CZĘŚĆ 4
Mój ojciec zmarł rok przed ślubem z Sergio, ale jego podpis widniał pod dokumentem, który administratorka trzymała w dłoni.
Przez kilka sekund słyszałam tylko buczenie klimatyzatora nad wejściem do budynku.
— Co to jest? — zapytałam.
Verónica podała mi kartkę.
Na pierwszy rzut oka wyglądała jak zwykłe oświadczenie dołączone do aktu darowizny. Mój ojciec potwierdzał w nim, że mieszkanie zostało przekazane wyłącznie mnie i że żadna osoba trzecia, również przyszły małżonek, nie otrzyma prawa do zarządzania lokalem bez mojego pisemnego zezwolenia.
Data była sprzed pięciu lat.
Podpis jednak pochodził z dnia, który nastąpił dwa miesiące po jego pogrzebie.
— To niemożliwe — powiedziałam.
Pani Barragán, która przyjechała kilka minut później, wzięła dokument i przyjrzała mu się pod światło.
— To nie podpis twojego ojca. To kopia wzoru z aktu darowizny.
Sergio stał przy windzie. Usłyszał każde słowo.
— Nie wiedziałem, że dokument jest fałszywy — powiedział.
— Dokument pojawił się w twoim wniosku kredytowym — odparła adwokatka. — Kto go dostarczył?
— Nie pamiętam.
Patricia wyszła z windy i stanęła obok nas. Za nią szła Ofelia, powoli, opierając się na lasce. Miała na sobie beżowy szlafrok i srebrny łańcuszek, który drżał przy każdym kroku.
— Sergio, wracamy do domu — powiedziała.
— Mamo, to nie jest takie proste.
— To ty powiedziałeś, że mieszkanie jest twoje.
— Bo miało być.
Ofelia spojrzała na mnie.
— Nie rozumiem.
Pani Barragán podniosła dokument.
— Pani syn próbował uzyskać pożyczkę pod zastaw lokalu należącego do Mariany. Do tego wykorzystał podrobione oświadczenie i twierdził, że małżonkowie wspólnie nabyli nieruchomość.
Ofelia pobladła.
— Sergio?
— Chciałem tylko spłacić długi.
— Jakie długi? — zapytała.
— To nie ma znaczenia.
— Ma znaczenie dla mnie — odpowiedziała. — Pożyczyłam ci pieniądze na rzekomy zakup samochodu dla klienta.
Sergio spuścił wzrok.
— Wydałem je.
— Na zakłady?
Nie zaprzeczył.
Ofelia usiadła na ławce przy recepcji. Jej laska wysunęła się z dłoni i potoczyła po marmurze.
— Przez cały czas myślałam, że to ty utrzymujesz rodzinę — powiedziała.
— Mamo, przestań.
— Powiedziałeś, że to ty kupiłeś mieszkanie.
— Bałem się, że uznasz mnie za nieudacznika.
— Więc zrobiłeś z własnej żony oszustkę?
To pytanie uderzyło go mocniej niż krzyk.
Weszliśmy do mieszkania razem z Verónicą, panią Barragán i Patricią. Osiemnasta trzydzieści pięć. Na podłodze przy sypialni wciąż leżała ta sama tekturowa skrzynia po ekspresie do kawy. Moje buty wystawały z niej czubkami.
Ofelia zatrzymała się przed łóżkiem, które zajęła bez pytania.
— Myślałam, że mi je oddajesz — powiedziała do mnie.
— Nie oddawałam. Sergio podjął decyzję za nas obie.
— Powinnam była zapytać.
— Powinna pani była usłyszeć odpowiedź.
Ofelia usiadła ciężko na brzegu materaca.
— Nie mam dokąd pójść.
Patricia uklękła przy niej.
— Pójdziesz do mnie. Przygotowałam pokój. Ale nie możesz zostać tutaj tylko dlatego, że Sergio wmówił ci, że to jego własność.
Ofelia spojrzała na syna.
— Pójdziesz ze mną?
— Nie mogę zostawić mieszkania.
— To nie jest twoje mieszkanie — powiedziała Patricia.
Sergio odwrócił się do mnie.
— Mariana, proszę. Jeśli odejdziesz, nie będę miał nic.
— Będziesz miał konsekwencje swoich decyzji. Ale najpierw oddasz klucze.
Pani Barragán położyła na stole przygotowane porozumienie. Nie było w nim zemsty. Był termin wyprowadzki, spis rzeczy, zakaz zaciągania zobowiązań pod adresem mieszkania i zobowiązanie Sergio do zwrotu pieniędzy, które pobrał z mojego konta.
— Podpisz — powiedziałam.
— A jeśli nie?
— Wtedy dokumenty trafią dalej, a ty będziesz tłumaczył bankowi i odpowiednim osobom, skąd wziął się mój podpis.
Sergio patrzył na kartki.
— Chcesz mnie zniszczyć.
— Nie. Chcę, żebyś przestał niszczyć mnie.
