Miałem poślubić najpopularniejszą aktorkę w kraju, lecz jej nagłe słowa przy stole sprawiły, że producent pobladł

W chwili, gdy Lena Woronina zdjęła pierścionek z palca i położyła go na talerzu, orkiestra w hotelowej sali grała marsz weselny.

Była sobota, dziewiętnasta czterdzieści, a pod kryształowymi żyrandolami świętowaliśmy zakończenie zdjęć do filmu, który miał zmienić nasze kariery. Na stole stały kieliszki z winem, srebrne tace i małe karteczki z nazwiskami gości. Moja miała złamany róg. Przez cały wieczór pocierałem go kciukiem, jakbym mógł w ten sposób uspokoić serce.

Lena patrzyła na mnie tak, jakby próbowała zapamiętać moją twarz.

— Kirył, muszę ci coś powiedzieć.

— Teraz? Przy wszystkich?

— Właśnie teraz.

Po drugiej stronie stołu producent Maksym Orłow przestał się uśmiechać. Jeszcze przed chwilą opowiadał o zagranicznej sprzedaży filmu, lecz nagle zacisnął palce na nóżce kieliszka. Szkło cicho zaskrzypiało.

Lena zdjęła pierścionek. Kamień uderzył o porcelanę.

— Nie będzie ślubu — powiedziała.

W sali natychmiast zrobiło się zbyt cicho. Poczułem, jak ciepło odpływa mi z karku. Nie dlatego, że nie znałem jej nastroju. Od kilku tygodni wracała późno, chowała telefon ekranem do dołu i milkła, kiedy pytałem, co się dzieje. Ale człowiek potrafi wymyślić tysiąc wyjaśnień, zanim dopuści do siebie jedno najgorsze.

— To żart? — zapytałem.

— Nie.

— Zrobiłem coś?

Lena spojrzała na mnie, a potem na Orłowa. Ten ruch trwał krócej niż mrugnięcie, lecz go zauważyłem.

— Po prostu pomyliłam miłość z przyzwyczajeniem.

— Wczoraj mówiłaś, że wybierzesz suknię.

— Wczoraj się myliłam.

Wstała tak gwałtownie, że krzesło zahaczyło o dywan. Zawieszony przy jej torebce miedziany żeton garderobiany z numerem siedemnastym uderzył o metalową klamrę. Ten żeton dałem jej podczas pierwszej wspólnej premiery. Nosiła go przez trzy lata. Teraz dźwięk metalu zabrzmiał jak zamykana kłódka.

— Lena, zaczekaj — powiedziałem.

— Nie rób sceny, Kirył.

— To ty właśnie ją robisz.

Kilka osób odwróciło głowy. Aktorzy przy sąsiednim stole udawali, że nie słuchają, ale jeden z nich przestał kroić mięso. Orłow pochylił się ku mnie.

— Pozwól jej odejść. Jutro podziękujesz mi za tę radę.

— Nie prosiłem cię o radę.

— Jeszcze nie wiesz, o co prosisz.

Lena wyszła. Pobiegłem za nią na korytarz pachnący woskiem i mokrymi płaszczami. Przy windach złapałem ją za nadgarstek, lecz natychmiast puściłem. Jej skóra była lodowata.

— Powiedz mi prawdę — poprosiłem. — Czy jest ktoś inny?

Przez moment wyglądała, jakby chciała odpowiedzieć. Potem zacisnęła usta.

— Jestem zmęczona byciem twoją przyszłą żoną.

Drzwi windy otworzyły się z głuchym sykiem.

— Nie rozumiem.

— To nie musisz.

Wsiadła, a zanim drzwi się zamknęły, zobaczyłem, że jej prawa dłoń drży. Orłow stał kilka metrów dalej i obserwował mnie z twarzą spokojną jak maska.

Następnego ranka portale napisały, że porzuciła mnie, bo zakochała się w partnerze z planu. Do południa ktoś opublikował zdjęcie Leny wychodzącej z samochodu innego mężczyzny. Zdjęcie było rozmazane, ale wystarczająco wyraźne, by zniszczyć moje nazwisko.

