CZĘŚĆ 4
— Kto to był? — spytałam.
Inspektor przycisnęła telefon do ucha.
— Proszę powtórzyć nazwisko.
Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy. Potem kobieta wypowiedziała dwa słowa, które sprawiły, że Victor osunął się na krzesło.
— Daniel Hale.
Jego młodszy brat.
Victor podniósł głowę.
— Nie. Daniel nie żyje od siedmiu lat.
— W takim razie — powiedziała inspektor — ktoś bardzo przekonująco podszywa się pod zmarłego.
Magazyn przy ulicy Portowej znajdował się za torami, między pustą halą a warsztatem, w którym naprawiano ciężarówki. Była czwarta czterdzieści rano, gdy wjechaliśmy tam dwoma samochodami. Ja siedziałam z tyłu obok Teresy, z ręką unieruchomioną w gipsie. Elaine jechała osobno z lekarzem i opiekunką.
Victor został w szpitalu pod nadzorem funkcjonariuszy. Nie pozwolono mu z nami jechać.
— Dlaczego on tak zareagował na imię Daniela? — zapytałam Teresę.
Kobieta patrzyła przez szybę na ciemne tory.
— Bo Daniel pomagał Victorowi. A kiedy zrozumiał, co zrobili Sofii, chciał ich wydać.
— Co mu się stało?
— Victor powiedział wszystkim, że brat odebrał sobie życie.
Inspektor zerknęła na mnie przez lusterko.
— W jego aktach nie ma ciała. Jest tylko podpis lekarza i rachunek za kremację.
Poczułam zimno w palcach, chociaż ogrzewanie działało na najwyższym poziomie.
W magazynie pachniało olejem, mokrym drewnem i rdzą. Pod sufitem wisiała jedna lampa, która kołysała się przy każdym podmuchu wiatru. Na betonowej podłodze znalazłam ślad różowej farby, jakby ktoś przeciągnął po niej metalową skrzynię.
— Sofia? — zawołała Teresa.
Z ciemności wyszła szczupła kobieta w granatowym swetrze. Miała krótkie włosy, bliznę przy brwi i ten sam charakterystyczny sposób zaciskania ust, który widziałam u siebie w lustrze.
Teresa zrobiła krok.
— Nie podchodź — powiedziała Sofia.
Jej głos był ochrypły.
— Oczywiście.
— Przez dziewięć lat myślałam, że mnie sprzedałaś.
— Wiem.
— Powiedział, że podpisałaś zgodę, żeby się mnie pozbyć.
— Podpisałam papier, którego nie przeczytałam. To prawda. I będę z tym żyła do końca.
Sofia spojrzała na mnie.
— To Mara?
— Tak — odpowiedziałam.
— On ją też skrzywdził?
— Złamał mi rękę.
Sofia zamknęła oczy. Jej dłoń zacisnęła się na pasku torby.
— W takim razie muszę powiedzieć wszystko.
Zaprowadziła nas do małego pomieszczenia za magazynem. Na stole leżały koperty, rachunki i księga z czarną okładką. Obok stało radio, z którego wydobywały się trzaski.
— Daniel nie zginął od razu — powiedziała Sofia. — Victor pobił go, kiedy próbował mnie wypuścić. Daniel uciekł, ale zmarł w samochodzie na drodze do szpitala. Victor zabrał dokumenty i zapłacił człowiekowi, żeby wystawił fałszywy akt zgonu.
Teresa zasłoniła usta.
— Dlaczego nie przyszłaś do mnie?
— Bo Victor wysyłał zdjęcia domu i twojej pracy. Pisał, że jeśli się pokażę, zginiesz. Potem zabrał mnie do placówki pod innym nazwiskiem.
— A później? — spytałam.
— Uciekłam, gdy miałam osiemnaście lat. Przez lata szukałam dowodów. Nie pieniędzy. Dowodów.
Wskazała księgę.
— Victor zakładał rachunki dla każdej dziewczyny, którą chciał kontrolować. Twoje konto powstało po śmierci Daniela. Wpłacał tam pieniądze z ubezpieczenia brata, żeby wyglądało, że przekazuje ci darowizny. Ale beneficjentem była Elaine.
Matka zbladła.
— Ja nie wiedziałam o żadnym koncie.
— Podpisałaś zgodę na jego utworzenie — powiedziała Sofia. — Victor podsunął ci ją razem z dokumentami rozwodowymi. Chciał mieć pełną kontrolę nad pieniędzmi, kiedy Mara skończy osiemnaście lat.
— Dlaczego chciał pieniędzy na moje nazwisko? — spytałam.
Sofia otworzyła ostatnią kopertę.
