CZĘŚĆ 4
Rozmowa urwała się, zanim zdążyłem odpowiedzieć…
Przez sekundę słyszałem tylko trzaski w telefonie.
Potem głos Rafała pojawił się na głośniku. Spokojny. Niemal znudzony.
— Dominic, nie rób niczego gwałtownego.
Malcolm odwrócił głowę w jego stronę.
— To niemożliwe — wyszeptał.
— Zamknij się — syknął Rafał.
To wystarczyło.
Człowiek, który przez czternaście miesięcy groził moim córkom, nagle wyglądał jak ktoś, kto zrozumiał, że sam został wykorzystany.
— Gdzie są dzieci? — spytałem.
— W bezpiecznym miejscu.
— Podaj adres.
— Najpierw oddaj mi księgę.
Ścisnąłem metalową kasetę.
— Jeśli je skrzywdzisz, nie dostaniesz niczego.
— Nie udawaj bohatera. Przez lata pozwalałeś, żeby inni załatwiali brudne sprawy. Isabelle wiedziała, że jesteś ślepy, kiedy chodzi o rodzinę.
Malcolm ruszył ku telefonowi.
— To ty kazałeś mi ją uciszyć — powiedział.
— Kazałem ci ją przestraszyć, nie zabijać.
W kaplicy zapadła ciężka cisza.
Nawet wiatr za wybitym oknem ucichł.
Rafał zrozumiał, że właśnie powiedział o jedno zdanie za dużo.
Tomasz podszedł do starej ławy i wyjął spod niej drugi papier. Jego palce drżały.
— Mam również kopię umowy — powiedział. — Rafał zapłacił Malcolmowi za odzyskanie księgi. Isabelle miała ją przekazać władzom następnego ranka.
— Skąd ją masz? — spytałem.
— Isabelle wsunęła mi ją do kieszeni, zanim Malcolm zaatakował. Nie wiedział, że odpięła mi kamizelkę i schowała papier pod podszewką.
Spojrzałem na Tomasza. Przez czternaście miesięcy uważałem go za tchórza, który uciekł po śmierci mojej żony.
— Dlaczego nie przyszedłeś do mnie? — zapytałem.
— Bo pierwszego dnia po pogrzebie Rafał przyszedł do mojej matki. Położył na stole zdjęcie mojej córki i powiedział, że wypadki zdarzają się również dzieciom.
Malcolm spuścił wzrok.
— Nie wiedziałem o tym — powiedział.
— Wiedziałeś, że Rafał płacił za wszystko — odparł Tomasz. — Po prostu nie pytałeś, skąd ma pieniądze.
Telefon znów zadzwonił. Tym razem była to Grace. Dzwoniła z samochodu zaparkowanego przed domem.
— Dominic, dziewczynki nie są w szkole. Znalazłam je w szklarni przy dawnej posiadłości Rafała. Ktoś zostawił tam otwarte drzwi.
— Czy są całe?
— Tak. Ale Nora trzyma w ręku nóż ogrodniczy i nie chce podejść do nikogo.
Poczułem, jak przez całe ciało przechodzi zimno.
— Jedź tam z Tomaszem. Nie pozwólcie, żeby ktokolwiek wszedł bez was.
— A ty?
Spojrzałem na Malcolma.
— Mam jeszcze jedną rozmowę.
— Dominic — powiedział Tomasz — Rafał nie chce tylko pieniędzy. Chce, żebyś podpisał rezygnację z fundacji i oddał mu udziały w firmie. Jeśli zrobisz to pod przymusem, wszystko zniknie.
— Wiem.
— Isabelle zabezpieczyła pieniądze inaczej — dodał. — Pełnomocnictwo dla córek oznacza, że Rafał nie może ich przejąć. Ale musi istnieć dowód, że próbował je uprowadzić.
Spojrzałem na telefon.
Połączenie z Rafałem nadal trwało.
— Powtórz adres — powiedziałem.
— Stara przystań przy zatoce. Magazyn numer dziewięć.
— Przyjadę sam.
— Oczywiście, że przyjedziesz sam.
O pierwszej czterdzieści w nocy wszedłem do magazynu. Deszcz bębnił o blaszany dach, a pod nogami chrzęściło szkło. Rafał stał przy stole z moją córką Olivią obok siebie. Sophie i Nora siedziały związane na krzesłach, ale ich ręce nie były zaciśnięte mocno. Rafał chciał, żebym zobaczył, że mógł zrobić więcej.
