W czasie badania mojego wymarzonego dziecka lekarz nagle poprosił męża, żeby wyszedł, a jego twarz straciła kolor

Lekarz patrzył na ekran tak, jakby zobaczył tam nie dziecko, lecz wiadomość od zmarłej osoby.

Był wtorek, 10:40 rano. Leżałam w gabinecie ultrasonograficznym z żelem chłodnym jak metal, a Robert siedział obok i ściskał moją dłoń. Na monitorze poruszały się maleńkie nogi naszego syna. Miałam pięćdziesiąt dziewięć lat i wciąż nie mogłam uwierzyć, że po tylu latach znów będę matką.

— Spójrz, jak kopie — powiedziała techniczka Marta, przesuwając głowicę po moim brzuchu. — Będzie bardzo energiczny.

— Po kimś musi to mieć — zażartował Robert.

Uśmiechnęłam się, choć serce biło mi nierówno. W kieszeni szlafroka trzymałam małe białe skarpetki z haftowaną gwiazdką. Kupiłam je trzy tygodnie wcześniej i nikomu o nich nie powiedziałam. Bałam się, że jeśli okażę radość, los natychmiast mi ją odbierze.

Przez chwilę wszystko wyglądało normalnie. Potem Marta przesunęła głowicę niżej, zatrzymała ją i zmarszczyła brwi.

— Czy coś jest nie tak? — zapytałam.

— Sam chłopiec wygląda dobrze. Naprawdę dobrze. Muszę tylko sprawdzić pewien szczegół.

— Jaki szczegół?

Nie odpowiedziała. Zwiększyła obraz, wyłączyła muzykę dochodzącą z małego głośnika i jeszcze raz obejrzała tę samą część ekranu. Jej srebrna bransoletka uderzyła o krawędź aparatu.

Robert pochylił się nade mną.

— Linda, oddychaj. Lekarze mówili, że każde badanie będzie dokładne.

— Marta, proszę mi powiedzieć, co pani widzi.

Techniczka przełknęła ślinę.

— Zawołam doktora Wysockiego.

Wyszła o 10:47. Zostały po niej tylko ciche odgłosy kroków na korytarzu i miarowe piknięcia aparatu. Wpatrywałam się w nieruchomy fragment obrazu, chociaż niczego nie rozumiałam. Wtedy wrócił do mnie sen z poprzedniej nocy: ciemny pokój, płacz niemowlęcia i głos Anny.

„Mamo, znajdź go”.

Anna nie żyła od trzech lat. Zginęła w wypadku, wracając z nocnej zmiany. Od tamtej pory ten sam sen przychodził do mnie prawie każdej nocy. Robert uważał, że to żałoba. Ja też próbowałam w to wierzyć.

Drzwi otworzyły się o 10:53. Doktor Wysocki wszedł z teczką przyciśniętą do piersi. Miał na sobie granatowy fartuch, ale jego palce drżały tak wyraźnie, że zauważyłam to natychmiast.

Obejrzał ekran. Potem kartę ciąży. Na końcu spojrzał na mnie.

— Pani Linda, chciałbym porozmawiać z panią bez męża.

Robert wyprostował się.

— Dlaczego?

— To standardowa ostrożność. Muszę zadać pani kilka pytań dotyczących historii medycznej.

— Możemy odpowiadać razem — powiedziałam. — Robert zostaje.

Lekarz przez chwilę milczał. W pomieszczeniu pachniało środkiem dezynfekującym i gumą rękawiczek. Poczułam, że zimno z żelu przesuwa się aż pod żebra.

— Chodzi o Annę — powiedział w końcu.

Robert ścisnął moją rękę.

— Co ma z nią wspólnego nasze dziecko?

Doktor otworzył teczkę, ale nie wyjął z niej dokumentów. Zamiast tego przybliżył krzesło do mojego łóżka.

— W pani dokumentacji znajduje się informacja, której nie powinno tu być. A obraz wskazuje, że musimy ją natychmiast zweryfikować.

— Jaką informacja?

Jego wzrok zatrzymał się na małej gwiazdce wyhaftowanej na skarpetce wystającej z mojej kieszeni.

— Zanim to wyjaśnię, muszę zapytać, czy Anna kiedykolwiek przechodziła leczenie związane z płodnością.

Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Robert popatrzył na lekarza, jakby właśnie usłyszał obce nazwisko.

— Nie — odpowiedział. — Nigdy nam o niczym takim nie mówiła.

Doktor Wysocki zamknął teczkę, lecz po sekundzie znów położył na niej dłoń.

— W takim razie muszę pokazać państwu coś, co powinno zostać wyjaśnione trzy lata temu.

