Obudziłem się w szpitalu, a moja partnerka dzieliła moje firmy z prawnikiem — kiedy usłyszała mój puls, pobladła

Obudziłem się w oddziale intensywnej terapii, słysząc, jak kobieta, którą kochałem, planuje podzielić moje firmy między siebie i mojego prawnika.

Nie otworzyłem oczu. Aparat przy moim łóżku wybijał równy, mechaniczny rytm, a plastikowa rurka drapała mnie w gardle przy każdym oddechu. Czułem ciężar całego ciała, jakby ktoś przygniótł mnie betonową płytą. Za oknem madryckiego szpitala padał deszcz. Ostatnie, co pamiętałem, to mokra autostrada A-6, pedał hamulca wciskający się bez oporu i metalowa bariera, która nagle znalazła się przede mną.

— Jeśli nadal oddycha, będziemy tylko tracić czas — powiedziała Clara.

Jej głos rozpoznałbym nawet w tłumie.

Stała niespełna dwa metry od mojego łóżka. Poczułem zapach jej perfum, ciężki i słodki, ten sam, który zwykle zostawał na mojej koszuli po wspólnych kolacjach.

— Lekarze mówią, że może nie odzyskać przytomności przez kilka tygodni — odpowiedział Ignacio Ferrer. — To wystarczy, żeby przenieść udziały, zanim jego dzieci zaczną zadawać pytania.

Ignacio był moim prawnikiem od osiemnastu lat. Podpisał ze mną umowę, gdy otwierałem pierwszą firmę w małym biurze na Chamberí. Ufałem mu bardziej niż własnemu bratu.

Serce zaczęło mi walić.

— Sergio i Nuria nie mają dostępu do wszystkich dokumentów — powiedziała Clara. — A jeśli Alejandro umrze, wszystko będzie wyglądało jeszcze prościej.

Przez chwilę słyszałem tylko deszcz i syczenie aparatury.

Potem usłyszałem pocałunek.

Nie mogłem poruszyć głową, więc uchyliłem powieki na szerokość włosa. Clara obejmowała Ignacia przy oknie. Jego dłoń spoczywała na jej talii z poufałością człowieka, który robił to od dawna.

— Pełnomocnictwo jest gotowe — mruknął Ignacio. — Budynek w Valdebebas trafi do nowej spółki. Później sprzedamy go w częściach.

Clara otworzyła torebkę i wyjęła białą teczkę z logo prywatnej kliniki.

— A to rozwiąże problem spadkobierców.

Położyła dokument na stole. Zobaczyłem tylko kilka słów: dziewiąty tydzień ciąży, Clara Montes.

— Jeśli Alejandro się nie obudzi — powiedział Ignacio z cichym śmiechem — wszyscy uwierzą, że dziecko jest jego.

Chciałem krzyknąć. Mięśnie nie zareagowały.

Clara zauważyła mój stary zegarek ze stalową bransoletą, prezent od Eleny z dnia, gdy otworzyłem pierwszą firmę.

— Nadal go nosi — powiedziała.

— Wyrzuć go.

— Nie. Zachowam go. Będzie mi przypominał, że nawet potężny człowiek może leżeć bezbronny.

Kiedy wyszli, monitor zapiszczał gwałtownie. Do sali wbiegła doktor Marta Ibáñez.

— Panie Valdés, słyszy mnie pan?

Poruszyłem ustami.

— Proszę… nie mówić, że się obudziłem.

— Dlaczego?

— Clara. Ignacio. Chcą moich firm. Wypadek mógł być zaplanowany.

Marta zamknęła drzwi i sprawdziła korytarz.

— Dobrze. Dla nich nadal będzie pan nieprzytomny.

Następnego ranka, o wpół do ósmej, Clara zatrzymała lekarkę przy windzie i wsunęła jej grubą kopertę.

— Dziś wieczorem musi wydarzyć się komplikacja — powiedziała. — Nikt nie będzie pytał.

Marta zajrzała do środka, po czym odsunęła pieniądze.

— Próbuje mnie pani kupić?

— Daję pani możliwość wyjścia z tej sytuacji.

— Proszę szukać kogoś innego.

Uśmiech Clary zniknął.

