Przyjęłam opiekę nad człowiekiem, którego bał się cały dwór, lecz gdy podniosłam żaluzje, Lew nagle pobladł

Kiedy Lew powiedział mi, że sześć pielęgniarek uciekło z posiadłości w ciągu pięciu tygodni, trzymałam już dłoń na klamce drzwi do pokoju Nazara Hnatenki.

— Poprzednia wytrzymała dwa dni — oznajmił. — Ta przed nią jedną zmianę i pół.

— A ja mam wytrzymać ile?

Lew spojrzał na moją wyblakłą bluzę medyczną, tanią torbę sportową i buty, które przemokły podczas drogi przez park.

— Do piątku — odpowiedział. — Jeśli nie uciekniesz wcześniej.

Za drzwiami coś ciężkiego uderzyło w ścianę.

Nie drgnęłam, chociaż serce podeszło mi do gardła. Potrzebowałam pieniędzy. Mój młodszy brat Taras leżał w szpitalu wojewódzkim z białaczką, a lekarze właśnie powiedzieli, że zwykłe leczenie przestało działać. Program eksperymentalny mógł go uratować, ale kosztował więcej, niż mogłabym zarobić przez całe życie.

Dziesięć tysięcy dolarów za tydzień brzmiało jak ratunek.

Brzmiało też jak pułapka.

W środku pachniało jodem, potem i zakażoną tkanką. Nazar leżał na ogromnym łóżku, z prawą nogą unieruchomioną metalową konstrukcją. Bandaże na brzuchu były przesiąknięte krwią.

— Powiedz jej, żeby wyszła — warknął.

Lew zamknął drzwi i zostawił mnie samą.

Włączyłam lampę.

Szklanka roztrzaskała się o ścianę tuż obok mojej głowy.

— Zgaś światło.

— Najpierw obejrzę ranę.

— Nie dotykaj mnie.

Umyłam ręce przy małej porcelanowej umywalce. Krany skrzypiały przy każdym obrocie, a moje palce drżały tak mocno, że ledwie odkręciłam butelkę środka dezynfekcyjnego.

— Rana zaczyna ropieć — powiedziałam. — Jeśli jej nie oczyszczę, zakażenie dostanie się do krwi.

— Wynoś się.

— Mogę wyjść. Pan może umrzeć. Ale wtedy nie doczekam wypłaty.

Jego szare oczy zatrzymały się na mojej twarzy.

— To ma być żart?

— Nie. To umowa.

Chwycił mnie za nadgarstek. Jego dłoń była gorąca i ciężka.

— Nikt tutaj nie stawia mi warunków.

— A jednak trzyma mnie pan, zamiast wyrzucić. Widocznie potrzebuje pan kogoś bardziej, niż chce przyznać.

Puścił mnie.

Oczyściłam ranę, podałam antybiotyk i sprawdziłam każdy metalowy trzpień w jego nodze. Przez cały czas zaciskał zęby, ale nie krzyknął ani razu. Kiedy skończyłam, usiadłam w kącie z książką w miękkiej okładce.

— Zgaś światło.

— Kiedy skończę rozdział.

Do piątku zostały cztery dni. W tym czasie Nazar przestał rzucać przedmiotami. Zaczął karać mnie milczeniem. Na pytanie o ból patrzył w sufit, a na morfinę nawet nie zerkał.

Jednak każdego popołudnia, gdy cienki promień słońca przeciskał się przez szczelinę między żaluzjami, odwracał twarz właśnie w jego stronę.

Nie od światła.

Do światła.

— Nie rób tego — powiedział pewnego dnia.

Stałam przy oknie. Sznur żaluzji był szorstki, popękany i zimny od wilgoci. Za drzwiami ktoś gwałtownie wciągnął powietrze. Lew.

— Dlaczego? — zapytałam.

— Bo prosiłem.

— To nie jest odpowiedź.

Nazar spojrzał na mnie tak, jakby sznur w mojej dłoni był ostrzem.

— Oksano, odłóż go.

— Nie jestem poprzednimi pielęgniarkami.

Pociągnęłam.

Żaluzje zadrżały. Do pokoju wdarło się zimne światło i nagle zobaczyłam, co przez cały ten czas ukrywał w ciemności. Na ścianie były ślady po kulach, przy parapecie zaschnięte brunatne plamy, a nad kominkiem wisiało zdjęcie kobiety z małą dziewczynką. Twarz kobiety ktoś przeciął nożem na krzyż.

Nazar zamknął oczy.

— Zamknij je — wyszeptał.

Podeszłam do fotografii i uniosłam rękę, żeby odwrócić ramkę. W tej samej chwili klamka zaczęła się poruszać, a za drzwiami Lew powiedział:

— Jeśli jej dotkniesz, dowiesz się, co stało się z poprzednią…

cta_part1:

CZĘŚĆ 2

— …pielęgniarką — dokończył Lew, wchodząc do pokoju.

W jednej ręce trzymał mój telefon. W drugiej zaciskał klucze, które brzęczały przy każdym kroku.

— Oddaj mi go — powiedziałam.

— Twój brat jest w szpitalu. Jego stan się pogorszył.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

— Skąd pan wie?