Jego palce zaczęły podnosić wieko teczki…

CZĘŚĆ 2

Jego palce zaczęły podnosić wieko teczki, a ja poczułam ten sam ucisk w gardle, który pojawiał się zawsze, gdy we śnie słyszałam Annę.

— Proszę mówić — powiedziałam. — Cokolwiek to jest.

Doktor wyjął z teczki pojedynczą kartę, lecz zasłonił ją dłonią.

— Na obrazie widzimy przy łożysku małe znamię. Nie jest groźne. Samo w sobie nie oznacza choroby. Problem polega na tym, że identyczny układ opisano w dokumentacji medycznej pewnej pacjentki sprzed kilku lat.

Robert zmarszczył brwi.

— Kogo?

Lekarz spojrzał na mnie.

— Anny Kowalskiej.

W gabinecie zrobiło się tak cicho, że słyszałam własny oddech.

— To niemożliwe — szepnęłam. — Anna nie jest matką tego dziecka.

— Tego jeszcze nie powiedziałem.

— Ale właśnie pan to sugeruje.

— Sugeruję, że doszło do pomylenia informacji albo do czegoś znacznie poważniejszego. Potrzebuję badania genetycznego i dostępu do archiwum kliniki.

Robert wstał tak gwałtownie, że metalowe nogi krzesła zgrzytnęły o podłogę.

— Czy chce pan powiedzieć, że nasze dziecko nie jest nasze?

— Chcę powiedzieć, że nie mam prawa zgadywać.

O 11:20 przeniesiono mnie do małego pokoju konsultacyjnego. Na stole stał papierowy kubek z wodą, ale nie mogłam przełknąć ani kropli. Robert chodził wzdłuż ściany, dotykając kciukiem pęknięcia w drewnianej listwie.

— Linda, musimy przypomnieć sobie wszystko — powiedział. — Każdą wizytę, każdy podpis.

— Pamiętam, że zgodziliśmy się na zapłodnienie komórki dawczyni. Pamiętam formularz z czerwonym paskiem.

— A ja pamiętam, że doktor Sowa powiedział, iż materiał pochodzi z banku anonimowych dawców.

Wtedy drzwi uchyliły się i weszła Marta. Nie miała już na sobie uśmiechu z badania. Trzymała pod pachą cienką teczkę z pogniecioną etykietą.

— Nie powinnam tego robić — powiedziała.

— Proszę wejść — odparłam.

Marta zamknęła drzwi i położyła teczkę na stole.

— Trzy lata temu pracowałam na nocnej zmianie, kiedy przywieziono dokumenty Anny. Pamiętam ją, bo była bardzo młoda i miała na nadgarstku bransoletkę z mosiężnym księżycem.

Zamknęłam oczy. Anna nosiła taką bransoletkę od matury. Po śmierci nie znaleźliśmy jej przy ciele.

— Co było w dokumentach? — zapytał Robert.

— Zabezpieczony materiał rozrodczy. Jedna fiolka i formularz z podpisem Anny. Polecenie, by w razie jej śmierci skontaktować się z rodzicami.

— Dlaczego nic o tym nie wiedzieliśmy? — mój głos załamał się przy ostatnim słowie.

Marta zacisnęła palce na papierowej okładce.

— Bo następnego dnia dyrektor kazał przenieść wszystko do archiwum zamkniętego. Powiedział, że rodzina nie może zostać powiadomiona, dopóki nie wyjaśni się sprawy dawstwa.

Robert podszedł do niej.

— A potem?

— Potem, kilka miesięcy temu, zobaczyłam numer partii na formularzu państwa transferu. Był taki sam jak numer zapisany przy Annie.

Poczułam mdłości. Dotknęłam brzucha, a dziecko odpowiedziało lekkim ruchem.

— Chce pani powiedzieć, że lekarze wykorzystali materiał Anny?

— Nie wiem, czy zrobili to celowo. Wiem tylko, że ktoś podmienił etykietę.

Doktor Wysocki wszedł ponownie, blady i spięty.

— Marta, kto jeszcze widział tę teczkę?

— Człowiek, który ją podpisał — odpowiedziała.

Lekarz odwrócił głowę.

— Proszę uważać na słowa.

— Przez trzy lata uważałam — odparła. — I przez trzy lata śniła mi się ta dziewczyna.

Wysocki wyciągnął rękę po dokumenty, ale Marta cofnęła teczkę.

— Niech pani powie, gdzie jest oryginał — zażądał.

Marta spojrzała na mnie. W jej oczach zobaczyłam strach, lecz także decyzję.