O trzynastej zadzwoniła moja siostra Mila.

— Bracie, to nie wygląda jak jej decyzja.

— Skąd wiesz?

— Bo Lena przyszła do mnie wczoraj rano. I zostawiła coś, czego nie chciała dać tobie osobiście.

Wieczorem spotkałem Milę w małej kawiarni przy teatrze. Położyła na stole skórzany futerał, ten sam, w którym Lena trzymała miedziany żeton garderobiany. Zamek futerału był już rozpięty, lecz Mila nie zajrzała do środka.

— Powiedziała, że jeśli zapytasz, mam ci to przekazać — szepnęła.

— Co powiedziała dokładnie?

Mila pobladła.

— Że człowiek, któremu ufasz, nie pozwoli wam się pobrać.

Sięgnąłem po futerał. W środku coś ciężkiego przesunęło się pod skórzaną podszewką. Wtedy przy wejściu do kawiarni zadzwonił mój telefon. Na ekranie pojawiło się nazwisko Maksyma Orłowa.

Odebrałem.

— Jeśli otworzysz ten futerał — powiedział producent — jutro nie będziesz miał ani narzeczonej, ani kariery.

Mila chwyciła mnie za rękę, lecz ja już unosiłem zamek i wsunąłem palec pod podszewkę. W tej samej chwili Orłow wypowiedział jeszcze jedno zdanie, a moje serce zatrzymało się przed tym, co miałem znaleźć…

CZĘŚĆ 2

— Lena nie odeszła od ciebie — powiedział Orłow. — Ona cię chroni.

Przez kilka sekund słyszałem tylko szum ekspresu do kawy i stuk filiżanki odkładanej na spodek. Futerał leżał przede mną. Skóra była popękana przy krawędzi, a spod podszewki wystawał cienki, kremowy papier.

— Przed kim? — zapytałem.

— Przed tobą samym.

— Przestań mówić zagadkami.

— Przyjedź do studia. Sam.

Rozłączył się.

Mila patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami.

— Nie jedź.

— Właśnie dlatego muszę.

— Kirył, Lena płakała u mnie. Nie wyglądała jak kobieta, która znalazła sobie kogoś innego.

— Co jeszcze powiedziała?

Mila przesunęła palcem po krawędzi filiżanki. Na porcelanie została cienka smuga kawy.

— Że jeśli spróbujesz walczyć z Orłowem, ucierpi ktoś, kto nie ma z tym nic wspólnego.

O siedemnastej stałem już przed studiem. Deszcz bębnił o blaszany daszek, a moje buty ślizgały się na mokrych schodach. W portierni pachniało kurzem i farbą do scenografii. Starszy portier, pan Leon, spojrzał na mnie z zakłopotaniem.

— Producent czeka na górze — powiedział.

— Wiesz, dlaczego mnie wezwał?

Pan Leon odwrócił wzrok.

— Ja niczego nie wiem.

— Wszyscy tak mówią.

— Bo czasem lepiej nie wiedzieć.

W gabinecie Orłowa paliła się tylko lampka na biurku. Na ścianie wisiały plakaty jego największych filmów. Na jednym z nich stała Lena, piękna, roześmiana, z twarzą, którą znał cały kraj. Pod plakatem leżała moja umowa na nowy film.

Orłow nalał sobie wody.

— Usiądź.

— Nie przyszedłem rozmawiać o pracy.

— Wszystko dotyczy pracy.

— Dlaczego Lena zerwała zaręczyny?

Orłow podsunął mi dokument.

— Podpiszesz rezygnację z głównej roli. W zamian przestaniesz drążyć.

Roześmiałem się, ale śmiech zabrzmiał obco.

— To ty ją zmusiłeś?

— Uważaj.

— Co jej zrobiłeś?

