Mąż zrzucił mnie do jamy pełnej jadowitych węży, a gdy po latach zobaczył mnie przy swoim stole, pobladł

Mój mąż rozkazał wrzucić mnie do jamy jadowitych węży, a jego kochanka klasnęła z zachwytu, jakby właśnie zaczynało się przedstawienie.

Upadłam na twardą, wilgotną ziemię. Coś zimnego przemknęło po mojej kostce, a ból przeszył nogę, kiedy uderzyłam o kamień. Nad głową zobaczyłam Adriana Blackwooda, człowieka, z którym spędziłam osiem lat, oraz Sophie Bennett, wtuloną w jego ramię.

— Obiecałeś mi widowisko — powiedziała Sophie, zaglądając za kamienną barierę.

— I zawsze dotrzymuję obietnic — odparł Adrian.

Jego głos był spokojny. To właśnie przeraziło mnie najbardziej.

Nazywam się Evelyn Carter. Przez osiem lat wszyscy uważali mnie za szczęśliwą żonę najpotężniejszego przemytnika broni w Złotym Trójkącie. Mieszkaliśmy w rezydencji z marmurowymi schodami, ochroną przy każdej bramie i jamą z wężami zbudowaną specjalnie dla Sophie, która lubiła patrzeć, jak inni się boją.

Nikt nie wiedział, ile kosztowało mnie to małżeństwo.

Osiem lat wcześniej, podczas zasadzki w Myitkyinie, kula przeznaczona dla mnie trafiła Adriana kilka centymetrów od serca. Lekarze wyjęli pocisk, a on kazał przerobić go na zawieszkę. Pamiętam, jak zapiął ją na mojej szyi w szpitalnym pokoju.

— Od dzisiaj moje życie należy do ciebie — szepnął.

Uwierzyłam mu.

Kilka miesięcy wcześniej wróciła Sophie, jego dawna miłość. Adrian przestał nawet udawać, że mnie szanuje. Na pogrzebie swojego ojca prowadził ją pod rękę, podczas gdy goście składali kondolencje kobiecie, którą nazywali już panią Blackwood.

Tego wieczoru położyłam dokumenty rozwodowe na jego biurku.

— Podpisz.

Adrian nawet nie podniósł wzroku znad rachunków.

— Znowu to samo, Evelyn?

Sophie siedziała na jego kolanach i przesuwała palcem po jego mankiecie.

— Powinnaś zrozumieć — powiedziała — że intruzem jest kobieta, której mąż już nie kocha.

— Wystarczy — odparłam.

Adrian spojrzał na mnie chłodno.

— Jutro pojedziesz ze mną do świątyni. Nie spóźnij się.

Następnego dnia zażądał prochów mojego ojca dla rzekomego rytuału ochronnego Sophie. Kiedy odmówiłam, jego ludzie otworzyli grób. Upadłam na kolana, trzymając pustą urnę, a Adrian powiedział tylko:

— Zabierzcie ją do mistrza.

Po piętnastu dniach w szpitalu odzyskałam resztki prochów i weszłam do domu Sophie. Znalazłam zdjęcie mojego ojca na prowizorycznym ołtarzu. Rozbiłam filiżankę, odebrałam urnę i wtedy Adrian przyjechał z uzbrojonymi ludźmi.

— Posunęłaś się za daleko — powiedział.

— Ty sprofanowałeś grób mojego ojca dla tej kobiety!

Sophie przycisnęła się do jego ramienia.

— Kochanie, ona mnie zaatakowała.

Adrian nawet nie zapytał, co się wydarzyło.

— Wrzućcie ją do jamy.

Teraz leżałam pośród syczących ciał, z nogą przyciśniętą do kamienia. Na górze Sophie pochyliła się nad krawędzią.

— Czy ona naprawdę stąd nie wyjdzie?

Adrian pocałował ją w czoło.

— Jeśli będzie miała szczęście, przeżyje.

Wtedy usłyszałam skrzypienie bocznej bramy. Ktoś wbiegł na platformę i rzucił Adrianowi cienką, skórzaną teczkę. Mój mąż wyciągnął rękę do zapięcia, nie wiedząc, że w środku znajduje się coś, co może odebrać mu wszystko…

CZĘŚĆ 2

…Adrian rozpiął teczkę jednym ruchem. Z miejsca, w którym leżałam, widziałam tylko jego palce i brzeg kremowej koperty. Na kopercie widniał znak firmy przewozowej z Dubaju, który znałam aż nazbyt dobrze.

— Skąd to masz? — spytał Adrian.

Mężczyzna, który przyniósł teczkę, przełknął ślinę.

— Od pana Rahmana. Powiedział, że termin minął.

Sophie zmarszczyła brwi.

— Jaki termin?

Adrian zamknął kopertę i spojrzał na mnie. Po raz pierwszy od chwili, gdy spadłam do jamy, w jego twarzy pojawiło się coś więcej niż obojętność. Nie był to żal. Raczej nagły lęk, że popełnił błąd, którego nie da się cofnąć.

— Odciągnijcie ją — rozkazał.

— Sam kazałeś ją zostawić — przypomniał jeden ze strażników.

— Powiedziałem, żeby ją odciągnąć!

Przez następne minuty mężczyźni opuszczali do jamy długi metalowy hak. Węże wiły się między kamieniami, a ja zaciskałam zęby, żeby nie krzyczeć. Kiedy hak zahaczył o mój pas, poczułam piekący ból w żebrach.

— Nie ruszaj się! — wrzasnął strażnik.

— Łatwo ci mówić — wyszeptałam.

Wyciągnęli mnie na platformę. Adrian podszedł, lecz nie próbował mnie dotknąć. Patrzył na moją zakrwawioną nogę i skórzaną zawieszkę na mojej szyi. Była pusta. Pocisk, który kiedyś nosiłam, leżał w mojej dłoni, bo zdjęłam naszyjnik przed wejściem do jego domu.

— Zabierzcie ją do szpitala — powiedział.

— Nie potrzebuję twojej łaski — odparłam.

— Evelyn, nie rozumiesz, co się dzieje.

— Rozumiem doskonale. Wreszcie przestałeś udawać, że chodziło o miłość.

Trzy dni później obudziłam się w prywatnej klinice w Chiang Rai. Daniel, mój osobisty asystent, siedział przy łóżku z kubkiem zimnej herbaty. Miał rozciętą wargę i bandaż na dłoni.

— Znalazłem cię przy tylnej bramie — powiedział. — Lekarz twierdzi, że miałaś szczęście.

— Nie używaj tego słowa.

Daniel spuścił wzrok.

— Adrian zabrał prochy twojego ojca do domu Sophie. Odprawili tam rytuał. Kiedy próbowałem je odzyskać, jego ludzie mnie pobili.

Poczułam, jak pod bandażem na nodze pulsuje ból.

— Przygotuj samochód.

— Evelyn, ledwo chodzisz.

— Tym bardziej nie mam czasu.

Tego samego wieczoru weszłam do rezydencji matki Adriana. Oparłam się na srebrnej lasce, której rączka miała kształt głowy żurawia. Położyłam przed nią dokumenty rozwodowe.

— Twój syn ma czterdzieści osiem godzin na podpisanie.

Starsza kobieta zacisnęła usta.

— Adrian ocalił ci życie. Wszystko mu zawdzięczasz.

— Nie. To ja ocaliłam jego życie.

Roześmiała się krótko.

— Dziewczyna wyciągnięta z kasyna chce pouczać rodzinę Blackwoodów?

— Ta dziewczyna nie została wyciągnięta z żadnego kasyna.

Telefon zawibrował w mojej kieszeni. Wiadomość pochodziła z Dubaju: inwestorzy zaakceptowali warunki i byli gotowi uznać mnie za nową dyrektorkę grupy transportowej.

Matka Adriana zauważyła mój uśmiech.

— Z czego się cieszysz?

— Z tego, że przez osiem lat próbowałam należeć do rodziny, która nigdy nie była moja.

Ruszyłam ku wyjściu, ale zatrzymała mnie jej zimna dłoń na lasce.

— Jeśli odejdziesz, mój syn cię zniszczy.

Nachyliłam się do niej.

— Niech spróbuje. Tylko najpierw niech zapyta, kto przez te osiem lat opłacał jego statki.

W tej samej chwili mój telefon zadzwonił. Daniel mówił szybko, a jego głos drżał.

— Evelyn, mamy problem. Człowiek, który dostarczył teczkę Adrianowi, został znaleziony przy magazynie. Żyje, ale powtarza jedno nazwisko.

— Jakie?

Daniel zawahał się.

