CZĘŚĆ 4
…— Musimy dotrzeć do archiwum przed podpisaniem sprzedaży — powiedział Rafael.
Była 16.40, kiedy opuściliśmy szpital. Antonio poruszał się o kulach, ale uparł się, że pojedzie z nami.
Brenda została na chwilę w sali. Kiedy wyszła, trzymała w dłoni mały klucz z mosiężną tabliczką.
— Do piwnicy — powiedziała. — Marcos dał mi go rok temu.
Patrzyłam na klucz.
— Dlaczego dopiero teraz mi go oddajesz?
— Bo dotąd bardziej bałam się jego niż tego, kim sama się stałam.
Nie odpowiedziałam.
Samochód Rafaela zatrzymał się przed starym domem na obrzeżach Madrytu o 17.18. Budynek należał kiedyś do rodziny Antonio. Miał spękane schody, zardzewiałą skrzynkę pocztową i ciężkie drzwi pachnące wilgotnym drewnem.
W piwnicy paliła się jedna żarówka.
Brenda włożyła klucz do zamka. Metal zgrzytnął.
Za drzwiami stały trzy szafy, metalowy regał i biurko przykryte folią budowlaną. Na ścianie wisiała mapa działek, które przez lata kupowała Desarrollos Castilla.
W kilku miejscach czerwony flamaster zakreślił ceny.
Antonio podszedł do pierwszej szafy.
— Ta jest zamknięta.
— Marcos nigdy nie dawał mi do niej dostępu — powiedziała Brenda.
Rafael spojrzał na mnie.
— Spróbuj pani daty urodzenia ojca.
Wprowadziłam cyfry do zamka elektronicznego. Zamek kliknął.
W środku znajdowały się segregatory, koperty i stara księga rachunkowa w brązowej oprawie. Na okładce widniały inicjały mojego ojca: M. L.
Dotknęłam ich palcami.
Manuel zawsze prowadził zapiski ołówkiem. Twierdził, że pióro pozwala człowiekowi udawać pewność, a ołówek przypomina, że każdy błąd można jeszcze naprawić.
Otworzyłam księgę.
Na pierwszej stronie znalazła się umowa założycielska Desarrollos Castilla. Mój udział wynosił pięćdziesiąt jeden procent. Nie dlatego, że tak chciałam. Dlatego, że ojciec wpłacił największą część kapitału i zażądał, by zabezpieczono mnie przed sytuacją, w której Marcos kiedykolwiek próbowałby podejmować decyzje przeciwko mnie.
Na końcu umowy znajdował się zapis: w razie fałszerstwa podpisu współwłaściciela wszystkie pełnomocnictwa sprawcy wygasają natychmiast, a decyzje podjęte na ich podstawie stają się nieważne.
— Marcos wiedział o tej klauzuli? — zapytałam.
Rafael pokiwał głową.
— Widział ją przy zakładaniu firmy. Dlatego próbował najpierw odsunąć panią od ksiąg, a potem stworzyć fałszywy dokument.
Na biurku leżała drukarka. Obok niej stos pustych formularzy i pieczęć Oktawii.
Brenda nagle wskazała na dolną szufladę.
— Tam są umowy mieszkańców.
Znalazłam w niej teczki klientów. Setki podpisów, potwierdzenia wpłat i kopie umów sprzedaży. Niektóre mieszkania zostały sprzedane dwóm różnym osobom.
Antonio usiadł ciężko na skrzyni.
— On chciał zniknąć z pieniędzmi, zanim ktokolwiek się zorientuje.
Telefon Brendy zadzwonił.
Na ekranie widniało imię Marcosa.
— Odbierz — powiedziałam.
— Po co?
— Chcę, żeby wiedział, że nie zdąży.
Brenda włączyła głośnik.
— Gdzie jesteś? — zapytał Marcos. — Bank czeka na podpis.
— Nie przyjadę.
— Posłuchaj mnie uważnie. Jeśli nie przyjedziesz, Laura straci wszystko. Ty też.
— Laura już wie — powiedziała Brenda.
Po drugiej stronie zapadła przerwa.
— Co wie?
— O spółce Sarmiento. O podpisie. O archiwum.
Marcos wybuchnął.
— Ta kobieta nie ma prawa grzebać w dokumentach!
Zamknęłam oczy.
Nie krzyczał dlatego, że został zdradzony. Krzyczał dlatego, że tracił kontrolę.
— Marcos — powiedziałam. — Właśnie patrzę na księgę udziałów.
Jego głos zmienił się natychmiast.