— Oryginał nie jest w klinice. Jest u człowieka, który tej nocy przyjechał po Annę. I jeśli on zobaczy, że państwo już wiedzą, może zniszczyć jedyny dowód…

CZĘŚĆ 3

— Kto go ma? — zapytałam.

Marta spojrzała na zegar wiszący nad umywalką. Była 12:06.

— Doktor Sowa — odpowiedziała. — Dyrektor kliniki.

Wysocki pobladł.

— Nie wolno pani oskarżać człowieka bez dowodów.

— Dowody są w jego sejfie — odparła Marta. — Widziałam, jak wkładał tam teczkę.

Robert oparł dłonie o stół.

— Zabiera nas pani do niego.

— Nie. Najpierw państwo muszą poznać całą prawdę.

O 12:30 siedzieliśmy w niewielkiej sali konferencyjnej na końcu korytarza. Na środku stał wazon z zaschniętymi liliami. Doktor Wysocki trzymał w ręce wyniki wstępnego badania, a ja patrzyłam na białą kartkę tak długo, aż litery zaczęły się rozmywać.

— Badanie potwierdza zgodność materiału z Robertem — powiedział. — Natomiast drugi profil nie jest zgodny z panią.

Robert cofnął się o krok.

— Z kim jest zgodny?

Doktor odłożył kartkę.

— Z próbką pobraną od Anny po wypadku. Przechowywano ją w naszym laboratorium, ponieważ rodzina nie odebrała dokumentacji.

Wydusiłam z siebie tylko jedno słowo:

— Anna.

— Tak. Dziecko, które pani nosi, jest biologicznie synem Anny i Roberta.

Krzesło zaskrzypiało pod moim ciężarem. Przyłożyłam dłoń do brzucha, jakbym mogła osłonić chłopca przed wszystkim, co właśnie spadło na ten pokój.

Robert patrzył na lekarza z twarzą szarą jak popiół.

— Nasza córka zamroziła zarodek?

— Zabezpieczyła komórkę jajową i materiał pana nasienia — wyjaśnił Wysocki. — Chciała kiedyś zostać matką. Nie powiedziała państwu, bo planowała zrobić to po ślubie i po zakończeniu leczenia.

— A państwo wszczepiliście to mnie? — spytałam.

Tym razem odpowiedziała Marta.

— Dyrektor wydał polecenie, żeby użyć zarodka oznaczonego jako dawczy. Państwa dokumenty zmieniono po transferze.

— Dlaczego? — Robert uderzył dłonią w stół. — Dlaczego ktoś miałby zrobić coś takiego?

Wysocki zamknął oczy.

— Sowa prowadził program dla rodzin, które chciały zachować anonimowość. Państwa przypadek był dla niego wygodny. Wiek pani oznaczał wysokie ryzyko, a zarodek Anny miał lepsze wyniki. Bał się, że po ujawnieniu pomyłki klinika straci licencję.

— To nie była pomyłka — powiedziałam. — To było zatajenie.

Marta otworzyła teczkę i wyjęła kopię formularza. Podpis Anny był wyraźny. Pod nim widniało zdanie: „Jeśli mnie zabraknie, proszę powiedzieć rodzicom, że moje dziecko powinno trafić do nich”.

Nie mogłam oddychać.

Robert dotknął kartki jednym palcem.

— Ona wiedziała, że może umrzeć?

— Miała wtedy operację i bała się powikłań — wyjaśniła Marta. — Zostawiła też list.

— Gdzie jest list? — zapytałam.

Marta spojrzała na drzwi.

— U Sowy. Ale on już wie, że wynik wyszedł dodatni.

Telefon Roberta zawibrował na stole. Nieznany numer. Odebrał.

Słuchał przez kilka sekund, a potem pobladł jeszcze bardziej.

— Co powiedział? — spytałam.

Robert odsunął telefon od ucha.

— Sowa wie, że tu jesteśmy. Powiedział, że jeśli chcemy, żeby dziecko przeżyło, mam podpisać dokument o zrzeczeniu się wszelkich roszczeń i przyjechać do kliniki przed trzynastą.

Marta nagle sięgnęła do kieszeni fartucha.

— Jest coś jeszcze. Anna nie zostawiła tylko listu. Zostawiła odbiorcę, którego Sowa nie zna.

Podała mi małą kartę z numerem telefonu. Na odwrocie widniało nazwisko: Helena Kowal, położna z oddziału, na którym urodziła się Anna.

W tej samej chwili telefon zadzwonił ponownie. Tym razem na numer Marty.

Odebrała, słuchała, a potem spojrzała na mnie z przerażeniem.

— Helena chce przyjechać natychmiast. Powiedziała, że odnalazła drugi dokument Anny, ale ktoś właśnie próbuje dostać się do jej mieszkania…