Kiedy najpotężniejszy don zamknął przede mną mahoniowe drzwi, powiedziałam mu, że nie poślubi kobiety takiej jak ja — a jego uśmiech zniknął

Gabriel Romano zamknął mahoniowe drzwi dokładnie w chwili, gdy roześmiałam mu się w twarz.

— Don nie umawia się z grubymi kobietami — powiedziałam, choć głos drżał mi tak mocno, że sama ledwie go rozpoznałam. — Przestań urządzać sobie ze mnie zabawę.

Zamek kliknął głucho. Dźwięk przeszedł przez salę konferencyjną jak wystrzał.

Była 23:17, a za oknami klubu Obsidian Room światła Gold Coast rozmazywały się w deszczu. Na stole leżała srebrna taca z nietkniętym burbonem. Pachniało dymem, polerowanym drewnem i lawendowym olejkiem, którym wycierałam dłonie przed każdą trudną rozmową. Ten zapach zawsze przypominał mi, że kontrola jest wyborem, nie darem.

Gabriel stał po drugiej stronie stołu. W czarnym garniturze wyglądał jak człowiek, który nigdy nie musiał prosić o miejsce. Jego nazwisko otwierało restauracje, zamykało usta i sprawiało, że senatorzy odkładali telefony ekranem do dołu.

Ja zarządzałam Obsidian Room. Nie byłam ozdobą jego piątkowych kolacji. To ja sadzałam przy jednym stole burmistrza, prokuratora i ludzi, których prokurator oficjalnie nie znał. Wiedziałam, kto komu płaci, kto kogo zdradza i który kelner słyszy więcej, niż powinien.

— Powtórz to — powiedział Gabriel.

— Słyszałeś.

— Chcę usłyszeć, jak nazywasz własną wartość.

Poczułam gorąco pod kołnierzykiem granatowej marynarki. Ważyłam sto dziewięć kilogramów i przez lata nauczyłam się ubierać jak forteca: ostre ramiona, proste spodnie, wysokie obcasy, żadnych wzorów, które mogłyby zaprosić cudze spojrzenia. Moje ciało było pierwszą rzeczą, którą ludzie widzieli. Kompetencje dostrzegali dopiero wtedy, gdy potrzebowali ratunku.

— Nie jestem kobietą dla ciebie — powiedziałam. — Potrzebujesz delikatnej narzeczonej, która będzie stała obok ciebie na zdjęciach i udawała, że nie słyszy rozmów za ścianą.

Gabriel podszedł bliżej.

— Potrzebuję kobiety, która słyszy wszystko.

— Nie mów tak, jakbyś mnie wybierał z litości.

— Nie lituję się nad tobą.

— Więc dlaczego od trzech tygodni wysyłasz mi orchidee, których nienawidzę?

Jego twarz nie drgnęła, ale palce zatrzymały się na krawędzi stołu.

— Bo pamiętam, że nie lubisz kwiatów ciętych.

To uderzyło mocniej niż komplement. Gabriel pamiętał rzeczy, których nie powinni pamiętać mężczyźni tacy jak on: że śpię przy włączonym radiu, że nie jem deserów po północy i że podczas negocjacji dotykam lewego mankietu, kiedy ktoś kłamie.

O 23:23 ktoś zapukał trzy razy.

Gabriel nie odwrócił wzroku.

— Odejdź — powiedział.

— Panie Romano, to pilne — odezwał się za drzwiami jego ochroniarz, Matteo.

— Powiedziałem: odejdź.

Wsunęłam dłoń do kieszeni marynarki i zacisnęłam palce na mosiężnym żetoniku z wybitym numerem sto czternaście. Dostałam go od dawnego księgowego klubu, zanim zniknął bez pożegnania. W środku miałam nie żeton, lecz maleńki klucz. Jeszcze nie wiedziałam, czy odważyłabym się go użyć.

Gabriel oparł dłonie na stole.

— Wyjdź za mnie, Penelope.

Zaśmiałam się krótko.

— Właśnie zamknąłeś drzwi, żeby oświadczyć mi, że zostanę twoją żoną?

— Zamknąłem je, żeby nikt nam nie przeszkodził.

— To brzmi jak groźba.

— To jest obietnica.

Wtedy pod drzwiami wsunęła się biała koperta. Nie miała nazwiska, pieczęci ani adresu. Na papierze widniało tylko moje imię, napisane granatowym atramentem.

