Poprosiłam umierającego szefa mafii, żeby nie dotykał mnie za pieniądze — wtedy jego brat wszedł do pokoju i nagle zbladł

Kiedy Rafe Corsaro wszedł do oranżerii z dwoma prawnikami, Emilio upuścił laskę, a ja po raz pierwszy zobaczyłam strach na jego twarzy.

Była dziewiąta rano. Słońce przesączało się przez szyby i kładło żółte plamy na liściach cytrynowych drzewek. Emilio siedział w wiklinowym fotelu, owinięty granatowym kocem, z rękami tak wychudzonymi, że pierścień na małym palcu obracał się przy każdym oddechu.

Rafe nie spojrzał na niego od razu. Najpierw poprawił mankiet białej koszuli, potem położył na stole skórzaną teczkę. Pachniał drogimi perfumami i mokrym asfaltem.

— Bracie — powiedział. — Wyglądasz lepiej.

Emilio zacisnął palce na oparciu.

— Nie prosiłem cię o wizytę.

— Nie trzeba. Lekarz zadzwonił do mnie wczoraj wieczorem.

Jeden z prawników wysunął dokumenty. Papier zaszeleścił jak suche liście.

— To tylko tymczasowe upoważnienie — wyjaśnił Rafe. — Będziesz mógł odpocząć, a ja zajmę się interesami.

— Moimi interesami?

— Naszymi.

Stałam przy fontannie z wiadrem w dłoni. Metalowe ucho wrzynało mi się w palce, ale nie wypuściłam go. Przez dziewiętnaście miesięcy sprzątałam dziewiętnaście pokoi w domu Corsarów. Znałam odgłos każdej rury, skrzypienie schodów i godzinę, o której kucharka wyłączała piekarnik. Nikt nigdy nie pytał mnie o zdanie.

A jednak Emilio spojrzał właśnie na mnie.

— Etta, zostań.

Rafe odwrócił głowę.

— Służąca?

— Ma imię — odpowiedział Emilio.

To zdanie uderzyło mnie mocniej, niż powinno. Schowałam spalone wybielaczem dłonie w rękawy uniformu.

— Nie mam nic do dodania — powiedziałam.

— Masz — rzucił Rafe. — Wszyscy, którzy pracują w tym domu, mają coś do dodania, kiedy mój brat jest zbyt słaby, by myśleć.

Emilio spróbował wstać. Kolana ugięły się pod nim. Złapałam go za łokieć, zanim uderzył o kamienną posadzkę. Jego skóra była lodowata.

— Nie dotykaj jej — syknął Rafe.

— To ona mnie utrzymała — odparł Emilio.

Prawnik położył przed nim pióro.

— Dokument można podpisać tutaj. Bez wysiłku.

Emilio patrzył na kartki, ale ja patrzyłam na coś innego. Na kieszeń marynarki Rafe’a wystawał mosiężny klucz z małą czerwoną emalią. Taki sam widziałam dwa dni wcześniej przy zamku technicznym za sypialnią Emilio.

W nocy, kiedy spadła kropla wody za jego łóżkiem, drzwi do tego pomieszczenia były zamknięte.

Rafe zauważył mój wzrok.

— Coś nie tak, Etta?

— Nie wiem — odpowiedziałam. — Ale od tygodni coś jest nie tak za ścianą sypialni pana Corsaro.

Uśmiechnął się bez ciepła.

— Sprzątaczki powinny sprzątać, nie szukać tajemnic.

Emilio uniósł głowę.

— Co jest za ścianą?

Rafe zrobił krok w stronę drzwi.

Wtedy z korytarza dobiegł trzask metalu. Ktoś otworzył zamek techniczny. Po chwili do oranżerii wszedł doktor Prentiss, blady i spocony, ściskając cienką kartonową teczkę. Spojrzał na Rafe’a, potem na mnie, a jego palce zaczęły drżeć nad pierwszą kartką…

CZĘŚĆ 2

Dr Prentiss zatrzymał się przy fontannie. Woda spływała po kamiennym brzegu cienką strużką, a jego teczka wyglądała, jakby ważyła więcej niż wszystkie książki w bibliotece.