— Mam swoje źródła.

Nazar podniósł się na łokciach. Metalowa konstrukcja przy jego nodze zgrzytnęła o ramę łóżka.

— Nie dotykaj jej telefonu, Lew.

— Przypominam jej tylko, że wypłata zależy od twojej zgody — odparł spokojnie. — A ty nie podpisujesz dziś żadnych przelewów.

— Wyjdź.

— Nie jesteś w pozycji, żeby rozkazywać.

Lew położył telefon na komodzie, lecz nie odsunął ręki. Na ekranie widniało kilkanaście nieodebranych połączeń ze szpitala. Mój oddech stał się płytki.

— Chcę z nim porozmawiać.

— Możesz w piątek.

— Potrzebuje leczenia teraz.

— W takim razie powinnaś pilnować, żeby Nazar nie robił niczego głupiego.

Nazar spojrzał na mnie. W jego twarzy nie było już gniewu. Było ostrzeżenie.

— Zamknij drzwi, Oksano — powiedział cicho. — Ale nie opuszczaj żaluzji.

Lew uśmiechnął się krótko.

— Jakie to wzruszające. Morderca i jego nowa opiekunka.

Nazar rzucił w niego ciężkim metalowym kubkiem. Lew uchylił się, a kubek uderzył w ścianę.

— Jeszcze raz nazwiesz ją zakładniczką, a zapomnisz, do czego służą twoje zęby — syknął Nazar.

— Właśnie dlatego nie wolno ci podpisywać dokumentów w tym stanie.

Lew wyszedł, zamykając drzwi od zewnątrz.

Przez chwilę słyszałam tylko szum grzejnika i własne serce.

— On kontroluje pieniądze? — zapytałam.

— Nie zadawaj pytań.

— Pańska żona i córka są na zdjęciu?

Nazar odwrócił wzrok ku rozjaśnionej ścianie.

— Były.

— Co to znaczy?

— Nie wiem, czy żyją.

Te trzy słowa zmieniły pokój bardziej niż światło. Mężczyzna, którego bali się uzbrojeni strażnicy, nie bał się bólu. Bał się odpowiedzi.

Później, o drugiej w nocy, znalazłam go przytomnego. Księżyc odbijał się w metalowych trzpieniach jego nogi, a on trzymał w palcach małe pudełko z czerwonym, odpryśniętym emaliowanym wieczkiem.

— To należało do niej? — spytałam.

— Do Mili. Mojej córki.

— Dlaczego Lew może decydować o pańskich przelewach?

Nazar długo milczał.

— Bo po zamachu wszyscy uznali, że nie będę żył. Lew przejął zarządzanie majątkiem. Kiedy się obudziłem, powiedział, że Iryna i Mila zginęły. Nie miałem dowodu. Nie miałem siły. Miałem tylko to.

Podał mi pudełko. W środku znajdowała się zardzewiała pozytywka. Po nakręceniu wydawała trzy nierówne, urwane dźwięki.

— A potem zaczął sprowadzać pielęgniarki — powiedziałam.

— Każda miała obserwować, czy odzyskuję pamięć.

— Nie. Każda miała się bać.

Nazar zacisnął szczękę.

— Lew nie pozwala nikomu dotykać żaluzji, bo za nimi widać ślady po kulach. Ślady, które nie pasują do jego historii.

O świcie do pokoju weszła Marta, starsza gospodyni z poparzonym nadgarstkiem. Postawiła tacę z herbatą, ale zanim wyszła, wsunęła coś pod moją książkę.

— Nie czytaj przy nim — szepnęła.

— Co to jest?

— To, czego nie znalazł Lew.

Nazar natychmiast odwrócił głowę.

— Marto, zostań.

Kobieta pobladła.

— Nie mogę, panie Nazarze.

— Możesz. Powiedz jej, co widziałaś tamtej nocy.

Marta spojrzała na żaluzje, potem na drzwi.

— Nie tutaj.

Kiedy wyszła, rozłożyłam kartkę ukrytą pod książką. Była wyrwana z księgi rachunkowej. Na dole widniał podpis Lwa, a obok trzy cyfry, które przypominały numer kliniki.

Nazar przeczytał zapis i nagle przestał oddychać.

— To niemożliwe — powiedział.

— Co?

— Ten numer należy do miejsca, w którym leczono rannych po zamachu. Jeśli Lew płacił tam przez lata, oznacza to, że ktoś przeżył.

W tej chwili na korytarzu rozległy się szybkie kroki. Zamek przekręcił się dwa razy.

Lew wszedł z dwoma ochroniarzami.

— Oksano, odsuń się od łóżka — rozkazał.

— Nie — odpowiedziałam.

Lew spojrzał na kartkę wystającą spod książki. Uśmiech zniknął mu z twarzy.

— Skąd to masz?

Nazar wyciągnął rękę.

— Chodź bliżej, Lew. Chcę zobaczyć, jak kłamiesz, kiedy nie masz już dokąd uciec…

cta_part2:

CZĘŚĆ 3

— …bo tym razem nie jesteś sam — powiedział Nazar.

