CZĘŚĆ 4

…W biurze zrobiło się tak cicho, że słyszałam tykanie małego zegara nad drukarką.

Marcus patrzył na mnie z czymś, co przypominało ulgę.

To było najgorsze.

— Widzisz? — powiedział. — Wszystko prowadzi do ciebie.

Dante wyrwał telefon z ręki Ireny, lecz nie zaczął krzyczeć ani wydawać rozkazów. Przesunął kciukiem po ekranie, sprawdził numer rachunku i podniósł wzrok.

— Jaki adres podano przy otwieraniu konta? — zapytał.

— Mieszkanie Emmy — odpowiedziała Irena. — Jej numer identyfikacyjny, jej podpis, jej dane.

Poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod nóg.

— Nigdy nie otwierałam żadnego konta.

Marcus wskazał na mnie.

— Właśnie dlatego musisz podpisać oświadczenie. Powiesz, że ktoś wykorzystał twoje dane, a ja pomogę ci to wyjaśnić.

— Ty mi pomożesz?

— Emma, nie masz pojęcia, z kim stoisz w jednym pokoju.

— Mam coraz lepsze pojęcie, z kim byłam przez pięć lat.

Jego twarz stwardniała.

Dante wyjął z kieszeni czarną kartę, tę samą, którą wręczył mi przy stole numer siedemnaście. Obrócił ją i przyjrzał się odręcznemu zdaniu na odwrocie.

— Konto zostało otwarte trzy tygodnie temu — powiedział. — Pieniądze przelano dzisiaj o dwudziestej drugiej trzydzieści osiem. To znaczy, że ktoś musiał mieć dostęp do informacji o teczce, zanim Marcus wszedł do sali.

Pani Wrona nagle usiadła.

— Ten człowiek z laską — wyszeptała. — Powiedział, że przynosi dokumenty dla Emmy. Miał przy sobie kopertę z logo banku.

Irena spojrzała na nią gwałtownie.

— Czy dotykał twojego biurka?

— Położył laskę na szafce. Obok rejestru pracowników.

Dante odwrócił się do ochroniarza stojącego przy drzwiach.

— Sprowadź kierownika rachunków.

Marcus ruszył do wyjścia.

— Nigdzie nie idziesz — powiedział Dante.

— Nie możesz mnie zatrzymać.

— Nie zamierzam. Chcę tylko, żebyś zobaczył, jak rozpada się twoja wersja wydarzeń.

Kierownik rachunków przybiegł po kilku minutach, spocony i bez marynarki. W dłoni ściskał plik wydruków.

— Panie Caruso, rachunek docelowy nie należy do Emmy — wydusił. — Został utworzony na jej dane, ale pełnomocnikiem jest ktoś inny.

— Kto?

Mężczyzna spojrzał na Marcusa.

— Pańska była teściowa, pani Helena Reed.

Marcus cofnął się, jakby ktoś uderzył go w pierś.

— Moja matka?

— To ona zatwierdzała przelewy przez internet. Jej numer telefonu był podany do potwierdzeń.

Irena zamknęła oczy.

— Helena od dawna pomagała mu w księgowości.

— Nie — powiedział Marcus. — Mama nie wiedziała.

— Wiedziała — odpowiedziała Irena. — To ona poprosiła mnie miesiąc temu, żebym nie sprawdzała faktur za dostawy.

Marcus oparł się o biurko. Zniknęła z niego cała arogancja.

— Ona chciała kupić mi czas.

— Nie — powiedziałam. — Chciała kupić ci niewinność moim nazwiskiem.

Nagle zrozumiałam, po co Marcus przyszedł na bankiet. Nie chciał mnie upokorzyć dla samej przyjemności. Chciał sprowokować mnie przy świadkach, zmusić do podpisania dokumentu, a potem wykorzystać jego treść jako dowód, że byłam załamana, niestabilna i zdolna do wszystkiego.

Jego śmiech przy pustym palcu nie był przypadkowy.

To była próba.

Dante podszedł do mnie.

— Musisz wyjść stąd teraz.

— Nie. Chcę zadzwonić do Heleny.

Marcus poderwał głowę.

— Nie rób tego.

— Dlaczego?

— Bo ona jest chora.

— A ja mam za ciebie umrzeć razem z twoimi kłamstwami?

Wyjęłam telefon. Marcus chwycił mnie za nadgarstek, lecz Dante złapał jego rękę w połowie ruchu. Nie szarpnął nim. Tylko ścisnął wystarczająco mocno, żeby Marcus uklęknął z bólu.

— Puść ją — powiedział Dante.

Marcus syknął.

— Nie masz prawa.

— Masz rację. Dlatego puszczę cię, kiedy sam cofniesz dłoń.

Marcus zrobił to natychmiast.

Wybrałam numer Heleny. Odebrała po drugim sygnale.

— Emma? — Jej głos był słaby, zachrypnięty. — Nie powinnaś do mnie dzwonić.

— Pieniądze są na koncie otwartym na moje nazwisko.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Marcus powiedział, że wszystko wyjaśni.

— Marcus kłamał.

— Wiem.

Jedno słowo zmieniło temperaturę w pokoju.

Marcus zamknął oczy.

— Mamo, nie mów nic — powiedział.

Helena usłyszała go.

— Już wystarczająco długo milczałam — odpowiedziała. — Emma, to ja znalazłam formularze. To ja podpisałam pełnomocnictwo. Marcus obiecał, że odda każdą złotówkę.

— Dlaczego użyłaś mojego nazwiska?