— Lauro, możemy to wyjaśnić.
— Nie. Ty możesz tylko przyznać, ile ukradłeś.
— To były pożyczki.
— Na nazwisko mojej zmarłej matki?
— Oktawia wszystko przygotowała.
To zdanie zawisło w piwnicy jak dym.
Brenda zamknęła oczy. Antonio odsunął telefon.
— Nie obwiniaj mojej matki — powiedział Marcos. — To ja podejmowałem decyzje.
— Przed chwilą powiedziałeś, że przygotowała je Oktawia.
— Bo nie rozumiesz, pod jaką presją byłem.
— Rozumiem. Chciałeś mieć wszystko.
— Chciałem mieć to, co zbudowałem.
— Zbudowaliśmy.
— Ty liczyłaś faktury, Lauro. Ja zdobywałem ludzi i pieniądze.
Spojrzałam na podpis ojca w księdze.
— A mój ojciec dał nam pierwszy kapitał. Bez niego nie byłoby ani działek, ani inwestorów, ani twojego gabinetu.
— Nie rób z siebie ofiary.
— Nie jestem ofiarą. Jestem współwłaścicielką.
Rozłączyłam się.
Rafael zrobił zdjęcia każdej stronie księgi. Następnie zadzwonił do banku i do zarządców nieruchomości. Zgodnie z klauzulą umowy wszelkie czynności dokonane na podstawie sfałszowanego pełnomocnictwa zostały natychmiast wstrzymane. Bank zablokował sprzedaż głównej nieruchomości. Klienci otrzymali kopie prawdziwych umów. Oktawia została wezwana do wyjaśnień, lecz zanim ktokolwiek zdążył ją przesłuchać, sama przyjechała do biura.
Następnego ranka spotkałam Marcosa w pustej sali konferencyjnej. Na stole leżał jego aktówkowy skórzany pasek, ten sam, który kupiłam mu na dziesiątą rocznicę ślubu.
Wyglądał na starszego niż dzień wcześniej.
— Chcę podpisać rezygnację — powiedział.
— I zwrócić pieniądze.
— Nie mam ich wszystkich.
— Sprzedasz dom na wybrzeżu.
Zadrżał.
— To jedyne miejsce, które zostało mi prywatnie.
— Mnie zostało małżeństwo, które zdradzałeś, oraz firma, którą próbowałeś ukraść.
— Nie chciałem cię zniszczyć.
— Chciałeś, żebym nie mogła cię zatrzymać.
Opuścił wzrok.
— Brenda była błędem.
— Brenda była jednym z narzędzi. Prawdziwym wyborem były przelewy, fałszywe podpisy i podwójne umowy.
Marcos wyjął z kieszeni długopis.
— Podpiszę wszystko.
— Nie dla mnie. Dla ludzi, których pieniądze wykorzystałeś.
Wstał, ale zatrzymał się przy krześle.
— Czy ty naprawdę chcesz się ze mną rozwieść?
Spojrzałam na jego dłonie. Te same dłonie, które kiedyś trzymały pierwszą umowę naszej firmy. Teraz drżały nad dokumentem rezygnacji.
— Chcę, żebyś przestał nazywać kradzież naszym wspólnym marzeniem.
Podpisał.
Brenda zeznawała w sprawie dokumentów i oddała wszystkie kopie. Antonio nie wrócił do niej od razu. Powiedział, że przebaczenie nie jest podpisem pod jednym formularzem. Musiała przez długi czas odbudowywać to, co sama pomogła ukryć.
Ja zatrzymałam Desarrollos Castilla.
Nie zatrzymałam jednak nazwiska Marcosa na szyldzie. Kazałam je usunąć i przywróciłam firmie pierwszą nazwę, którą zaproponował mój ojciec: Castilla i Laura.
Kiedy robotnik odkręcał metalowe litery, zadzwonił Rafael.
— Pani Lauro, znalazłem jeszcze jedną kartkę w księdze.
— Co na niej jest?
— Dopisek Manuela. „Jeśli kiedyś ktoś spróbuje odebrać ci własne dzieło, nie pytaj, czy wolno ci je odzyskać”.
Spojrzałam na pustą ścianę nad wejściem.
Pod nią leżała czarna koronka, zamknięta w papierowej torbie, której nie wyrzuciłam po tamtym poranku w garażu.
Nie była już dowodem zdrady.
Była początkiem drogi do księgi, w której ojciec zostawił mi jedyną rzecz, jakiej Marcos nigdy nie potrafił ukraść: mój własny podpis.
Przegapiłeś początek?