Gabriel spojrzał na kopertę i po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach coś, czego nie potrafił ukryć.

Strach.

Schylił się, podniósł ją i zaczął rozrywać krawędź…

CZĘŚĆ 2

…ale zanim papier pękł, chwyciłam go za nadgarstek.

— Nie otwieraj jej.

Była 23:25. Zegar nad barkiem przesuwał wskazówkę z cichym, mechanicznym trzaskiem. Gabriel spojrzał na moje palce, potem na moją twarz.

— Wiesz, co w niej jest?

— Wiem, kto ją zostawił.

— Kto?

— Człowiek, który od dwóch tygodni próbuje kupić mój klub.

Gabriel wyszarpnął rękę.

— Victor Hale nie kupuje restauracji. Kupuje ludzi.

— Dlatego właśnie odmówiłam.

Koperta leżała między nami. Papier był chłodny, lecz pod moją dłonią wyczułam drobne wgłębienie, jak po zaschniętej kropli wosku. Znałam ten znak. Księgi Obsidian Room zabezpieczałam podobnym odciskiem, zanim trafiały do skrytki za kuchenną chłodziarką.

— Co mu dałaś? — zapytał Gabriel.

— Nic.

— Penelope.

— Nie jestem twoim pracownikiem.

— Nie. Jesteś jedyną osobą w tym mieście, która mogła rozmawiać z Hale’em i wyjść z tego bez ochrony.

W sali na dole fortepianista zaczął grać walca. Przez zamknięte drzwi muzyka docierała do nas jak wspomnienie normalnego świata.

Gabriel rozciął kopertę srebrnym nożem do papieru. W środku znalazła się fotografia. Na zdjęciu stałam przy wejściu do klubu, a za mną widać było czarną furgonetkę zaparkowaną przy krawężniku. Zrobiono je tego samego wieczoru.

Na odwrocie ktoś napisał: „Jutro o północy wybierzesz stronę”.

— Od jak dawna cię śledzą? — spytał Gabriel.

— Od dnia, kiedy odrzuciłam ofertę Hale’a.

— I nic mi nie powiedziałaś?

— Nie wiedziałam, czy ty też nie jesteś częścią tej oferty.

Jego szczęka napięła się tak mocno, że pod skórą poruszył się mięsień.

— Myślisz, że sprzedałbym cię?

— Myślę, że tacy jak ty sprzedają wszystko, gdy cena jest odpowiednia.

Wstałam. Krzesło zaskrzypiało po parkiecie.

— Otwórz drzwi.

— Nie.

— Gabriel.

— Na zewnątrz jest dwóch ludzi Hale’a. Matteo widział ich przy windzie.

— A jeśli Matteo kłamie?

— Wtedy za chwilę przekonasz się, czy naprawdę chcesz wyjść.

O 23:31 zgasły światła w całym klubie. Z dołu dobiegł krzyk, potem brzęk tłuczonego szkła. Gabriel natychmiast wyjął broń z kabury przy plecach, lecz nie skierował jej na drzwi. Stanął przede mną.

— Zostań za mną.

— Nie wydawaj mi poleceń.

— To nie polecenie. To jedyna rzecz, o którą cię proszę.

Przez szczelinę pod drzwiami przesunął się cień. Potem drugi.

— Panie Romano! — zawołał Matteo. — W kuchni jest ogień!

Gabriel zaklął i spojrzał na panel alarmowy.

— Kuchnia ma osobne zasilanie — powiedziałam. — Jeśli naprawdę płonie, alarm powinien już wyć.

— Czyli?

— Ktoś chce, żebyśmy uwierzyli w pożar.

Z kieszeni wyjęłam mosiężny żeton. Wsunęłam mały klucz w szczelinę pod stołem. Płyta odskoczyła, odsłaniając wąską skrytkę. Gabriel patrzył na nią z niedowierzaniem.

— Co tam trzymasz?

— Powód, dla którego Hale chce mnie żywą.

W środku leżał czarny notes oprawiony w płótno. Na pierwszej stronie znajdowały się nazwiska, daty i kwoty. Gabriel przekartkował kilka stron, aż zatrzymał się przy ostatnim wpisie.

— To podpis mojego brata — powiedział.

— Wiem.

— Mój brat nie żyje od sześciu lat.

— Właśnie dlatego musisz przeczytać następną stronę.