— Bo bałam się, że jeśli pójdzie do więzienia, umrze. Lekarz powiedział, że jego serce nie wytrzyma takiego stresu.

— A moje życie wytrzymało?

Helena zaczęła płakać.

— Nie. Nie pomyślałam o tobie. Myślałam tylko o synu.

Marcus zakrył twarz dłonią.

Dante odebrał ode mnie telefon, ale nie po to, by przerwać rozmowę. Włączył głośnik i położył aparat na stole.

— Pani Heleno — powiedział spokojnie — proszę przesłać wszystkie hasła dostępu i kopie korespondencji do Ireny. Jeśli zrobi to pani teraz, fundacja odzyska część pieniędzy, zanim zostaną wypłacone.

— A co z Marcusem?

— To zależy od Emmy.

Spojrzałam na niego ostro.

— Nie jestem sędzią.

— Nie. Jesteś osobą, której nazwiskiem posłużono się bez zgody.

— Chcę tylko, żeby dzieci dostały sprzęt, za który zapłacono.

Irena podniosła głowę.

— Jeśli pieniądze wrócą dziś, dostawa może zostać zrealizowana rano.

Marcus patrzył na mnie z niedowierzaniem.

— Po tym wszystkim nadal chcesz ratować fundację?

— Nie ratuję ciebie.

— To moja rodzina ją założyła.

— A dzieci nie są twoją własnością.

Dante przez chwilę nic nie mówił. Potem wyjął z teczki pojedynczą kartkę.

— Jest jeszcze jeden dokument.

Podał mi go.

Było to pełnomocnictwo podpisane przez zmarłego ojca Dantego. Dotyczyło fundacji i dawało prawo do jej zarządzania nie Dantemu, lecz osobie wskazanej przez niezależnego zarządcę.

— Co to znaczy? — zapytałam.

— Mój ojciec przewidział, że pewnego dnia ktoś z rodziny spróbuje przejąć fundację. Jeśli wykryte zostanie oszustwo wewnętrzne, zarządca ma przekazać kontrolę osobie spoza rodziny, która nie czerpała korzyści z pieniędzy.

Spojrzałam na niego.

— Mnie?

— Tobie.

— Przecież mnie nie znasz.

— Znam twoje podpisy. Przez trzy miesiące porównywałem dokumenty, które wypełniałaś w hotelu. Zawsze czytasz wszystko dwa razy. Zawsze poprawiasz błędy innych, ale nie bierzesz za nie pieniędzy. I zawsze odkładasz ostatni czysty kieliszek na lewą stronę tacy, choć nikt cię tego nie nauczył.

Serce ścisnęło mi się boleśnie.

— Obserwowałeś mnie.

— Tak. Nie udam, że było inaczej.

— To miało być twoje kolejne kłamstwo?

— Nie. To był mój wstyd.

Dante położył przede mną pióro.

— Możesz odmówić. Wtedy zarządca przejmie fundację, a ja oddam dokumenty władzom finansowym. Marcus i Helena odpowiedzą za swoje decyzje. Ty nie będziesz musiała już nigdy zobaczyć żadnego z nas.

— A jeśli się zgodzę?

— Będziesz musiała codziennie patrzeć na ludzi, których pieniądze zostały skradzione. Nie będziesz miała ochrony przed ich gniewem ani przed moją rodziną.

— Czyli proponujesz mi pracę, nie ratunek.

— Proponuję ci możliwość odzyskania własnego nazwiska.

Spojrzałam na Marcusa.

— Co z nim?

Dante odsunął się, zostawiając mi przestrzeń.

Marcus podniósł wzrok.

— Emma, ja naprawdę chciałem cię kiedyś kochać.

— Kiedyś?

— Potem wszystko wymknęło się spod kontroli.

— Nie. Ty wypuściłeś to z rąk i próbowałeś obciążyć mnie za upadek.

Nie odpowiedział.

Podpisałam dokument.

Nie drżała mi ręka.

Irena natychmiast zaczęła wysyłać wiadomości do banku i dostawców. Pani Wrona przyniosła mi szklankę wody, lecz jej nie wypiłam. Marcus usiadł na krześle pod zegarem i patrzył na pióro, którym chciał zmusić mnie do podpisania kłamstwa.

Nad ranem Helena przesłała hasła, korespondencję i wszystkie wiadomości, w których Marcus prosił ją o ukrywanie przelewów. Pieniądze wróciły na rachunek fundacji, zanim zdążył je wypłacić ostatni pośrednik.

Marcus nie stracił tylko pieniędzy.

Stracił dostęp do firmy, mieszkania kupionego za fundusze i rodziny, która przestała go osłaniać. Helena sama zgłosiła się do zarządcy i oddała wszystko, co mogła oddać. Nie prosiła mnie o wybaczenie.

To był jej jedyny uczciwy gest.

O świcie wyszłam z biura z teczką pod pachą. Na korytarzu pachniało pieczywem z hotelowej kuchni. Moje stopy nadal bolały, a lewa dłoń była pusta.

Dante czekał przy wejściu do sali balowej.

— Kolacja nadal aktualna? — zapytał.

Spojrzałam na niego.

— Pod jednym warunkiem.

— Jakim?

— Nie będziesz wybierał za mnie, gdzie usiądę.

Kącik jego ust drgnął.

— W takim razie wybierz sama.

Wróciłam do stołu numer siedem. Na obrusie wciąż leżał jeden nieotwarty kieliszek szampana, który wcześniej ocalał z mojej drżącej tacy.

Usiadłam naprzeciwko Dantego i położyłam podpisane pełnomocnictwo między nami.