CZĘŚĆ 4
…Nazwisko brzmiało: Karolina Bielska.
Przez sekundę patrzyłam na ekran, nie rozumiejąc, dlaczego bank pokazuje jej nazwisko przy dostępie należącym wyłącznie do Andrzeja.
Potem Marta wyrwała mi telefon z dłoni.
— To nie jest pełnomocnictwo — powiedziała. — To próba zmiany pełnomocnictwa.
— Czyli?
— Karolina nie korzysta z klucza Andrzeja. Ona ma własny.
Doktor Lewandowski stał przy łóżku Sofii i patrzył na monitor. Linia tętna przyspieszyła, gdy córka poruszyła powiekami.
— Pani córka nas słyszy — powiedział. — Proszę zostać przy niej.
— Muszę zadzwonić do mariny.
— Najpierw powiedz jej, że wrócisz.
Nachyliłam się nad Sofią.
— Skarbie, muszę coś załatwić, ale nie odchodzę od ciebie. Natalia jest w drodze. Mama wróci za chwilę.
Jej palce zacisnęły się na moim palcu.
To był drobny ruch.
Dla mnie zabrzmiał jak rozkaz.
Na korytarzu Marta już rozmawiała z zarządcą mariny.
— Nie holujcie ich do brzegu — powiedziała. — Podeślijcie łódź serwisową. Chcę, żeby zeszli z jachtu na pomost techniczny, nie do portu głównego.
— Dlaczego?
— Bo „Sovereign” jest własnością Eleny i nie ma zgody na opuszczenie pokładu z dokumentami firmy.
Wzięłam telefon.
— Andrzej, słyszysz mnie?
— Wreszcie! — wrzasnął. — Karolina ma atak duszności, a generator nie działa. Jeśli natychmiast nie odblokujesz kart, ktoś tu zamarznie!
W tle usłyszałam stukanie metalowej pokrywy i urywany głos Karoliny.
— Ona nie jest chora — powiedziałam. — Ona boi się, że straci dokumenty.
— Nie masz prawa!
— Mam prawo do własnego jachtu, własnych pieniędzy i prawdy o tym, co zrobiłeś naszej córce.
— Sofia miała tylko lekką reakcję.
Marta odwróciła się do mnie. W jej dłoni była już kopia formularza.
— Lekka reakcja nie wymaga respiratora — odpowiedziałam.
Andrzej milczał tak długo, że usłyszałam szum wiatru po drugiej stronie.
— Nie chciałem jej skrzywdzić — powiedział w końcu. — Chciałem tylko, żebyś przestała traktować mnie jak lokatora w swoim życiu.
— Więc wyjąłeś lekarstwo?
— Karolina powiedziała, że to jedyny sposób, żebyś potraktowała mnie poważnie.
Głos Karoliny przebił się przez połączenie.
— Nie zwalaj tego na mnie! To ty powiedziałeś, że po podpisaniu dokumentów będziemy właścicielami wszystkiego!
Andrzej zaklął.
Marta zamknęła oczy.
— Rozmowa jest słyszana przez głośnik — powiedziała cicho.
Nie nagrywała. Nie musiała. Andrzej i Karolina sami wyłożyli na stół cały plan.
W tym momencie zadzwoniła Natalia.
— Eleno, Sofia się obudziła?
— Poruszyła ręką.
— To dobrze. Ale znalazłam jeszcze coś. W kieszeni torby Andrzeja była koperta z dokumentem. Na dole jest podpis notariusza, ale kancelaria twierdzi, że nigdy go nie wystawiła.
Marta pobladła.
— Fałszywe pełnomocnictwo — powiedziała. — Chcieli przejąć fundusz, zanim Elena zdąży zablokować konta.
To był niespodziewany zwrot. Nie chodziło tylko o romans, jacht ani pieniądze. Andrzej chciał przejąć wszystko, co odziedziczyłam po babci, a Sofia była narzędziem nacisku.
Po czterdziestu minutach łódź serwisowa dotarła do „Sovereigna”. Przez szybę gabinetu widziałam, jak Andrzej schodzi na pomost. Jego koszula była mokra, włosy przyklejały się do czoła. Karolina szła za nim, trzymając czarną torbę.
Na pomoście czekał zarządca mariny, dwóch mechaników i notariusz wezwany przez Martę. Nie było mundurów. Nie potrzebowałam widowiska.
— Dokumenty — powiedziałam przez telefon.
Andrzej spojrzał w kamerę telefonu zarządcy.