Orłow nachylił się nad biurkiem. Na jego mankiecie połyskiwała srebrna spinka w kształcie kotwicy.

— Lena ma matkę, która od roku wymaga kosztownego leczenia. Rachunki opłaca fundacja związana ze studiem. Jedno moje polecenie i pieniądze przestają płynąć.

Poczułem lodowaty ucisk pod żebrami.

— Kłamiesz.

— Zadzwoń do kliniki.

Wyjąłem telefon. Numer znałem z zapisanych kontaktów Leny, bo kiedyś odwoziłem jej matkę na wizytę. Nikt nie odebrał. Zadzwoniłem drugi raz. Tym razem usłyszałem automatyczną wiadomość o zmianie godzin pracy.

Orłow uśmiechnął się bez radości.

— Lena miała wybór. Albo kończy z tobą i podpisuje oświadczenie, że rozstanie wynika z jej decyzji, albo jej matka zostaje bez leczenia.

— Dlaczego miałbyś to robić?

— Bo małżeństwo zmieniłoby jej kontrakt. Przestałaby należeć do studia.

— Nikt nie należy do ciebie.

— W tej branży należy ten, czyje nazwisko jest na dokumentach.

Wstałem. Krzesło zaskrzypiało po drewnianej podłodze.

— Pokaż mi umowę jej matki.

— Nie masz prawa.

— W takim razie nie podpiszę niczego.

— Jutro wszystkie gazety napiszą, że zniszczyłeś film przez zazdrość. Lena będzie milczeć, bo obiecała chronić matkę.

Wyszedłem z gabinetu z dłońmi tak napiętymi, że paznokcie wbiły mi się w skórę. Na schodach czekał pan Leon. Udawał, że zamiata suchą podłogę.

— Kirył — powiedział cicho. — Nie powinienem tego mówić.

— Ale powiesz.

Spojrzał na kamerę wiszącą pod sufitem.

— W noc przyjęcia Lena była tu przed tobą. O dwudziestej drugiej piętnaście weszła do pokoju numer dziewięć. Wyszła po jedenastu minutach. Trzymała coś w dłoni.

— Co?

— Kopertę z pieczęcią fundacji.

— Widziałeś, kto jej ją dał?

Pan Leon ścisnął szczotkę. Drewniany trzonek pękł pod jego palcami.

— Nie tylko widziałem. To ja zaniosłem tę kopertę do gabinetu Orłowa.

— Co było w środku?

— Nie wiem. Ale wiem, kto ją przyniósł do studia.

Zanim zdążyłem zapytać, z kieszeni płaszcza dobiegł dźwięk mojego telefonu. Wiadomość pochodziła od nieznanego numeru.

„Nie ufaj Leonowi. On też podpisał.”

Pod spodem znajdowało się zdjęcie starego rejestru, a na jego dole widniał podpis mojego ojca, który zmarł dziewięć lat wcześniej…

CZĘŚĆ 3

Na widok podpisu ojca poczułem, jak schody pod moimi stopami tracą ciężar. Litery znałem doskonale. Ojciec podpisywał moje szkolne usprawiedliwienia tym samym ostrym zawijasem przy nazwisku.

Pan Leon zauważył zdjęcie na ekranie.

— Skąd to masz? — zapytał.

— Ktoś chce, żebym zobaczył rejestr.

— Twój ojciec pracował kiedyś dla Orłowa.

— Nigdy mi o tym nie mówił.

— Bo nie miał się czym chwalić.

Była dwudziesta pierwsza, kiedy spotkaliśmy się w pustej sali prób. Na środku stało metalowe krzesło, a na podłodze leżały zwinięte przewody od reflektorów. Pan Leon trzymał w ręku płócienną torbę. Wyjął z niej gruby rejestr oprawiony w zielone płótno.

— Nie wysłałem tej wiadomości — powiedział.

— Ale podpisałeś.

— Podpisałem odbiór pieniędzy.

— Jakich pieniędzy?

Pan Leon położył rejestr na krześle. Papier pachniał wilgocią i kurzem.

