Teściowa wypchnęła mnie z własnego przedpokoju, lecz gdy zobaczyła mój telefon, jej uśmiech natychmiast zniknął

Kiedy postawiłam walizkę Lidii Pawłownej na klatce schodowej, Aleksiej chwycił mnie za nadgarstek tak mocno, że aż zabolały mnie palce.

— Iryna, co ty wyprawiasz? — syknął.

W korytarzu pachniało kurzem, rozgrzanym betonem i herbatą, którą przed chwilą podałam jego matce. Winda stała piętro niżej, a ciężka walizka blokowała przejście dokładnie tak samo, jak jeszcze chwilę wcześniej blokowała je w naszym mieszkaniu.

— Zamawiam jej taksówkę — odpowiedziałam spokojnie. — Nie zapraszałam jej na noc. Nie uprzedziła mnie o przyjeździe. I nie pozwolę, żeby ktoś urządzał sobie tutaj życie bez mojej zgody.

Lidia Pawłowna wyszła za nami, trzymając się framugi.

— Słyszysz, synku? Ona wyrzuca twoją matkę!

— Mamo, nikt cię nie wyrzuca — powiedział Aleksiej, ale jego głos był tak cichy, że bardziej przypominał prośbę niż sprzeciw.

— Właśnie wyrzuca! Przyjechałam do własnego syna, a ta kobieta traktuje mnie jak intruza.

Poczułam, jak pod żebrami narasta mi zimno. Przez trzy lata małżeństwa nauczyłam się omijać ten temat. Aleksiej odwiedzał matkę w sąsiednim mieście, wracał późno i nigdy nie opowiadał, o czym rozmawiali. Ja nie naciskałam. Wydawało mi się, że dorosły mężczyzna potrafi sam ustawić granice.

Myliłam się.

— Lidio Pawłowno — powiedziałam, podnosząc walizkę za metalową rączkę — jeśli chce pani porozmawiać z synem, może pani zrobić to w hotelu albo wrócić do siebie. Nasze mieszkanie nie jest pensjonatem.

Jej oczy zwęziły się jak u człowieka, który właśnie dostał dowód na własne podejrzenia.

— Nasze mieszkanie? — powtórzyła. — Aleksiej, słyszysz? Ona już mówi „nasze”, jakby to wszystko kupiła.

Aleksiej pobladł.

To był ledwie ułamek sekundy, lecz zauważyłam go. Nie złość. Nie wstyd. Strach.

Zanim zdążyłam zapytać, na dole zatrzasnęły się drzwi wejściowe. Taksówka przyjechała. Kierowca spojrzał w górę, zobaczył walizkę i zaczął wchodzić po schodach.

— Proszę wrócić do mieszkania — powiedział Aleksiej. — Porozmawiamy później.

— Nie. Porozmawiamy teraz.

— Iryna, nie rób scen przy matce.

— To nie ja przyjechałam bez zapowiedzi z walizką.

Lidia Pawłowna nagle sięgnęła do torebki. Wyjęła plik papierów spiętych czarnym klipem i pomachała nimi przed moją twarzą.

— Skoro już urządzasz przedstawienie, może pokażemy ci, dlaczego tu przyjechałam.

Aleksiej ruszył w jej stronę.

— Mamo, schowaj to.

— Nie będziesz mi rozkazywał po tym, co dla ciebie zrobiłam.

Kierowca zatrzymał się na półpiętrze. Metalowa rączka walizki skrzypnęła pod moją dłonią. Spojrzałam na czarny klip, potem na twarz męża.

— Co to jest? — zapytałam.

Lidia Pawłowna uśmiechnęła się bez cienia ciepła.

— Dokument, po którym przestaniesz udawać gospodynię.

Aleksiej wyciągnął rękę, jakby chciał wyrwać jej papiery. Ja zrobiłam krok do przodu i położyłam dłoń na klamce mieszkania. W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Na ekranie pojawiło się nieznane nazwisko, a pod nim wiadomość: „Proszę nie podpisywać niczego, dopóki ze mną pani nie porozmawia”.

Kliknęłam wiadomość. Lidia Pawłowna zaczęła otwierać pierwszą kartkę, Aleksiej rzucił się ku niej, a ja zobaczyłam na dole dokumentu podpis, który wyglądał dokładnie jak mój…

CZĘŚĆ 2

…jak mój podpis.

Przez chwilę nie słyszałam ani windy, ani kierowcy, ani nawet własnego oddechu. Widziałam tylko zakrzywioną linię pod nazwiskiem i charakterystyczne, zbyt mocno dociśnięte „I”, które zawsze wychodziło mi trochę za wysokie.

— Skąd to macie? — zapytałam.

Aleksiej zatrzymał się o krok ode mnie.

— Iryna, odłóż telefon.

— Najpierw odpowiesz.

— To sprawy formalne.

— Z moim podpisem.

Lidia Pawłowna schowała dokument za plecy.