— Bo firma jest zadłużona. Twoje konto miało posłużyć do ukrycia pieniędzy przed wierzycielami. A kiedy zabrakło mu czasu, postanowił zrzucić wszystko na ciebie.
Nagle za ścianą huknęły metalowe drzwi.
Inspektor uniosła rękę.
— Wszyscy za mnie.
W drzwiach pojawił się mężczyzna w brązowej czapce. Miał twarz Daniela, ale wyglądał starzej niż na zdjęciach. W ręku trzymał torbę z dokumentami.
Sofia cofnęła się.
— To on.
Mężczyzna rzucił torbę na podłogę.
— Victor powiedział, że jeśli nie przyniosę księgi, zabije Elaine.
— Gdzie ona jest? — spytałam.
— W domu. Z nim.
Inspektor natychmiast sięgnęła po telefon, ale mężczyzna pokręcił głową.
— Nie zdążycie. Victor ma kluczyki do ciężarówki. Chce wyjechać przed świtem.
Tymczasem w szpitalu Elaine siedziała na korytarzu pod salą, w której pilnowano Victora. Kiedy pielęgniarka przyniosła jej kubek wody, Victor odwrócił się do niej przez szybę.
— Zniszczyłaś nas — powiedział.
Elaine podeszła bliżej.
— Nie. Zniszczyliśmy ich.
— Podpiszesz oświadczenie, że Mara kłamie.
— Już podpisałam coś dla ciebie. Dziewięć lat temu.
— I podpiszesz drugi raz.
Elaine wyjęła z kieszeni mały, czerwony notes. Znalazła go przy łóżku córki, gdy funkcjonariusze zabrali dokumenty.
— Mara zapisała wszystkie daty — powiedziała. — A ja dopisałam obok każdej z nich, kiedy słyszałam krzyk i udawałam, że go nie słyszę.
Victor podszedł do szyby.
— Myślisz, że to cię ocali?
— Nie. Ale może ocali ją.
W tym momencie do sali weszła inspektor Maj z Teresą i Sofią. Victor zobaczył kobietę, którą uznał za martwą, i uderzył dłonią w szybę.
Sofia stanęła naprzeciwko niego.
— Powiedz jej — wskazała na Elaine — gdzie mnie wysłałeś.
Victor oddychał ciężko.
— To była kara.
— Za co?
— Za to, że chciałaś mówić.
— A Mara?
— Też chciała mówić.
Nikt nie musiał dodawać nic więcej.
Pieniądze na rachunku zostały zablokowane, zanim ktokolwiek zdołał je wypłacić. Dokumenty z magazynu trafiły do prokuratury, a fałszywy akt zgonu Daniela otworzył sprawę, którą Victor przez lata uważał za zamkniętą. Nie opisano mnie jako niezdarnej dziewczyny, która spadła ze schodów. W dokumentach zapisano prawdę: przemoc, groźby, fałszerstwa i świadome ukrywanie dziecka.
Elaine nie wróciła do Victora. Zamieszkała w ośrodku ochronnym i zgodziła się zeznawać. Nie prosiła mnie o przebaczenie. Powiedziała tylko:
— Nie mam prawa cię o nie prosić. Mogę jedynie codziennie robić coś, czego wcześniej nie zrobiłam: mówić prawdę.
Nie odpowiedziałam od razu.
Sofia została ze mną w szpitalu, kiedy zdejmowano mi gips. Przyniosła mój czerwony notes, wyczyszczony z plam po kawie.
— Chcesz go zatrzymać? — spytała.
— Tak.
— Po co?
Spojrzałam na pierwszą stronę. Pod datą napaści dopisałam jedno zdanie: „Powiedziałam prawdę”.
— Bo ktoś powinien pamiętać, jak się zaczęło.
Sofia skinęła głową i wsunęła do notesu fotografię Daniela. Nie jako dowód. Jako człowieka, którego Victor próbował wymazać.
Przy wyjściu doktor Alvarez podał mi formularz zgody na operację, gdyby ręka nie zrosła się prawidłowo.
— Będzie bolało jeszcze długo — powiedział.
— Wiem.
— Ale kość się zrasta.
Spojrzałam na Sofię, Teresę i Elaine stojące przy końcu korytarza. Trzy kobiety, które przez lata zostały rozdzielone jednym kłamstwem.
Wtedy otworzyłam czerwony notes na ostatniej stronie i podałam go matce.
— Dopisz tam, co zrobiłaś dziś.
Elaine wzięła długopis. Długo patrzyła na pustą kartkę, a potem napisała tylko jedno zdanie.
„Tym razem nie odwróciłam wzroku”.
Pod spodem Sofia dopisała drugie.
„A Mara była tą, która zapaliła światło.”
Przegapiłeś początek?