— Księga — powiedział.
— Najpierw dzieci.
— Najpierw podpis.
Położył przede mną dokumenty. Na samym dole czekało miejsce na mój podpis.
— Isabelle zawsze uważała, że jesteś lepszy, niż jesteś — powiedział Rafał. — Ja wiedziałem, że wystarczy dotknąć twoich córek.
Olivia spojrzała na mnie. W jej oczach nie było już tej dawnej pustki.
— Tato, nie podpisuj — powiedziała.
Rafał zacisnął palce na jej ramieniu.
— Jeszcze jedno słowo, a…
— A co? — przerwała mu Sophie.
Jej głos był cichy, ale pewny.
Rafał odwrócił się ku niej.
Nora zsunęła z nadgarstka cienki sznurek i pociągnęła za metalową rurę przy krześle. Upadła z hukiem. W tym samym momencie Olivia kopnęła lampę. Magazyn pogrążył się w ciemności.
Grace wpadła przez boczne drzwi. Za nią wbiegł Tomasz.
— Dziewczynki, do mnie! — krzyknęła.
Rafał chwycił Olivię, ale ona ugryzła go w dłoń. Krzyknął. Sophie przewróciła krzesło i przeturlała się po podłodze. Nora dopadła Grace, która przecięła więzy małym nożem schowanym w bucie.
Ja rzuciłem się na Rafała.
Upadliśmy na stół. Dokumenty rozsypały się po mokrym betonie. Rafał uderzył mnie łokciem w szczękę.
— Wszystko było moje! — wrzasnął. — Firma, fundacja, pieniądze! Ty tylko odziedziczyłeś nazwisko!
— Isabelle ci nie ufała.
— Isabelle była przeszkodą.
Tomasz podniósł telefon, którym od początku rozmowy łączył się z dyrektorką fundacji. Nie było nagrania przygotowanego wcześniej. Był otwarty głośnik i ludzie słuchający każdej wypowiedzianej przez Rafała groźby.
Rafał zobaczył telefon.
Jego twarz stężała.
Nie próbował już tłumaczyć.
Kiedy przyjechali funkcjonariusze, nie musiałem prowadzić ich przez żaden wymyślony pościg. Czekali w pobliżu, bo dyrektorka fundacji natychmiast zgłosiła adres. Zabrali Rafała i Malcolma. Tomasz pojechał z nimi złożyć zeznania, ale zanim wyszedł, oddał mi pękniętą skórzaną opaskę Isabelle.
— Znalazłem ją przy kaplicy — powiedział. — Trzymała ją w dłoni.
W domu, nad ranem, Grace usiadła z córkami przy kuchennym stole. Na blacie wciąż leżała drewniana łyżka z zaschniętą zupą. Ten zwyczajny przedmiot wyglądał jak dowód, że świat może jeszcze mieć prostą stronę.
— Nie musicie już mówić — powiedziałem dziewczynkom. — Możecie milczeć tak długo, jak chcecie.
Nora położyła dłoń na mojej.
— Ale chcemy śpiewać — powiedziała.
Olivia spojrzała na Grace.
— Pani Grace zna dalszy ciąg.
Grace uśmiechnęła się przez łzy i zaczęła cicho nucić piosenkę Isabelle.
Tym razem nie dołączyłem od razu. Patrzyłem na trzy córki, które przestały chować się za cudzymi plecami, i na opaskę żony leżącą obok pękniętego talerza.
Potem Sophie przesunęła ją ku mnie.
— Tato, jutro pojedziemy do mamy?
— Tak.
— I powiesz jej, że już wiemy?
Przełknąłem ból.
— Powiem.
Przy grobie Isabelle nie było przemówień. Dziewczynki położyły pod kamieniem czerwony guzik, który przez tyle miesięcy nosiła Sophie. Potem Nora zapytała, czy może zaśpiewać głośniej.
Pozwoliłem jej.
Trzy głosy uniosły się nad cmentarzem, a wiatr poruszył metalową tabliczką z imieniem Isabelle.
Kiedy piosenka dobiegła końca, Olivia spojrzała na mnie i powiedziała:
— Mama słyszy.
A ja, trzymając w dłoni jej skórzaną opaskę, odpowiedziałem:
— Wiem, kochanie. Dlatego dziś śpiewamy aż do końca.