Wziął długopis. Przez chwilę obracał go między palcami, aż plastik pękł przy skuwce.
— Mogę zostać do końca miesiąca?
— Siedem dni — odpowiedziałam.
— To niemożliwe.
— Siedem dni. Ofelia wyjedzie dziś do Patricii. Ty oddasz klucze w przyszły wtorek, przy administracji.
Patricia pomogła matce spakować leki. Ofelia zatrzymała się przy mnie w korytarzu.
— Byłam dla ciebie niesprawiedliwa — powiedziała.
Nie umiałam od razu odpowiedzieć.
— Była pani przekonana, że broni pani syna.
— A broniłam jego kłamstwa.
— Proszę teraz bronić siebie.
Skinęła głową i przez moment ściskała laskę tak mocno, że pobielały jej knykcie.
Kiedy wyszła z Patricią, Sergio został sam w salonie. Na stole leżały rachunki, rozcięte koperty i jego niedokończona kawa.
— Czy kiedykolwiek mnie kochałeś? — zapytałam.
Usiadł na kanapie, tej samej, na której zwykle oglądał telewizję, podczas gdy ja opłacałam rachunki.
— Tak.
— A kiedy zacząłeś uważać, że moja własność jest twoją szansą na ratunek?
Długo milczał, po czym odpowiedział:
— Kiedy bank odrzucił mój pierwszy wniosek. Pomyślałem, że jeśli wszyscy uwierzą, że to nasze mieszkanie, nikt nie będzie pytał o szczegóły.
— I dlatego zabrałeś mi sypialnię?
— Chciałem, żeby mama myślała, że mam kontrolę.
— Nie miałeś kontroli. Miałeś tylko moje milczenie.
Te słowa sprawiły, że odwrócił twarz.
Nie płakał. Nie przepraszał. Liczył straty.
To było najuczciwsze podsumowanie naszego małżeństwa.
Przez następne siedem dni Sergio pakował rzeczy do tych samych walizek, które wcześniej wyrzucił do salonu moje ubrania. Nie prosił już o pieniądze. Pani Barragán dopilnowała, by bank otrzymał wyjaśnienie dotyczące podrobionego podpisu, a ja złożyłam oficjalne zawiadomienie o próbie wykorzystania dokumentu.
Nie chciałam, żeby Sergio trafił do więzienia. Chciałam, żeby przestał mieć dostęp do mojego życia.
We wtorek o dziesiątej rano spotkaliśmy się z Verónicą w administracji. Sergio położył na ladzie dwa klucze i kartę wejściową. Jeden klucz był wyszczerbiony przy ząbku.
— To wszystko — powiedział.
— Nie — odparłam. — Brakuje klucza do skrzynki pocztowej.
Przymknął oczy. Po chwili wyjął go z kieszeni i położył obok pozostałych.
Verónica podpisała protokół. Pani Barragán sprawdziła każdą stronę.
Sergio został jeszcze przy ladzie.
— Ofelia chce cię przeprosić — powiedział.
— Wiem.
— A ja… nie wiem, co mam powiedzieć.
Spojrzałam na trzy klucze leżące na białej kartce. Jeden otwierał mieszkanie. Drugi skrzynkę pocztową. Trzeci mały schowek w piwnicy, do którego Sergio nigdy nie zaglądał, bo znajdowały się tam dokumenty po moich rodzicach.
— Nie musisz nic mówić — powiedziałam. — Podpisałeś już wystarczająco dużo.
Wróciłam do mieszkania sama. Nie urządziłam od razu sypialni. Najpierw wyjęłam z kartonu swoje buty, oczyściłam ich skórzane noski i ustawiłam je przy szafie, dokładnie tam, gdzie stały przedtem.
Potem otworzyłam dolną szufladę toaletki i odnalazłam zdjęcie rodziców, które Sergio schował pod rachunkami za zakłady.
Na odwrocie ojciec napisał datę przekazania mieszkania i jedno zdanie: „Nie podpisuj niczego, czego nie rozumiesz”.
Przejechałam palcem po jego piśmie.
Telefon zadzwonił. Patricia pytała, czy może przywieźć Ofelię na krótką rozmowę.
— Tak — odpowiedziałam. — Ale nie do sypialni. Usiądziemy przy stole.
Odłożyłam słuchawkę i spojrzałam na tekturową skrzynię po ekspresie. Wciąż leżała przy ścianie, pełna rzeczy, które miały zniknąć z mojego życia.
Wyjęłam z niej ostatnią sukienkę, wygładziłam zagniecenie na ramieniu i zawiesiłam ją w szafie.
Wtedy z korytarza dobiegł dźwięk domofonu.
— Mariana? — odezwała się Ofelia. — Przyniosłam ci klucz, którego Sergio nie oddał.
Spojrzałam na podpis mojego ojca, a potem na kartkę leżącą obok trzech odzyskanych kluczy.
— Proszę wejść — powiedziałam. — Tym razem porozmawiamy przy stole.
Przegapiłeś początek?