— Doktorze? — Emilio mówił cicho. — Co pan znalazł?

Prentiss zerknął na Rafe’a.

— Nie znalazłem tego w badaniach.

— Więc po co ta teczka? — zapytałam.

Doktor przesunął kciukiem po zagięciu kartonu.

— Bo laboratorium w Baton Rouge nie dostało właściwej próbki.

Rafe roześmiał się krótko.

— To absurd.

— Próbka krwi była podpisana nazwiskiem Emilio Corsaro, ale numer pobrania nie zgadzał się z numerem w moim rejestrze.

Emilio wstał, tym razem opierając się o fotel.

— Chcesz powiedzieć, że ktoś podmienił moje wyniki?

— Chcę powiedzieć, że trzy próbki zostały pobrane w domu, zanim przyjechałem. Nie przeze mnie.

W oranżerii zrobiło się duszno. Liście mandarynek drżały od nawiewu, choć nie było wiatru.

Rafe wskazał na mnie.

— Ona pracuje tu bez nadzoru. Mogła wejść wszędzie.

— Nie mogła wejść do pokoju technicznego — odpowiedziałam. — Klucz ma pan.

Jego twarz stężała.

— Wszyscy mają klucze.

— Nie do tego zamka. Płaski ząb, czerwona kropka na główce. Widziałam go przy pańskiej marynarce.

Emilio wyciągnął rękę.

— Rafe, połóż dokumenty na stole.

— Nie będziesz mnie przesłuchiwał we własnym domu.

— To mój dom.

— Właśnie dlatego próbuję go ocalić.

Doktor Prentiss otworzył teczkę. W środku były odręczne wykresy, rachunki za badania i mała plastikowa fiolka zaklejona żółtą taśmą.

— Znalazłem tę substancję w filtrze wentylacyjnym przy sypialni — powiedział. — Nie jest śmiertelna od razu. Przy codziennym wdychaniu powoduje osłabienie, krwawienia i uszkodzenie wątroby. Objawy wyglądają jak choroba autoimmunologiczna.

Poczułam, jak wiadro wysuwa mi się z dłoni. Metal uderzył o posadzkę i rozlał wodę pod moje buty.

— Dyfuzor — szepnęłam. — Zawsze pachniał zbyt mocno.

Emilio spojrzał na ceramiczne urządzenie stojące w oranżerii. Biała pokrywa miała pęknięcie w kształcie półksiężyca.

— Kto go napełniał? — zapytał.

— Rafe — odpowiedziałam, zanim doktor zdążył otworzyć usta. — Widziałam go w sypialni w poniedziałek o szóstej rano.

— Kłamiesz — powiedział Rafe.

— Sprzątałam wtedy korytarz. Miał pan mokre rękawy.

— Lało.

— Tylko w środku domu.

Prawnik podniósł głowę.

— Panie Corsaro, może przełożymy podpisanie dokumentów.

Rafe odwrócił się gwałtownie.

— Zamknij się.

To wystarczyło. Emilio przestał patrzeć na teczkę. Patrzył już na brata.

— Ile czasu miałem żyć? — zapytał.

Rafe nie odpowiedział.

Doktor zacisnął usta.

— Emilio, jest jeszcze jedna rzecz. Substancja nie dostała się do pokoju przez dyfuzor.

Wszyscy spojrzeli na niego.

Prentiss wyjął z teczki złożony plan instalacji domu.

— Dyfuzor tylko maskował zapach. Prawdziwe źródło prowadzi do przewodu za łóżkiem. A przewód został dobudowany po podpisaniu ostatniego remontu przez człowieka, którego nazwisko widnieje na rachunkach Rafe’a…

Wtedy z korytarza dobiegł odgłos upadającego szkła. Ktoś krzyknął, że w pomieszczeniu technicznym znaleziono człowieka…

CZĘŚĆ 3

Wybiegłam pierwsza. Korytarz pachniał mokrym tynkiem i gorzkimi ziołami. Za uchylonymi drzwiami technicznego pomieszczenia leżał mężczyzna w roboczym kombinezonie, przyciśnięty do podłogi przez kucharza i ogrodnika.

