CZĘŚĆ 4
…Adrian nie otworzył koperty od razu.
Trzymał ją między kciukiem a palcem wskazującym, jakby papier mógł go zranić.
Miała kremowy kolor i pojedynczą, czerwoną pieczęć z herbem rodziny Cole. Na odwrocie James napisał datę sprzed czterech lat.
Dzień przed śmiercią.
— Mara, gdzie jesteś? — zapytałam do telefonu.
— W pralni na parterze. Zamknęłam się. Ktoś przeszukuje mieszkanie.
— Czy widzisz, kto to jest?
— Nie. Słyszę kroki. Lena, dokumenty są w metalowej puszce po herbacie. James miał rację. To nie były zwykłe przelewy.
Adrian wyrwał z biurka drugi telefon.
— Wyślij mi zdjęcia wszystkiego, co masz.
— Nie mogę. Internet nie działa.
— W takim razie zostań na linii.
Victor ruszył w stronę bocznego korytarza.
Thomas podstawił mu laskę pod nogi.
Victor potknął się i oparł o regał.
— Ty stary głupcze — syknął.
— Pamięć może zawodzić — odpowiedział Thomas. — Ale nogi jeszcze nie.
Adrian wskazał pani Holloway schody dla służby.
— Zabierz Norę do pokoju dziecięcego.
— Nie — powiedziała Nora.
Wszyscy spojrzeli na nią.
— Chcę zostać z mamą.
Adrian przykucnął przed nią. Tym razem nie próbował udawać obojętnego.
— Muszę pomóc komuś, kto pracował z twoim tatą.
— Tata też by pomógł.
— Wiem.
— To pomóż.
Proste zdanie trafiło w niego mocniej niż wszystko, co powiedziałam przez cały ranek.
Adrian podał mi kopertę.
— Otwórz ją ty.
— To było skierowane do ciebie.
— James ukrywał przede mną córkę. Nie mam prawa być pierwszym człowiekiem, który przeczyta jego słowa.
Rozerwałam pieczęć.
W środku znajdowały się trzy kartki i mały klucz do skrytki bankowej.
Pierwsza kartka była listem.
„Adrianie, jeśli czytasz to, znaczy, że Lena i Nora są już blisko ciebie. Nie pozwoliłem ci o nich powiedzieć, bo Victor odkrył, że sprawdzam pieniądze wyprowadzane z funduszu pracowników. Groził, że zniszczy Lenę i odbierze mi wszystko, jeśli zgłoszę sprawę. Wiem, że powinienem był powiedzieć ci wcześniej. Bałem się, że po śmierci ojca nie będziesz widział we mnie brata, tylko kolejny problem do rozwiązania.”
Przerwałam.
Adrian stał przy kominku, a jego twarz zmieniła się nie do poznania.
— Czytaj dalej — poprosił.
„Nora jest moją córką. Lena nie chciała pieniędzy ani nazwiska Cole. Chciała tylko, żebym wrócił cało z rozmowy z Victorem. Jeśli nie wrócę, nie każ jej prosić cię o pomoc. Sam zdecyduj, czy potrafisz być dla niej rodziną.”
Pod listem widniał podpis Jamesa.
Adrian dotknął go opuszką palca.
— Wiedział, że może umrzeć — powiedział.
— Wiedział, że był zagrożony.
— A ty wiedziałaś o Victorze?
— Nie. Wiedziałam tylko, że chciał porozmawiać z tobą o firmie. Po wypadku twoja matka powiedziała mi, że jeśli wspomnę o Norze, zabierze mi ją przez prawników. Przestraszyłam się. Byłam sama, bez pieniędzy i bez nikogo, kto mógłby mnie obronić.
Adrian odwrócił się do mnie.
— Moja matka wiedziała?
— Powiedziała, że James był nieodpowiedzialny i że dziecko zniszczy reputację rodziny.
Victor zaśmiał się krótko.
— Naprawdę zamierzacie uwierzyć w list człowieka, który już nie żyje?
Adrian spojrzał na niego.
— Nie muszę wierzyć. Mam klucz.
W skrytce bankowej znaleźliśmy nie tylko kopie przelewów, lecz także podpisane zestawienie, z którego wynikało, że Victor przez trzy lata wyprowadzał pieniądze na fikcyjne firmy. James zebrał dowody, ale nie zdążył ich przekazać.
Najważniejszy był jednak ostatni dokument.
Nie testament.
Umowa udziałowa.
James nie chciał pieniędzy dla siebie. Przekazał swoje udziały funduszu pracowników, żeby po ujawnieniu oszustwa środki wróciły do ludzi, którym je zabrano. Victor próbował doprowadzić do podpisania nowej umowy, która oddałaby mu kontrolę nad całą firmą.