— Dziewięć lat temu Orłow obiecał twojemu ojcu udział w zyskach z filmu. Twój ojciec znalazł inwestorów, załatwił lokacje i przekazał mu scenariusz. Potem Orłow wykreślił jego nazwisko.

— Dlaczego ojciec się nie bronił?

— Bronił. Przez trzy lata. Później zachorował i potrzebował pieniędzy na leczenie. Orłow zaproponował mu pożyczkę. W zamian za milczenie.

Otworzyłem rejestr. Na stronach widniały daty, kwoty i podpisy. Pod jednym z wpisów znalazłem nazwisko ojca. Obok zapisano sumę, której nigdy nie widziałem w naszych domowych rachunkach.

— On nie dostał tych pieniędzy — powiedziałem.

— Nie. Pieniądze trafiły do fundacji. Tej samej, która opłaca leczenie matki Leny.

Wtedy drzwi sali otworzyły się. Lena weszła bez płaszcza, z włosami mokrymi od deszczu. W dłoni ściskała miedziany żeton garderobiany z numerem siedemnastym.

— Leon, nie miałeś mu tego pokazywać — powiedziała.

— Za długo milczałem — odparł.

Spojrzała na mnie. Jej twarz była blada, ale oczy miała suche.

— To prawda? — zapytałem.

— Tak.

— Wszystko?

— Nie wszystko. Nie powiedziałam ci, że Orłow zagroził leczeniem mamy. Nie powiedziałam, bo wiedziałam, że rzucisz się na niego bez planu.

— Więc pozwoliłaś, żeby cały kraj uznał mnie za porzuconego dla innego mężczyzny?

— Powiedziałam mu, że może rozpowszechnić tę wersję, jeśli chce. Nie ja zrobiłam zdjęcie.

— A pierścionek?

Lena spojrzała na pustą dłoń.

— Oddałam go, żebyś znienawidził mnie szybciej, niż zaczniesz walczyć.

— Udało ci się.

Jej usta drgnęły, jakby te słowa zabolały bardziej niż krzyk.

— Wiem.

Pan Leon wskazał podpis w rejestrze.

— Jest jeszcze coś. Orłow nie kupił milczenia twojego ojca. Sfałszował jego dług. Ojciec podpisał tylko odbiór jednej kwoty, a resztę dopisano później. Lena znalazła oryginalną kartę w archiwum fundacji.

— Gdzie jest? — zapytałem.

Lena wyjęła z kieszeni złożony dokument.

— U mnie.

W tej samej chwili ktoś zapalił światła na korytarzu. Orłow stał za szybą w drzwiach. Nie wyglądał na zaskoczonego. Patrzył na dokument w dłoni Leny.

— Oddaj mi to — powiedział.

— Nie — odpowiedziała.

— Wiesz, co się stanie z twoją matką.

— Wiem też, co stanie się z tobą, jeśli ten papier trafi do księgowego.

Orłow wszedł do środka i wyrwał Lenie dokument. Jednak pan Leon zastąpił mu drogę. Producent szarpnął go za ramię, a rejestr spadł na podłogę.

Z jego kieszeni wysunął się pęk kluczy. Jeden z nich miał przywieszkę z numerem siedemnaście — identyczną jak żeton Leny.

— To nie jest archiwum — powiedziałem. — To skrytka.

Orłow spojrzał na mnie i po raz pierwszy zrozumiał, że znam miejsce, którego nie powinienem znać.

Telefon Leny zadzwonił. Odebrała, słuchała kilka sekund, po czym jej palce zbielały na obudowie.

— Klinika wypisała mamę — wyszeptała. — Orłow właśnie odciął finansowanie.

A potem osoba po drugiej stronie dodała coś jeszcze. Lena uniosła na mnie oczy.

— Twoja matka nie jest jedyną osobą, którą może skrzywdzić. Orłow zabrał z archiwum całą teczkę twojego ojca i jedzie właśnie do domu Mili…