CZĘŚĆ 4
Kuba nie zdążył dokończyć.
Na zewnątrz zawyły wilki.
Nie był to odgłos polowania. Bardziej przypominał sygnał, który przeszedł przez drzewa i odpowiedział mu gdzieś daleko drugi, głuchy skowyt.
Anna przyciągnęła Kubę do piersi.
— Kto jest w szpitalu?
Chłopiec drżał tak mocno, że szczękały mu zęby.
— Pani Ildikó. Ta, która pomagała mi w lesie. Wujek powiedział, że jeśli nie podpiszesz, lekarz poda jej coś do żyły.
Doktor Bálint zaczął się szarpać z Piotrem.
— To dziecko majaczy!
— Zamknij się! — krzyknąłem.
Nie dlatego, że chciałem go uciszyć. Krzyknąłem, bo nagle zrozumiałem, po co była cała ta historia. Nie chodziło tylko o dolinę. Bence nie próbował zabrać mi ziemi dla pieniędzy. Chciał powstrzymać ludzi, którzy zamierzali wyciąć las, postawić tam kamieniołom i wyrzucić z domów trzydzieści rodzin.
Mój brat podpisał pierwszą umowę, bo wierzył, że będzie mógł nadzorować budowę i ocali przynajmniej część terenu. Kiedy odkrył, że firma planuje zatruć rzekę, próbował się wycofać. Wtedy zaczęły się groźby.
Nie powiedział mi o nich.
Bał się, że ruszę za nim i zginę razem z nim.
Emil wyjął z kieszeni złożoną mapę.
— Drugi dokument jest pod kamieniem z pęknięciem — powiedział. — Kuba narysował go w notesie. Bence kazał mu zapamiętać drogę, gdyby coś poszło źle.
— Gdzie ten kamień?
Kuba podniósł głowę.
— Przy starej ambonie. Tam, gdzie wilk miał chore ucho.
Spojrzałem na największe zwierzę stojące przy wejściu. Na jego szyi wisiał cienki miedziany drut z małym kawałkiem drewna. Kuba zrobił mu tę zawieszkę, żeby rozpoznać go w lesie.
— Prowadź nas — powiedziałem, choć wiedziałem, że wilk nie rozumie słów.
A jednak ruszył.
Nie mogliśmy zostawić doktora samego. Piotr związał mu ręce paskiem od torby, a Marta zadzwoniła po ludzi, którzy mogli zabezpieczyć go, zanim uciekłby przez las. Nie sprowadzałem całego łańcucha urzędników i sal rozpraw. W tej chwili liczył się Kuba, Ildikó i dokument, który mógł ocalić wieś.
Droga do starej ambony prowadziła przez zamarznięty potok. Anna niosła Kubę na plecach, mimo że chłopiec protestował.
— Mamo, umiem iść.
— Wiem.
— Naprawdę.
— Wiem, kochanie.
Jej głos był spokojny, ale widziałem, jak drżą jej ramiona.
Przy ambonie śnieg leżał nietknięty. Wilk zatrzymał się przy wielkim głazie, którego powierzchnię przecinała głęboka szczelina. Piotr odsunął zmarzniętą darń i znalazł metalową skrzynkę.
W środku leżały mapy, zdjęcia pobrane z rzeki oraz księga z podpisami właścicieli gospodarstw. Na samym wierzchu znajdował się list Bencego.
Rozpoznałem jego charakter pisma, lecz nie przeczytałem go od razu.
Anna stanęła obok mnie.
— Musisz.
Otworzyłem kartkę.
„Marek, jeśli to czytasz, znaczy, że nie zdołałem cię przekonać. Nie sprzedawaj doliny. Nie dla mnie. Dla dzieci, które będą tu pić wodę. Wiem, że będziesz chciał mnie znienawidzić za to, że cię okłamałem. Masz do tego prawo. Ale nie pozwól, żeby moje milczenie stało się ich zwycięstwem.”
Pod listem była druga kartka, podpisana przez dyrektora szpitala. Wynikało z niej, że doktor Bálint fałszował wyniki badań i pobierał od firmy pieniądze za informacje o mieszkańcach. Ildikó odkryła przelewy. Dlatego została zatrzymana na oddziale.
W tym momencie zadzwonił telefon Marty.
— To szpital — powiedziała. — Pani Ildikó zniknęła z sali.
Anna zakryła usta dłonią.
— Oni ją zabrali.
Doktor Bálint uśmiechnął się krótko.
— Nie zdążycie.
Podszedłem do niego.
— Gdzie ją wywieźli?
— Nie wiem.
Kuba nagle zsunął się z pleców Anny.
— Tato, pamiętam samochód. Miał na boku rysunek jelenia. Wujek mówił, że jadą do starej suszarni przy kopalni.
