CZĘŚĆ 4
Adres prowadził do domu Beatrycze, ale nie zamierzałam tam jechać sama.
Najpierw zadzwoniłam do doktora Lisa i poprosiłam, żeby nie wychodził ze swojego gabinetu. Potem obudziłam Daisy, ubrałam ją w wełniany sweter i owinęłam szalikiem, który pachniał wanilią z hotelowej pralni.
— Jedziemy do pana, który zna prawdę — powiedziałam.
— Czy on też ogolił mi głowę?
— Nie. I nigdy cię nie skrzywdzi.
Na dole, przy recepcji, czekała już kobieta w granatowym płaszczu. Doktor Lis musiał ją uprzedzić. Przedstawiła się jako mecenas Helena Radecka i poprosiła o telefon.
— Nie po to, żeby odebrać pani dowody — powiedziała. — Chcę sprawdzić, czy nie próbowano właśnie wyprowadzić pieniędzy.
— Próbowano.
— W takim razie nie jedziemy najpierw do lekarza. Jedziemy do banku.
Za szybą samochodu przesuwały się mokre ulice. Daisy siedziała z tyłu w foteliku, a jej łysa głowa odbijała światło latarni. Za każdym razem, gdy zatrzymywaliśmy się na czerwonym świetle, zerkałam na nią w lusterku.
W banku pachniało kawą i papierem. Była szósta trzydzieści rano, lecz Helena miała klucz do bocznego wejścia. Kierownik, starszy mężczyzna z plastrem na palcu, przyniósł wydruki.
— Przelew został zlecony wczoraj o dwudziestej drugiej czterdzieści — powiedział. — Z rachunku osobistego na konto spółki należącej do pani szwagierki.
— Brenda nie ma prawa korzystać z mojego rachunku.
Kierownik przesunął kartkę.
— Miała pełnomocnictwo.
Poczułam, jak żołądek ściska mi się z bólu.
Przypomniałam sobie kolację sprzed trzech miesięcy, kiedy Michał podał mi plik dokumentów do podpisu. Powiedział, że chodzi o rozliczenia podatkowe mojej firmy. Podpisałam kilka stron przy zupie, między telefonem od klienta a płaczem Daisy.
— To nie było pełnomocnictwo — wyszeptałam.
Helena podniosła wzrok.
— Proszę spojrzeć na podpis.
Podpis wyglądał jak mój, ale litera „W” była zbyt szeroka. Ktoś skopiował ją z dawnego dokumentu.
Michał nie tylko planował przejąć firmę. Chciał zabrać mi pieniądze, zanim zdoła przedstawić mnie jako osobę niezdolną do decyzji.
Kierownik zablokował rachunki, a Helena sporządziła listę wszystkich dokumentów, które musiały zostać zabezpieczone. Potem pojechałyśmy do gabinetu doktora Lisa.
Czekał przy biurku. Obok leżał granatowy notes, koperta z dokumentami i pendrive, na którym przechował kopie plików. Nie używałam tego słowa, bo brzmiało obco, ale rozumiałam, że bez tych dowodów rodzina Michała mogłaby wszystko zanegować.
— Bałem się przez dwa lata — powiedział. — Michał wiedział, że moja córka potrzebuje kosztownej operacji. Zapłacił za pierwszą konsultację, a potem zaczął mnie szantażować.
— Dlaczego odezwał się pan właśnie teraz?
Doktor spojrzał na Daisy.
— Bo wczoraj zobaczyłem, co zrobili dziecku. Wtedy zrozumiałem, że moje milczenie przestało być tchórzostwem. Stało się współudziałem.
Daisy siedziała na krześle i kolorowała rysunek. Kredka złamała się jej w palcach.
— Czy mogę mieć włosy jak księżniczka? — zapytała.
— Możesz mieć, jakie tylko zechcesz — odpowiedziałam.
W południe spotkałyśmy się z Michałem w sali rozmów w ośrodku mediacyjnym. Helena była obok mnie. Doktor Lis usiadł naprzeciwko. Michał wszedł sam, w czarnej kurtce, z twarzą napiętą jak zaciśnięta pięść.
— Gdzie Daisy? — zapytał.
— W bezpiecznym miejscu.
— Walerio, nie rób z tego wojny.
— To ty zrobiłeś z naszej rodziny plan przejęcia.
— Nie wiesz, co widziałaś.
Helena położyła na stole kopię oświadczenia doktora Lisa.
— Wiemy wystarczająco dużo.
Michał spojrzał na kartkę. Jego źrenice zwęziły się.
— To niczego nie dowodzi.
— Podpisałeś ją — powiedział doktor.
— Podpisałem, bo mnie zmusili.
— Kto?
Michał otworzył usta, lecz nie odpowiedział. Helena odsunęła drugą kartkę.
— Mamy też potwierdzenie przelewu na konto Brendy i wiadomość, w której prosi ją pan o przygotowanie wniosku dotyczącego Daisy. Nie zrobiliśmy tego nagrania. Nie mogliśmy go zmienić.
Michał odwrócił wzrok.
— Chciałem tylko zabezpieczyć firmę.
— Nie. Chciałeś ją przejąć — powiedziałam. — A kiedy uznałeś, że nie podpiszę dobrowolnie, postanowiłeś odebrać mi wiarygodność.