Był starszy, niż się spodziewałam. Miał rozciętą brew i brud pod paznokciami. Przy jego dłoni leżał mosiężny klucz z czerwoną emalią.

Rafe zatrzymał się za mną.

— Puśćcie go.

— To on próbował uciec — powiedział ogrodnik.

Emilio dotarł do nas wsparty na ramieniu doktora. Każdy krok kosztował go oddech.

— Jak się nazywasz? — zapytał.

Mężczyzna podniósł oczy.

— Silas Boone.

Rafe pobladł.

Silas parsknął krwią na rękaw.

— Pracowałem przy remoncie. Rafe kazał mi zamontować dodatkowy przewód od piwnicznej chłodni do pańskiej sypialni.

— Kłamie — powiedział Rafe. — To włamywacz.

Silas wskazał na ścianę.

— Za tą cegłą jest zawór. W nocy puszczano opary. Rano wystarczyło włączyć wentylator.

Emilio spojrzał na doktora.

— Dlaczego nikt tego nie wykrył?

— Bo przewód kończył się w kratce pod łóżkiem, a zapach przykrywał olejek z dyfuzora — odpowiedział Prentiss. — Kiedy Etta go wyłączała, stężenie spadało. Dlatego przy niej pan spał.

W gardle poczułam suchość. Przez tyle miesięcy sądziłam, że mój zapach pomarańczy, lawendy i cedru uspokajał Emilio. Tymczasem uspokajało go tylko to, że wyłączałam urządzenie.

— Rafe — powiedział Emilio. — Po co?

Brat cofnął się o krok.

— Firma tonęła.

— Firma miała pieniądze.

— Twoje pieniądze były zamrożone. Wspólnicy chcieli mnie usunąć. Potrzebowałem twojego podpisu.

— Potrzebowałeś mojego grobu.

— Potrzebowałem czasu!

— I dostałbyś go, gdybym umarł?

Rafe uderzył dłonią w metalową framugę.

— Po twojej śmierci wszystko przechodziło na mnie. Nie mogłem pozwolić, żebyś sprzedał interes albo oddał go ludziom, których nawet nie znasz.

Prawnik powoli zamknął teczkę.

— Panie Corsaro, rachunki za instalację są wystawione na pańskiego brata. Podpisy są czytelne.

Silas sięgnął do kieszeni kombinezonu i wyciągnął pomięty kwit.

— To nie wszystko. Rafe kazał mi podpisać odbiór. Zostawiłem sobie kopię, bo nie zapłacił mi za ostatnie trzy tygodnie.

Na kwicie widniało nazwisko Rafe’a i data dokładnie z dnia, kiedy Emilio przeniósł się do oranżerii.

Emilio zamknął oczy. Przez chwilę myślałam, że upadnie.

— Etta — powiedział. — Zostań obok mnie.

— Jestem.

Rafe ruszył ku niemu, ale ogrodnik zagrodził mu drogę.

— Nie dotkniesz go.

Po raz pierwszy zobaczyłam, że dom, który przez lata bał się nazwiska Corsaro, przestał słuchać Rafe’a.

Emilio kazał otworzyć wszystkie okna i wezwać niezależnego biegłego. Rafe nie został zatrzymany. Został zamknięty na zewnątrz z pustymi rękami, podczas gdy jego prawnicy odchodzili jeden po drugim.

Myślałam, że to koniec.

Wieczorem, gdy lekarz przygotowywał Emilio do przewiezienia do kliniki, do oranżerii zadzwonił telefon. Dzwoniła kobieta z banku w Zurychu.

— Panie Corsaro — powiedziała. — Pański brat nie działał sam. Właśnie znaleźliśmy przelew, który może wyjaśnić, dlaczego pańska matka podpisała dokument sprzed dwudziestu lat…

Emilio spojrzał na mnie, a kolor odpłynął mu z twarzy.

— Etta, muszę ci coś powiedzieć, zanim pojedziemy…