— Twoje. I twierdzi, że twój ojciec zostawił mu instrukcję, żeby czekał dokładnie do dnia, w którym Adrian wrzuci cię do jamy…

CZĘŚĆ 3

…Zamarłam na kamiennych schodach. Noga bolała tak mocno, że oparłam ciężar ciała na lasce z żurawiem.

— Mój ojciec nie żyje od dwunastu lat — powiedziałam.

— Wiem. Dlatego musisz przyjechać do starego magazynu przy porcie.

Pojechaliśmy tam przed świtem. W środku pachniało olejem, mokrym drewnem i rdzą. Na metalowym krześle siedział siwy mężczyzna z zabandażowanym ramieniem. Rozpoznałam go dopiero po głosie.

— Pan Rahman — wyszeptałam.

Był księgowym mojego ojca. W dniu jego śmierci zniknął, a ja sądziłam, że uciekł z pieniędzmi.

— Nie uciekłem — powiedział. — Twój ojciec kazał mi zniknąć.

Daniel zamknął drzwi.

— Dlaczego przez tyle lat milczałeś?

Rahman położył na stole drewniane pudełko. Na wieku wyryto małego żurawia, takiego samego jak na mojej lasce.

— Bo Adrian miał ludzi wszędzie. A twój ojciec wiedział, że po jego śmierci będą szukać nie pieniędzy, lecz ciebie.

Otworzył pudełko. W środku znajdowała się umowa opatrzona moim podpisem, kilka kart magazynowych i fotografia kasyna sprzed ośmiu lat.

— To niemożliwe — powiedziałam.

— W kasynie nie przegrałaś siebie Adrianowi. To była ustawiona gra. Ty kontrolowałaś już wtedy szlak transportowy, który później przejął Blackwood. Twój ojciec chciał, żeby Adrian uwierzył, że zdobył bezbronną żonę. Dzięki temu wprowadził cię do swojej organizacji i podpisywał dokumenty, które przygotowywałaś.

Poczułam, jak powietrze zatrzymuje się w gardle.

— Chcesz powiedzieć, że całe jego imperium…

— Stało na twoich planach, kontaktach i pieniądzach. Adrian był twarzą. Ty byłaś właścicielką ukrytej spółki.

Daniel wyjął z teczki kopię przelewu.

— Każdy większy transport był opłacany z rachunku należącego do Evelyn Carter.

Wpatrywałam się w swój podpis. Nie przypominałam sobie, żebym go złożyła.

Rahman dotknął papieru.

— Podpisałaś go w noc, gdy Adrian wyciągnął cię z kasyna. Myślał, że bierze w zastaw twoje udziały. W rzeczywistości otrzymał prawo zarządzania na osiem lat. Termin wygasł dzisiaj o północy.

Właśnie dlatego Adrian otworzył kopertę przy jamie. Musiał wiedzieć, że jego władza się kończy.

— Czemu nie powiedziałeś mi wcześniej? — zapytałam.

— Bo twój ojciec zostawił instrukcję. Miałem ci oddać wszystko dopiero wtedy, gdy Adrian zrobi ci krzywdę, której nie da się nazwać błędem.

Przez chwilę słyszałam tylko krople spadające z dachu.

— A jamę uznał za taką chwilę?

Rahman skinął głową.

— Powiedział, że jeśli Adrian kiedyś skaże cię na śmierć dla kaprysu innej kobiety, masz odzyskać nie tylko firmę. Masz odebrać mu możliwość skrzywdzenia kogokolwiek pod jej nazwą.

Telefon Daniela zadzwonił.

— To Adrian — powiedział.

Odebrałam.

— Evelyn, spotkajmy się przy magazynie numer siedem — powiedział Adrian. — Sophie jest ze mną. Mamy coś, co należy do ciebie.

— Prochy mojego ojca?

— Przyjedź sama, a je odzyskasz.

Spojrzałam na Rahmana. Mężczyzna pobladł.

— Nie jedź — szepnął. — On nie wie, że dokumenty są już zarejestrowane.

Wtedy Daniel odebrał drugie połączenie. Tym razem z Dubaju.

— Inwestorzy wstrzymali przekazanie firmy — powiedział. — Ktoś wysłał im dokument, że zginęłaś, a Adrian jest jedynym spadkobiercą.

Na stole leżała umowa mojego ojca. Pod nią widniała świeża pieczęć.

A człowiek, który ją przystawił, czekał na mnie w magazynie numer siedem…