— To była moja rodzina.
— Ja też byłam twoją rodziną.
— Moja matka uważała, że marnujesz pieniądze.
— Twoja matka ogoliła głowę naszej córce.
Michał zacisnął dłonie na kolanach.
— To miała być lekcja.
— Dla kogo? Dla trzyletniego dziecka czy dla mnie?
Nie odpowiedział.
Helena poinformowała go, że rachunki zostały zamrożone, a wszystkie dokumenty trafią do odpowiednich instytucji. Nie było krzyku ani wielkich gestów. Michał po prostu zrozumiał, że nie może już przejąć mojej firmy jednym podpisem i kilkoma kłamstwami.
Największy cios przyszedł jednak chwilę później.
Na ekranie telefonu Heleny pojawiła się wiadomość od Brendy. Przesłała ją sama, zanim ktokolwiek zdążył ją wezwać.
„Nie będę za to odpowiadać. Michał powiedział, że jeśli nie pomogę, wyrzuci mnie z mieszkania. To on schował bransoletkę. To on kazał Beatrycze ogolić Daisy. Mam zdjęcia dokumentów.”
Michał zerwał się z krzesła.
— Ona kłamie!
Helena odczytała kolejną wiadomość.
„Bransoletka jest w doniczce z figowcem, w salonie. Schowałam ją tam po wszystkim.”
Michał pobladł.
Brenda nie była niewinna, ale pękła nie dlatego, że nagle odkryła sumienie. Bała się, że Michał poświęci ją tak samo, jak poświęcił mnie. Jej zeznania pozwoliły odnaleźć bransoletkę, a zdjęcia pokazały każdy etap fałszowania dokumentów.
Beatrycze próbowała później przekonać mnie, że wszystko zrobiła z miłości do syna.
Spotkałam ją tylko raz, w obecności Heleny, gdy odbierałam rzeczy Daisy.
W salonie wciąż stał figowiec. Na jego liściach osiadł kurz. Rajmund siedział przy stole i trzymał zimną filiżankę kawy. Na policzku miał świeży ślad po goleniu.
— Nie chciałam skrzywdzić małej — powiedziała Beatrycze.
— Ale ją skrzywdziłaś.
— Chciałam, żebyś zrozumiała, że nie możesz odcinać syna od pieniędzy.
— To były moje pieniądze.
— Jesteśmy rodziną.
Spojrzałam na maszynkę leżącą na blacie. Była czysta, lecz między zębami ostrza tkwił pojedynczy blond włos Daisy.
— Rodzina nie robi z dziecka dowodu winy.
Beatrycze zaczęła płakać.
Rajmund podniósł głowę.
— Walerio, może da się to naprawić.
— Nie przez przeprosiny.
Wyjęłam z torby kartkę z adresem poradni dla rodzin, które potrzebują nadzorowanych spotkań z dziećmi.
— Jeśli kiedykolwiek zobaczycie Daisy, będziecie tam. Bez zamykania jej na balkonie. Bez karania. Bez dotykania jej włosów. Jedno złamanie zasad i nie zobaczycie jej ponownie.
Beatrycze ścisnęła kartkę.
— A Michał?
— O jego spotkaniach zdecyduje ktoś, kto nie uważa przemocy za rodzinny sekret.
Kiedy wychodziłam, zauważyłam, że Rajmund nie patrzy już na mnie. Wpatrywał się w maszynkę, jakby dopiero teraz rozumiał, że pewne rzeczy nie dają się wytrzeć z pamięci.
Daisy czekała na mnie w samochodzie. Na kolanach trzymała pluszowego królika i różową spinkę w kształcie motyla, którą znalazłam przy balkonie.
— Mamusiu, kiedy odrosną mi włosy?
— Trochę to potrwa.
— To wybiorę sobie kolorową czapkę.
— Wybierzesz trzy.
W domu posadziłam ją na stołku w łazience. Nie chciała patrzeć w lustro, więc je zasłoniłam ręcznikiem. Obcięłam tylko krzywo odstające kosmyki, a potem przypięłam jej do czapki małą różową kokardę.
— Gotowe — powiedziałam.
Daisy dotknęła głowy i uśmiechnęła się niepewnie.
— Wyglądam jak odważna dziewczynka?
— Wyglądasz jak Daisy.
To jej wystarczyło.
Wieczorem doktor Lis przysłał mi skan ostatniej strony oświadczenia. Pod podpisem Michała widniało jedno zdanie dopisane odręcznie, którego nie zauważyłam wcześniej:
„Jeżeli Waleria się dowie, zabierzemy jej dziecko, zanim zdąży poprosić o pomoc.”
Patrzyłam na te słowa, a potem na Daisy, która siedziała na dywanie i przypinała kokardę do ucha królika.
Nie wiedziałam jeszcze, ile będzie kosztowała mnie walka o odzyskanie spokoju. Wiedziałam jednak, że kamera, którą schowałam za książkami dla ochrony córki, przechowała coś więcej niż dowód kradzieży.
Przechowała moment, w którym ich kłamstwo zaczęło obracać się przeciwko nim.
Daisy poprawiła kokardę i powiedziała:
— Mamusiu, jutro sama wybiorę sobie czapkę.
Przegapiłeś początek?