— Elena, porozmawiajmy jak małżeństwo.
— Małżeństwo kończy się tam, gdzie człowiek zabiera dziecku lekarstwo, żeby wymusić podpis.
Karolina rzuciła torbę na pomost.
— To on wszystko wymyślił!
— A ty podpisałaś przelew — odparła Marta.
Karolina zbladła.
— Miałam dostać tylko wynagrodzenie.
— Sto osiemdziesiąt tysięcy złotych za konsultacje, których nie było — powiedział notariusz. — I dostęp do funduszu, którego nie posiadałaś prawa reprezentować.
Andrzej oparł dłonie na mokrej barierce.
— Gdybyś oddała mi część firmy, nadal bylibyśmy rodziną.
— Rodzina nie stawia dziecka na podłodze jako elementu negocjacji.
Nie krzyczałam.
To właśnie go rozbiło.
Notariusz zabezpieczył dokumenty. Marta natychmiast zablokowała wszystkie przelewy i zgłosiła bankowi próbę fałszerstwa. Andrzej nie został zabrany, nie było teatralnych kajdanek ani wielkich słów. Zarządca po prostu odebrał mu kartę dostępu do jachtu i polecił opuścić pomost.
Stracił dokładnie to, o co walczył: możliwość decydowania o moich pieniądzach i luksus, którym chciał imponować Karolinie.
Karolina nie pojechała z nim. Gdy dowiedziała się, że nie dostanie ani udziałów, ani pieniędzy, sama przekazała notariuszowi wiadomości i przelewy. Nie zrobiła tego z odwagi. Zrobiła to, bo nagle zrozumiała, że Andrzej przygotował także dokument, w którym całą odpowiedzialność za zniknięcie adrenaliny przerzucał na nią.
To była cena jego planu.
W szpitalu doktor Lewandowski pozwolił mi wejść do Sofii, gdy odłączono respirator. Jej głos był ledwie słyszalny.
— Mamo?
— Jestem.
— Tata miał przyjechać na obiad.
Poczułam pieczenie pod powiekami.
— Wiem, kochanie.
— Czy to przeze mnie się pokłóciliście?
Usiadłam na krześle i objęłam jej dłoń obiema rękami.
— Nie. Dorośli czasem podejmują decyzje, za które odpowiadają tylko oni.
— Czy on wróci?
Spojrzałam na białą opaskę na jej nadgarstku. Mała, papierowa, przyklejona nierówno przez pielęgniarkę.
— Przyjdzie, jeśli lekarz uzna, że to bezpieczne dla ciebie.
Nie obiecałam jej, że wszystko będzie jak dawniej.
Bo nie byłoby.
Andrzej pojawił się następnego popołudnia, ale nie wszedł do sali. Został za szybą, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Nie miał już eleganckiego zegarka ani pewnego kroku. Natalia stała obok mnie.
— Chcesz z nim porozmawiać? — zapytała.
Sofia spała.
— Nie dziś.
Andrzej podszedł do szyby.
— Eleno, proszę. Chcę ją zobaczyć.
— Zobaczysz ją, kiedy podpiszesz zgodę na pełną opiekę medyczną i oddasz wszystkie klucze dostępu.
— Zrobię wszystko.
— Nie mów, że zrobisz. Zrób.
Następnego ranka dokumenty leżały na stoliku. Podpisał je bez negocjacji. Przekazał też klucze do jachtu, rachunki i hasła do wspólnych usług. Nie odzyskał małżeństwa. Otrzymał jedynie możliwość udowodnienia, że potrafi być ojcem bez dotykania pieniędzy i decyzji Sofii.
Kiedy córka mogła już usiąść, poprosiła o swój plecak. Natalia przyniosła go z domu. W bocznej kieszeni znalazłam nowy futerał na adrenalinę — czerwony, z białą naklejką przedstawiającą gwiazdę.
Sofia dotknęła go palcem.
— Ten zostanie ze mną.
— Zawsze.
— A drugi?
— Drugi będzie w szkole. I nikt nie będzie go zabierał bez twojej wiedzy.
Później zanieśliśmy futerał do pielęgniarki. Sofia sama sprawdziła, czy zatrzask jest zamknięty. Jej ręka wciąż drżała, ale nie odsunęła się.
Andrzej stał za szybą i patrzył, jak córka uczy się znowu ufać przedmiotowi, który miał ją ocalić.
Sofia podniosła czerwony futerał do światła i powiedziała: — Mamo, teraz pilnujemy go razem.
Przegapiłeś początek?