— Nie masz prawa grzebać w cudzych papierach.

— W cudzych? — zaśmiałam się krótko. — Przed chwilą pokazała mi pani dokument z moim nazwiskiem.

Kierowca odchrząknął na schodach.

— To ta pani jedzie czy nie? Mam jeszcze inne zlecenie.

— Jedzie — powiedziałam.

— Nigdzie nie jadę! — krzyknęła Lidia Pawłowna.

Aleksiej spojrzał na nią z gniewem.

— Mamo, wystarczy.

To był pierwszy raz tego wieczoru, kiedy powiedział coś ostrzej. Lidia Pawłowna cofnęła się, lecz nie ze strachu. Raczej dlatego, że usłyszała w jego głosie coś, czego nie przewidziała.

Weszłam do mieszkania i zostawiłam drzwi otwarte. W kuchni nóż wciąż leżał obok deski, a pokrojone pomidory zaczęły puszczać sok. Ten zwyczajny widok wydał mi się nagle bardziej obcy niż twarz kobiety stojącej w naszym korytarzu.

— Wszyscy do środka — powiedziałam. — Chcę wiedzieć, co się dzieje.

— Ty nie będziesz tu nikogo przesłuchiwać — odburknęła teściowa.

— W takim razie proszę wyjechać.

— Aleksiej, powiedz jej.

Mąż zamknął drzwi i oparł się o nie plecami. Na szyi pulsowała mu żyła.

— Mamo, usiądź.

— Nie będę siadać, kiedy ona mnie obraża.

— Usiądź — powtórzył.

Usiadła. Trzymała dokumenty na kolanach, a czarny klip połyskiwał przy każdym ruchu jej palców. Usiadłam naprzeciwko. Między nami stał stół z miską sałatki, w której ogórki i pomidory mieszały się z kroplami wody.

— Powiedz mi, co podpisałam — zażądałam.

Aleksiej odwrócił wzrok.

— To nie jest jeszcze nic ostatecznego.

Serce uderzyło mi mocniej.

— Co nie jest ostateczne?

— Umowa przygotowana przez notariusza — powiedziała Lidia Pawłowna. — Aleksiej chciał załatwić wszystko spokojnie, ale ty zawsze musisz robić awanturę.

— Jaką umowę?

— Przeniesienie udziału w mieszkaniu — odpowiedział Aleksiej.

W kuchni zapadła ciężka cisza.

— Twojego udziału? — spytałam.

— Mamo, nie tak miało to wyglądać.

— A jak? Miałeś jej powiedzieć, że po rozwodzie sprzedasz mieszkanie i kupisz mi małe lokum? Czy może liczyłeś, że podpisze wszystko bez czytania?

Poczułam, jak drętwieją mi dłonie.

— Po rozwodzie?

Aleksiej podniósł głowę.

— Iryna, chciałem z tobą porozmawiać.

— Od tygodnia wychodziłeś na balkon, żeby rozmawiać z matką. Od tygodnia wiedziałeś, że planujesz rozwód.

— Nie chciałem cię zranić.

— Dlatego przygotowałeś dokument z podrobionym podpisem?

Tym razem to Lidia Pawłowna zbladła.

— Uważaj na słowa.

Telefon zawibrował ponownie. Ta sama osoba napisała: „Nazywam się Marta Kurek. Pracuję w kancelarii notarialnej przy ulicy Dębowej. Pani mąż był dziś u nas. Muszę przekazać pani coś ważnego”.

Pokazałam wiadomość Aleksiejowi.

— Byłeś dziś u notariusza?

Nie odpowiedział.

Lidia Pawłowna zerwała się z krzesła.

— To pomówienie! Marta nie ma prawa do pani pisać.

— Skąd zna pani jej imię? — spytałam.

Teściowa zamarła.

Aleksiej zamknął oczy. I wtedy zrozumiałam, że dokument nie był największym problemem. Najgorsze było to, że oni oboje wierzyli, iż nie mam pojęcia, ile naprawdę kosztowało nasze mieszkanie.

Wyjęłam z szuflady teczkę z rachunkami. Trzymałam ją tam od dnia zakupu, razem z potwierdzeniami przelewów i umową kredytową. Położyłam ją na stole.

— Zanim podpisaliście cokolwiek, powinniście sprawdzić, kto zapłacił za ten dom — powiedziałam.

Lidia Pawłowna rzuciła się ku teczce. W tej samej chwili zadzwonił mój telefon. Marta Kurek mówiła szybko, niemal szeptem:

— Pani Iryno, proszę mnie słuchać. W dokumentach jest jeszcze jeden podpis. Jeśli on trafi do księgi wieczystej, może pani stracić nie tylko mieszkanie, ale i możliwość zablokowania całej transakcji. Proszę przyjechać natychmiast, bo jutro rano…

CZĘŚĆ 3

…jutro rano dokument miał zostać złożony — powiedziała Marta. — Pani mąż twierdził, że ma od pani pełnomocnictwo.

Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.

— Nie mam pojęcia, o czym pani mówi.

— Właśnie dlatego proszę przyjechać. I proszę zabrać dowód osobisty.

Rozłączyłam się i przez kilka sekund patrzyłam na telefon. Aleksiej stał przy zlewie, a jego matka przyciskała teczkę do piersi.

— Nigdzie nie pojedziesz — powiedział.

— Pojadę.

— Iryna, wysłuchaj mnie.

— Słuchałam cię przez trzy lata. Właśnie dowiedziałam się, że szykowałeś moje życie do sprzedaży.

Lidia Pawłowna zacisnęła usta.

— Mój syn miał powód.

— Jaki?

— Ty go od nas odsunęłaś.

— To on przestał mówić mi prawdę.

Aleksiej uderzył dłonią w blat. Miska z sałatką podskoczyła, a sok z pomidorów rozlał się po obrusie.

— Wystarczy! Nie rozumiesz, w jakiej sytuacji jestem!

— To mi wytłumacz.

Oddychał ciężko. Na czole pojawiły się krople potu.

— Mama ma długi. Straciła mieszkanie po pożyczkach, które zaciągnęła na leczenie ojca. Bank dał jej miesiąc. Chciałem przenieść na nią mój udział, żeby nie została na ulicy.

Spojrzałam na Lidię Pawłowną.

— A rozwód?

Milczał.

— Powiedz jej — syknęła matka. — Skoro już wszystko zniszczyła.

Aleksiej spuścił głowę.

— Uznałem, że nie zgodzisz się dobrowolnie.

— Więc postanowiłeś mnie oszukać.

— Chciałem ocalić matkę.

— Kosztem mnie.

— Miałem ci oddać pieniądze.

— Jakie pieniądze? Te z mojego konta?

Wtedy Lidia Pawłowna wyjęła z teczki kartkę i położyła ją przede mną. Było to pełnomocnictwo do rozporządzania moim udziałem w mieszkaniu. Podpis wyglądał jak mój, lecz pod nim widniała data, kiedy przebywałam w delegacji w Gdańsku. Wiedziałam to, bo na odwrocie biletu kolejowego przechowywałam rachunek za hotel.

— To nie mój podpis — powiedziałam.

— Jest identyczny — odparł Aleksiej.

— Nie. Mój podpis kończy się krótką kreską. Ten tutaj ma długie zawinięcie.

— Nie będziesz analizować jednej kreski.

— Nie muszę. Mam dowód, że tego dnia nie było mnie w mieście.

Włożyłam rachunek obok dokumentu.

Lidia Pawłowna pobladła.

— Aleksiej, mówiłeś, że ona podpisała.

— Myślałem, że…

— Co myślałeś? — krzyknęła. — Że sama się zgodziła? Że nie przeczyta?

Mąż spojrzał na matkę, a potem na mnie. W jego oczach nie było już pewności człowieka, który kontroluje sytuację. Była panika.

— To nie ja podrobiłem podpis — powiedział.

— A kto?

Nikt się nie odezwał.

W tej chwili do drzwi zapukała sąsiadka z mieszkania naprzeciwko, pani Helena. Trzymała w ręce małą torbę z pieczywem.

— Iryna, przepraszam, że się wtrącam — powiedziała. — Ale muszę to powiedzieć.

Aleksiej odwrócił się ku niej.

— Proszę wyjść.

— Widziałam, kto przychodził do was w poniedziałek. Ten mężczyzna z kancelarii. To nie był notariusz. To był brat Lidii.

Lidia Pawłowna zachwiała się.

— Helena, milcz.

— Nie będę milczeć. Prosił mnie wtedy o długopis, bo mówił, że „trzeba tylko poprawić podpis”.

Wszystko stało się jasne. Brat Lidii, który od lat pracował jako pośrednik nieruchomości, przygotował fałszywe pełnomocnictwo. Aleksiej dostarczył mu moje dane i dokumenty. Lidia Pawłowna naciskała, bo chciała uratować mieszkanie. A ja przez cały ten czas byłam jedyną osobą, której nikt nie zamierzał zapytać o zgodę.

— Marta czeka na mnie w kancelarii — powiedziałam.

Aleksiej chwycił krzesło, jakby nagle zabrakło mu sił.

— Jeśli tam pojedziesz, wszystko się skończy.

— Nie. Skończy się tylko wasz plan.

Wyszłam na klatkę. Helena ruszyła za mną, a za plecami usłyszałam gwałtowny płacz Lidii Pawłownej. Mój telefon zadzwonił ponownie, zanim zdążyłam nacisnąć przycisk windy. Tym razem dzwoniła Marta.

— Pani Iryno, proszę przyjechać sama — powiedziała. — I proszę uważać. Przed kancelarią stoi człowiek, który twierdzi, że reprezentuje pani męża. Przywiózł drugi dokument, a na nim jest już nie tylko pani podpis…