko, co trzeba, żeby zrezygnować z roszczeń — powiedział. — I oddam pieniądze, choćbym miał pracować do końca życia.
Kaylee nie odpowiedziała od razu.
— Nie rób tego dla mnie jako córki — powiedziała. — Zrób to jako człowiek, który coś zabrał.
Mark przytaknął.
Nora podpisała odwołanie upoważnienia jeszcze tej nocy. Travis zadzwonił do banku, a potem przez ponad godzinę przeglądał każdy dokument przy kuchennym stole. Nie próbował tłumaczyć się przed Kaylee. Odpowiadał na pytania, nawet kiedy każde kolejne odsłaniało jego własne zaniedbania.
Duane zasnął na krześle z dłonią opartą na lasce. Mason, który czekał na nas w piżamie, przyniósł Kaylee plaster na palec i przykleił go krzywo.
O północy Kaylee stanęła przy stole. Wzięła czerwoną różę i odłamała kolczastą część łodygi.
— Travis?
— Jestem.
— W czwartek za rok nie będę już seniorką. Ale jeśli będziesz chciał, możesz przyjść na mój pierwszy mecz na studiach.
Travis spojrzał na różę.
— A jeśli nie będziesz chciała, żebym przyszedł?
— Wtedy zapytam cię wprost. I będziesz musiał odpowiedzieć bez chowania się za żadnym słowem.
Uśmiechnęła się po raz pierwszy tego wieczoru, lecz zaraz potem spoważniała.
— Tym razem nie pytam, czy jesteś prawdziwym ojcem.
— O co pytasz?
Kaylee wsunęła mu różę do kieszeni polarowej kamizelki, dokładnie tam, gdzie wcześniej trzymał zmiętą wiadomość Marka.
— Czy przyjdziesz, kiedy nie będzie żadnego mikrofonu i nikt nie będzie klaskał?
Travis dotknął czerwonego kwiatu, a potem odpowiedział:
— Przyjdę, Kay.
Za jego plecami na kuchennym stole leżała koperta Marka, dokumenty Nory i lista wszystkich wpłat. A w kieszeni mężczyzny, który bał się słowa „ojciec”, tkwiła róża bez kolca.
Przegapiłeś początek?