— Nie wie pani, komu właśnie się sprzeciwiła.

Kilka minut później Marta weszła do mojej sali, zamknęła drzwi i pochyliła się nade mną.

— Musimy zabrać pana stąd przed zmrokiem — szepnęła. — Bo oni nie planują czekać do jutra…

CZĘŚĆ 2

— Co pani ma na myśli? — wyszeptałem, gdy Marta odłączyła na moment jeden z przewodów.

Była środa, kilka minut po ósmej rano. W sali pachniało środkiem dezynfekującym, a metalowa poręcz łóżka była zimna jak lód.

— Clara wróciła po kopertę — powiedziała. — Twierdziła, że jeśli nie wykonam polecenia, zniszczy moją karierę. Potem zapytała, o której zmianę przychodzi pielęgniarz z nocnego dyżuru.

— Co zrobiła z pieniędzmi?

— Nie wzięłam ich. Ale ktoś inny może wziąć znacznie więcej.

Marta wyjęła z kieszeni mały klucz owinięty gazikiem.

— To prowadzi do schowka w piwnicy. Znalazłam tam dokumentację pańskiego przyjęcia. Karta zlecenia z wypadku została zmieniona po północy.

Poczułem, jak pod bandażem napina mi się skóra.

— Kto ją zmienił?

— Tego jeszcze nie wiem. Wiem za to, że wpis o awarii hamulców usunięto, a dopisano „utrata kontroli przez kierowcę”.

O dziesiątej przyjechał Rafael Ortega, mój wieloletni kierowca i człowiek, któremu powierzałem rzeczy, o których nie wiedziały nawet moje dzieci. Wszedł z pudełkiem po obuwiu, udając dostawcę.

— Szefie, pańska córka czeka w samochodzie — powiedział, stawiając pudełko pod łóżkiem.

— Nuria tu jest?

— I Sergio. Nie ufają Clarze. Słusznie.

W pudełku znajdowały się ubrania, telefon na kartę i cienka teczka. Na jej okładce widniała data sprzed wypadku.

— Znalazłem to w pańskim gabinecie — wyjaśnił Rafael. — Pomiędzy rachunkami za remont. Ktoś przeszukiwał biurko, ale zostawił jedną rzecz.

W środku była faktura z warsztatu samochodowego. Dwa dni przed wypadkiem wymieniono przewód hamulcowy w moim samochodzie. Podpis zlecenia należał do Ignacia, choć nigdy nie upoważniałem go do zajmowania się autem.

— Musimy wywieźć pana teraz — powiedziała Marta.

— Nie. Jeśli zniknę, przyspieszą przeniesienie udziałów.

— A jeśli zostanie pan tutaj, mogą pana zabić.

— W takim razie pozwolimy im uwierzyć, że nadal wygrywają.

O siedemnastej Clara weszła do sali z bukietem białych lilii. Postawiła je obok mojego łóżka i dotknęła mojego policzka.

— Mój biedny Alejandro — powiedziała głośno. — Tak bardzo za tobą tęsknię.

Rafael stał za parawanem. Marta obserwowała ją przez szybę.

— Jutro spotykamy się u notariusza — wyszeptała Clara do Ignacia, gdy ten wszedł chwilę później. — Pełnomocnictwo będzie aktywne.

— Nie jutro — odparł. — Dziś w nocy.

— Dlaczego tak się spieszysz?

Ignacio ściszył głos.

— Bo wyniki badań nie pozwolą nam dłużej udawać. Jeśli ktoś porówna próbkę, dziecko nie będzie jego.

Clara gwałtownie odwróciła głowę. Przez szczelinę między zasłonami zobaczyłem jej twarz.

— Miałeś powiedzieć, że to niemożliwe do wykrycia.

— Powiedziałem, że będzie trudno. To nie to samo.

Rafael zacisnął pięści.

— Co oni ukrywają? — zapytał bezgłośnie.

Nie zdążyłem odpowiedzieć. Drzwi otworzyły się i do środka weszła kobieta w granatowym fartuchu, której nigdy wcześniej nie widziałem.

Spojrzała na Martę, potem na mnie, a na końcu położyła na stoliku małą kopertę z pieczęcią kliniki.