Znałem to miejsce. Było opuszczone od dziesięciu lat. Prowadziła tam tylko jedna droga, przez zarośla i kamienny most.
Nie czekaliśmy.
Wilki ruszyły pierwsze.
Przy suszarni znaleźliśmy samochód z namalowanym jeleniem. W środku nie było nikogo, ale na śniegu ciągnęły się ślady butów. Prowadziły do piwnicy.
Usłyszeliśmy uderzenia.
— Pomocy! — krzyknęła Ildikó.
Piotr wyłamał zamek. W środku, przywiązana do rury, siedziała starsza kobieta. Miała rozcięty łuk brwiowy, ale była przytomna.
— Gdzie są pozostali? — spytałem.
— Dwaj uciekli przez tunel. Jeden został przy wejściu.
Na schodach pojawił się mężczyzna w czarnej czapce. Zobaczył wilki i cofnął się tak gwałtownie, że uderzył plecami o ścianę.
Największy wilk stanął między nim a Kubą.
Nie zaatakował.
Po prostu nie pozwolił mu przejść.
Mężczyzna upuścił nóż.
Doktor Bálint, którego Piotr przyprowadził ze sobą, spojrzał na niego z wściekłością.
— Miałeś zabrać kobietę, nie chłopca.
Wszyscy usłyszeli te słowa.
Bálint zrozumiał, co zrobił, dopiero gdy Marta podniosła telefon.
— Powtórzysz to przy ludziach, którzy przyjadą po nas — powiedziała.
— Nie masz dowodu.
— Mam twoją umowę. Mam wyniki. Mam świadków.
I miałam jeszcze Kubę.
Chłopiec stanął przede mną, blady, ale wyprostowany.
— To on dał mi lekarstwo — powiedział. — I zamknął drzwi.
Doktor spojrzał na niego z czymś, co przypominało strach, lecz nie było żalem. Stracił kontrolę nie wtedy, gdy znaleźliśmy dokumenty. Stracił ją, gdy dziecko, które miało zniknąć, wskazało go palcem.
Kiedy wyprowadzaliśmy Ildikó, świt rozjaśniał już niebo nad lasem. Anna uklękła przed Kubą i pocałowała go w czoło.
— Dlaczego nie powiedziałeś nam wcześniej, że żyjesz?
— Bałem się, że wujek zrobi krzywdę mamie.
— Bence nie żyje, kochanie — powiedziałem.
Kuba spojrzał na mnie.
— On nie chciał mnie skrzywdzić. Powiedział, że muszę być odważny.
Ta odpowiedź bolała bardziej niż wszystko, co wydarzyło się na cmentarzu.
Bence mnie okłamał. Przerażał mojego syna. A jednak do końca próbował ochronić innych.
Nie mogłem zrobić z niego bohatera ani potwora. Był człowiekiem, który wybrał milczenie, a potem zapłacił za nie własnym życiem.
Kilka dni później dolina została zabezpieczona, a umowa sprzedaży unieważniona dzięki podpisom mieszkańców i dokumentom znalezionym pod pękniętym kamieniem. Szpital wszczął własne postępowanie wobec dyrektora i ludzi, którzy pomagali Bálintowi. Nie interesowało mnie, jak długo będą się tłumaczyć.
Ważniejsze było to, że Kuba wrócił do domu.
Jego mała torba wisiała na krześle, a zamek nadal był ubrudzony leśną ziemią. Nie wyrzuciliśmy jej.
Tydzień po pogrzebie, którego nie było, poszliśmy z Kubą na skraj lasu. Chłopiec trzymał w dłoni kawałek suszonego mięsa. Wilki czekały między drzewami.
— Mogę mu dać? — zapytał.
— Możesz. Ale z bezpiecznej odległości.
Kuba uśmiechnął się i położył mięso na kamieniu z pęknięciem.
Największy wilk podszedł, zabrał je i odszedł kilka kroków. Potem odwrócił łeb.
Kuba pomachał mu ręką.
— Tato, on pamięta.
— Tak — odpowiedziałem. — Niektóre stworzenia pamiętają dłużej niż ludzie.
Chłopiec spojrzał na cmentarz widoczny między drzewami.
— A co z moim grobem?
Nie wiedziałem, co powiedzieć. W końcu uklęknąłem obok niego.
— Tam nie ma już twojego imienia.
— To dobrze.
— Bardzo dobrze.
Kuba wyjął z kieszeni drewniany kompas i podał mi go bez słowa. Igła drżała, kręciła się przez chwilę, a potem zatrzymała na północ, dokładnie w stronę lasu.
Z głębi drzew dobiegło pojedyncze, niskie wycie.
Kuba ścisnął moją dłoń.
— Tato, chyba znowu coś znaleźli.
A ja po raz pierwszy nie bałem się sprawdzić.
Przegapiłeś początek?