Podniosłam kartkę. Zza drzwi dobiegł metaliczny szczęk odbezpieczanej broni, a Gabriel przycisnął dłoń do klamki. Na stronie widniało nazwisko, którego nie spodziewałam się zobaczyć przy żadnym interesie Romano…

CZĘŚĆ 3

…było tam nazwisko mojego ojca.

Przez chwilę słyszałam wyłącznie własny oddech. Była 23:34. Dym z sali bankietowej zaczął wciskać się pod drzwiami, choć nie czułam zapachu ognia. Gabriel wyrwał mi notes.

— Twój ojciec pracował dla Hale’a?

— Mój ojciec nie żyje od dwunastu lat.

— To nie odpowiada na pytanie.

— Nie znam odpowiedzi.

Na dole rozległ się kolejny huk. Ktoś krzyknął, potem ucichł fortepian. Gabriel uniósł wzrok.

— Skąd masz ten notes?

— Od Thomasa Belliego.

Jego twarz stwardniała.

— Belliego nie widziano od stycznia.

— Wczoraj przyszedł do mojego biura tylnymi schodami. Miał rozciętą skroń i prosił, żebym nie dzwoniła po nikogo. Powiedział, że twój brat nie zginął w wypadku. Został zabity, bo odkrył, kto wyprowadza pieniądze z twojej organizacji.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej?

— Bo Belli powiedział, że zdrajca siedzi przy twoim stole.

W tej samej chwili drzwi otworzyły się z impetem. Matteo wpadł do środka, trzymając się za ramię. Krew spływała po jego białej koszuli i kapała na czarny parkiet.

— Nie ma ognia — wydyszał. — To granaty dymne. Ludzie Hale’a przejęli tylne wyjście.

Gabriel podszedł do niego.

— Kto ich wpuścił?

Matteo zacisnął zęby.

— Człowiek z twojego biura.

— Nazwisko.

Matteo spojrzał na mnie.

— Penelope, proszę odejść od Gabriela.

Poczułam, jak zimno rozlewa się po karku.

— Powiedz mu prawdę — zażądałam.

Matteo odwrócił wzrok.

— To ja wydałem Hale’owi harmonogram ochrony.

Gabriel znieruchomiał.

— Ty?

— Miał moją córkę. Porwał ją ze szkoły trzy dni temu. Obiecał, że ją wypuści, jeśli dostarczę mu plan klubu i księgi.

— A potem? — zapytałam.

— Potem dowiedziałem się, że już nie żyje.

Jego kolana ugięły się przy stole. Gabriel złapał go za kołnierz.

— To przez ciebie zginął mój brat?

— Nie! — krzyknął Matteo. — Twój brat odkrył, że Hale i senator Voss dzielili między siebie pieniądze z portu. Chciał odejść. Voss kazał go uciszyć. Hale tylko sprzątał po nim.

Gabriel puścił jego kołnierz, jakby materiał nagle parzył.

— A mój ojciec? — spytałam.

Matteo spojrzał na mnie z bólem.

— Twój ojciec był świadkiem. Podpisał zeznanie, zanim Voss zmusił go do wycofania słów. Hale przechował kopię, bo zawsze szantażował swoich wspólników.

W notesie między stronami tkwiła złożona kartka. Rozwinęłam ją drżącymi palcami. To był podpis mojego ojca, jego adres i data. Pod zeznaniem widniało jedno zdanie: „Jeśli coś mi się stanie, córka ma dostać prawdę”.

Gabriel czytał przez moje ramię.

— Dlaczego Hale chce ciebie?

— Bo tylko ja znam skrytkę z pełnymi księgami. I dlatego, że uważa, iż będę łatwiejsza do złamania niż ty.

— Nie jesteś łatwa do złamania — powiedział Gabriel.

— Wiem.

Za drzwiami zabrzmiały kroki. Tym razem było ich wielu.

Gabriel podał mi notes.

— Wychodzimy przejściem dla dostaw.

— A Matteo?

— Idzie z nami.

Kiedy schodziliśmy wąskimi schodami pod klubem, telefon Gabriela zawibrował. Odebrał, a po trzech sekundach twarz mu pobladła.

— Co się stało? — spytałam.

Podał mi telefon. W wiadomości znajdowała się fotografia kobiety siedzącej na metalowym krześle. Obok jej twarzy leżała kartka z napisem: „Przyprowadź Penelope do starej drukarni. Sama. O północy”.

Pod zdjęciem dopisano jedno zdanie, które sprawiło, że Gabriel wypuścił powietrze.

„Twoja matka już tam jest…”