— Doktor Ibáñez — powiedziała. — Przyszedł czas, żeby oddać mu to, co zabrano z jego teczki…

CZĘŚĆ 3

— To ja pobrałam próbkę — powiedziała kobieta.

Był czwartek, kilka minut po osiemnastej. Za drzwiami oddziału przesuwały się cienie personelu, a na stoliku drżała filiżanka kawy, której Marta nie zdążyła wypić.

Kobieta przedstawiła się jako Lucía Ferrer, kierowniczka laboratorium w klinice, której pieczęć widniała na kopercie.

Ignacio zbladł.

— Nie ma pani prawa tu być — syknął.

— Mam prawo mówić, gdy ktoś używa mojego podpisu do fałszerstwa.

Clara cofnęła się o krok.

Lucía otworzyła kopertę i wyjęła trzy kartki.

— Raport dotyczący ciąży jest prawdziwy. Clara Montes rzeczywiście jest w dziewiątym tygodniu. Ale wynik badania ojcostwa, który pani pokazała, panie Valdés, nigdy nie został wykonany.

Marta spojrzała na mnie.

— Nigdy nie widziałem żadnego badania — powiedziałem.

— Bo go nie było — odparła Lucía. — Ignacio przyniósł pusty formularz z pańskim nazwiskiem i poprosił o podpis techniczny. Odmówiłam. Następnego dnia z laboratorium zniknęła pieczęć.

Clara rzuciła się ku kartkom.

— To kłamstwo!

— Mam rejestr wejść do laboratorium — powiedziała Lucía. — I kopię przelewu. Pieniądze przeszły z rachunku nowej spółki na konto kancelarii pana Ferrera.

Rafael wyjął z pudełka fakturę i położył ją obok dokumentów.

— A pan zamówił naprawę hamulców — powiedział do Ignacia. — Pod pańskim podpisem.

Ignacio spojrzał na niego z pogardą.

— Nie rozumiesz, co podpisujesz.

— Rozumiem wystarczająco dużo. Naprawa była wykonana wadliwą częścią. Mechanik zezna, że dostał polecenie, by nie wpisywać numeru elementu do zlecenia.

Clara zaczęła płakać, ale łzy nie zmieniły jej twarzy. Były zimne i wyrachowane.

— Powiedziałeś, że Alejandro umrze w wypadku — szepnęła do Ignacia.

W pokoju zapadła ciężka cisza.

Ignacio odwrócił się do niej.

— Miał umrzeć. To ty nalegałaś, żeby wszystko przyspieszyć.

Słowa wyszły z niego zbyt szybko. Sam zrozumiał, co zrobił, dopiero gdy Marta sięgnęła po telefon.

— Cała rozmowa została zapisana w raporcie medycznym — powiedziała. — Widziałam, jak Clara próbowała mnie przekupić. Poinformowałam ordynatora.

Ignacio ruszył do drzwi, ale Rafael zagrodził mu drogę.

— Proszę się odsunąć — warknął prawnik.

— Nie dziś.

W tej samej chwili do sali weszli Sergio i Nuria. Nuria trzymała w dłoni wydruk z banku.

— Tato, przelew wyszedł z rachunku fundacji mamy — powiedziała. — Clara ukradła pieniądze przeznaczone na stypendia.

Clara spojrzała na mnie.

— Alejandro, ja chciałam tylko zabezpieczyć dziecko.

— Nie moje — odpowiedziałem.

Jej twarz stężała.

Marta zadzwoniła po dyrekcję szpitala, a Lucía zabrała dokumenty. Wszyscy myśleli, że najgorsze już się skończyło.

Wtedy telefon Rafaela zawibrował.

Przeczytał wiadomość, a kolor odpłynął mu z twarzy.

— Szefie… notariusz właśnie aktywował pełnomocnictwo. Ktoś użył pańskiego podpisu, a wszystkie udziały zostały przekazane godzinę temu.

Spojrzałem na Ignacia.

Uśmiechnął się mimo kajdanek, które właśnie zakładano mu na nadgarstki.

— To nie ja podpisałem — powiedział. — Podpisał ktoś, komu pan ufa najbardziej…