To dlatego tak bardzo bał się Nory.
Jej istnienie uruchamiało zapis, którego nie zdołał usunąć.
Adrian przeczytał dokument dwa razy.
— Jeśli potwierdzimy pochodzenie Nory, jej udział trafia do funduszu pracowników — powiedział.
— A nie do ciebie?
— Nie.
— Możesz zatrzymać wszystko i ukryć prawdę.
— James już raz zapłacił za to, że próbował chronić mnie przed prawdą.
W południe Victor został odprowadzony z posiadłości przez członków zarządu. Nie było krzyku ani widowiska. Najbardziej bolało go nie to, że traci stanowisko, lecz że fundusz pracowników przejmował kontrolę nad firmą, którą uważał za swoją.
Przy samochodzie odwrócił się do Adriana.
— Twój brat zniszczył rodzinę.
— Nie — odpowiedział Adrian. — Ty próbowałeś ją kupić.
Victor spojrzał na mnie.
— A ty myślisz, że Cole naprawdę przyjmie twoją córkę? On nie umie kochać nawet własnych ludzi.
Adrian stanął między nami.
— Nie mów o niej.
— Bo co?
— Bo straciłeś prawo do wypowiadania imienia Jamesa.
Victor odjechał.
Mara przyjechała godzinę później z metalową puszką po herbacie. Miała rozciętą wargę i drżące dłonie. Pani Holloway zaprowadziła ją do kuchni, a Thomas postawił przed nią filiżankę gorącego mleka.
— James uratował mnie przed podpisaniem fałszywego bilansu — powiedziała. — Gdyby nie on, to ja zostałabym oskarżona.
Adrian usiadł naprzeciwko niej.
— Dlaczego milczałaś przez cztery lata?
— Bo Victor miał zdjęcia mojego syna wychodzącego ze szkoły. Powiedział, że wypadek Jamesa może się powtórzyć.
Adrian spuścił wzrok.
— Przepraszam.
Mara pokręciła głową.
— Nie potrzebuję przeprosin. Potrzebuję, żeby tym razem ktoś doprowadził sprawę do końca.
— Doprowadzę.
I zrobił to nie przez zemstę, lecz przez decyzję, której nikt się po nim nie spodziewał.
Tydzień później podpisał dokument przekazujący swoje prawa głosu funduszowi pracowników. Zostawił sobie tylko tyle udziałów, ile wystarczało do dalszego prowadzenia firmy. Resztę oddał ludziom, których James próbował ochronić.
Nie przekazał mi pieniędzy.
Przekazał mi coś trudniejszego.
Pełne prawo do wychowania Nory bez ukrywania jej nazwiska.
W pokoju dziecięcym stał przy półce, gdy Nora układała drewniane klocki. Jeden z nich spadł na podłogę.
— Panie Adrianie — powiedziała. — Czy mogę mówić do pana wujku?
Adrian usiadł na dywanie. Jego garnitur natychmiast pokrył się kolorowymi śladami kredek.
— Możesz.
— A czy wujkowie muszą jeść przypalone tosty?
— Tylko ci z rodziny Cole.
Nora zastanowiła się poważnie.
— Tata mówił, że jesteś smutny.
Adrian przełknął ślinę.
— Byłem.
— Już nie jesteś?
Popatrzył na nią, potem na mosiężną zawieszkę lokomotywy przypiętą do jej bordowej teczki.
— Nadal jestem. Ale teraz wiem, dokąd jechać.
Nora podała mu zabawkowy telefon.
— Więc zarządź kolację.
Adrian przyjął go z całkowitą powagą.
— Zarządzam naleśniki.
— I bez przypalania.
— To będzie najtrudniejsza część.
Kiedy później zeszłam do jadalni, na stole leżała nowa tabliczka z imieniem Nory. Nie wykonano jej ze złota. Była z jasnego drewna, krzywo pomalowana i miała jedną literę większą od pozostałych.
Nora trzymała pędzel, Adrian fartuch, a pani Holloway próbowała nie śmiać się z ich wspólnego dzieła.
Na odwrocie tabliczki Adrian wyrył jedno zdanie Jamesa:
„Nie pozwól, żeby ktoś mówił ci, gdzie jest twoje miejsce.”
Nora przeczytała je powoli, a potem wskazała na krzywe litery.
— Wujku, tu jest za dużo farby.
Adrian spojrzał na napis i uśmiechnął się dokładnie tak jak James przed kawiarnią.
— Wiem — powiedział. — Dlatego zostawimy go właśnie tak.