Marta stała za mną. W rękach trzymała starą metalową kasetkę, której zamek był owinięty sznurkiem.

Lew odwrócił się gwałtownie.

— Kazałem ci zostać w kuchni.

— Służyłam pańskiej rodzinie dwadzieścia dwa lata — odparła. — Nie służę panu.

Jeden z ochroniarzy zrobił krok w jej stronę.

— Nie ruszaj się — powiedział Nazar. — Obaj wiecie, że bez mojego podpisu nie dostaniecie pensji.

Lew prychnął.

— Twój podpis nie ma znaczenia. Wszystkie pełnomocnictwa są u mnie.

Marta otworzyła kasetkę. Wyjęła plik listów przewiązanych żółtą wstążką oraz mały, zagięty formularz.

— Nie wszystkie — powiedziała.

Podała mi dokument. Na dole widniał podpis Nazara, a pod nim odręczna notatka Iryny: „Jeżeli coś nam się stanie, szukajcie kliniki pod numerem siedemnaście”.

Nazar patrzył na papier, jakby rozpoznał własne życie po wielu latach.

— Gdzie to znalazłaś?

— Za luźną cegłą przy kominku. W noc zamachu pańska żona kazała mi to schować.

Lew pobladł.

— Iryna nie żyje.

— Nie wiesz tego — powiedziała Marta. — Widziałam, jak wywoziłeś ją z domu. Oddychała. Mila też.

W pokoju zapadła ciężka cisza.

Nazar dotknął blizny pod żebrami.

— Powiedziałeś mi, że znalazłeś je martwe.

— Byłeś nieprzytomny.

— Przez sześć lat przelewałeś pieniądze do kliniki.

— Na leczenie rannych.

Marta wysunęła z kasetki księgę rachunkową.

— Na nazwisko „Anna Wrona” i „Maja Wrona”. Ale przy każdej wpłacie używałeś tego samego numeru pokoju. Siedemnastego.

Lew rzucił się do niej, lecz ochroniarz stojący bliżej łóżka zasłonił Martę własnym ciałem.

— Dosyć — powiedział.

— Ty też chcesz stracić pracę? — warknął Lew.

— Chcę wiedzieć, kogo pilnowałem przez sześć lat.

Nazar spojrzał na mnie.

— Zadzwoń do kliniki.

Lew ruszył do komody, ale zabrałam telefon pierwsza. Wybrałam numer zapisany na formularzu. Odebrała kobieta o zmęczonym głosie.

— Klinika świętej Anny.

— Szukam pacjentek ukrywanych pod nazwiskami Anna i Maja Wrona. Mam dokument podpisany przez Irynę Hnatenko.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Kto mówi?

— Oksana, pielęgniarka Nazara Hnatenki.

— Proszę posłuchać uważnie. Anna Wrona żyje. Jest po udarze, ale rozumie, co się do niej mówi. Maja ma dziś dziewiętnaście lat. Od miesięcy próbuje dowiedzieć się, kto finansuje ich pobyt.

Nazar zamknął oczy. Z jego gardła wydobył się zduszony dźwięk, którego nie przypominałam sobie u żadnego dorosłego mężczyzny.

— Czy można z nimi porozmawiać? — spytałam.

— Maja jest tutaj. Podam ją.

W słuchawce odezwał się młody, niepewny głos.

— Tato?

Nazar wyciągnął rękę tak gwałtownie, że metalowa rama jęknęła.

Przyłożyłam telefon do jego ucha.

— Miu — wyszeptał.

— Czy to naprawdę ty?

— Tak.

— Lew powiedział, że zginąłeś.

— Skłamał.

Nazar płakał bezgłośnie. Łzy spływały mu po policzkach, a on nie próbował ich wytrzeć.

Lew cofnął się do drzwi.

— To niczego nie dowodzi — powiedział. — Klinika może być częścią spisku.

Marta wyjęła ostatnią kopertę.

— W takim razie nie powinieneś się bać tego.

W środku znajdowała się umowa sprzedaży firmy, podpisana przez Lwa dzień po zamachu. Wynikało z niej, że przejął majątek Nazara, gdy ten został uznany za zmarłego. Na odwrocie Iryna dopisała datę, godzinę i nazwisko kierowcy, który ich wywiózł.

Nazar zrozumiał wszystko.

— Chciałeś pieniędzy — powiedział. — Ale dlaczego zostawiłeś je przy życiu?

Lew spojrzał na niego z twarzą pozbawioną wszelkiej skruchy.

— Bo żywa rodzina była lepszą smyczą. Gdybyś próbował mnie zabić albo odzyskać majątek, wystarczył jeden telefon do kliniki.

Jeden z ochroniarzy odsunął się od niego.

Lew sięgnął pod marynarkę. Zobaczyłam błysk metalu i rzuciłam się na dłoń, zanim zdążył ją podnieść. Broń spadła na podłogę.

W tej samej chwili telefon kliniki zabrzęczał ponownie. Kobieta po drugiej stronie powiedziała:

— Pani Oksano, proszę natychmiast uciekać. Ktoś właśnie przyjechał po Maję. Ma dokument podpisany przez Lwa…

part4_label: