Pod materacem dziadka znalazłam rzecz należącą do zaginionej siostry, a kiedy mama ją rozpoznała, Mark nagle pobladł

Kiedy podnieśliśmy materac po zmarłym dziadku, z jego sypialni dobiegł krzyk mojej mamy, jakiego nie słyszałam od czternastu lat.

Przez prawie trzy tygodnie po śmierci Roberta nikt nie miał odwagi wejść do jego domu. Dziadek mieszkał tam ponad czterdzieści lat i przechowywał wszystko: stare gazety, puste pudełka po lekach, rachunki, listy oraz ubrania, których nie założył od dawna.

Tego ranka przyjechałam z wujkiem Markiem. Mama miała do nas dołączyć później, ale zatrzymała ją praca.

— Najpierw wyniesiemy łóżko — powiedział Mark, zawiązując pod szyją flanelową koszulę. — Materac i tak nadaje się do wyrzucenia.

W pokoju było duszno. Zasłony przepuszczały tylko cienkie paski światła, a na komodzie stał zegar, który zatrzymał się na godzinie 3:17. Kiedy chwyciliśmy materac, poczułam pod palcami twardą, zimną sprężynę.

Wtedy coś spadło na podłogę.

Mały kawałek wyblakłego różowego materiału.

Podniosłam go i od razu zobaczyłam haftowane kwiaty. Nie były równe. Jeden płatek w każdym kwiatku był odrobinę dłuższy od pozostałych.

— Co to, do diabła, jest? — Mark skrzywił się z niesmakiem.

Nie odpowiedziałam.

Miałam cztery lata, kiedy moja siostra Laura zniknęła. Miała szesnaście lat. Pamiętałam ją tylko fragmentami: jasny warkocz, piegi na nosie, zapach mydła lawendowego i dłonie pochylone nad kawałkiem materiału.

Mama nauczyła ją haftować. Laura robiła to przy kuchennym stole i zawsze śmiała się, że jej kwiaty wyglądają jak chore stokrotki.

Widziałam ten wzór na fotografiach. Na bluzce. Na nocnej koszuli. Na różowej bieliźnie, którą Laura dostała od mamy na urodziny.

— To jej — powiedziałam.

Mark parsknął nerwowo.

— Anna, minęło czternaście lat. Takich wzorów były tysiące.

— Nie takich.

Przyjrzał się materiałowi. Uśmiech zniknął mu z twarzy.

Laura wyszła z domu w lipcowe popołudnie. Powiedziała mamie, że spotka się z koleżanką. Wyszła około czwartej i już nie wróciła. Policja przeszukała las, brzeg rzeki, przystanki autobusowe i opuszczone magazyny. Rozwieszono plakaty. Przesłuchano sąsiadów.

Nic.

Dziadek Robert wtedy pomagał wszystkim. Drukował ulotki, jeździł z ochotnikami po okolicy i obiecał nagrodę za każdą informację. W domu wszyscy powtarzali, że kochał Laurę najbardziej.

A teraz jej rzecz leżała pod jego materacem.

— Odłóż to — powiedział Mark.

— Dlaczego?

— Nie dotykaj. Zadzwonimy po policję.

Jego ręka drżała tak mocno, że klucze przy pasku zabrzęczały jak metalowe paciorki.

Dwadzieścia minut później przyjechała mama. Kiedy zobaczyła materiał, usiadła na brzegu krzesła i ścisnęła usta.

— Ten haft… — wyszeptała. — Robiłyśmy go razem.

— Mamo, co robiła ta rzecz u dziadka?

Nie odpowiedziała. Patrzyła tylko na kwiaty, jakby czekała, aż przemówią.

Mark podszedł do drzwi.

— Nikt już niczego nie rusza.

W tej samej chwili z korytarza dobiegł odgłos przesuwanej deski. Wszyscy troje odwróciliśmy się jednocześnie. Pod listwą podłogową coś zgrzytnęło, a spod łóżka wysunęła się cienka, drewniana teczka.

Mark rzucił się do niej, ale mama chwyciła go za rękę.

— Nie dotykaj — powiedziała. — Nie tym razem.

Zamek teczki był już pęknięty. Mark ukląkł, wsunął palec pod metalowe wieczko i zaczął je unosić…

CZĘŚĆ 2

…a spod wieczka wysunął się zapach wilgotnego papieru i czegoś ostrego, przypominającego lekarstwa.

Mark znieruchomiał.

— Wujku? — zapytałam.

— To może być nic — odpowiedział, ale głos miał suchy i matowy. — Stare rachunki. Dokumenty.

Mama stała za nim, ściskając w dłoni różowy materiał. Jej kciuk przesuwał się po krzywym płatku, jakby sprawdzała, czy Laura naprawdę tam nie wróciła.

— Otwórz — powiedziała.

— Nie powinniśmy.

— Przed chwilą chciałeś wzywać policję.

— Chciałem, żebyśmy nie niszczyli dowodów.

— Więc dlaczego tak bardzo boisz się tej teczki?

Mark spojrzał na nią. Przez sekundę wydawało mi się, że zaraz powie coś ważnego. Zamiast tego odsunął wieczko.

W środku leżały trzy koperty, pęk kluczy i mały zeszyt z czarną gumką. Na pierwszej kopercie widniało nazwisko Laury, napisane wielkimi, nierównymi literami. Na drugiej tylko data: 18 lipca 2010 roku. Na trzeciej nie było nic.

Zrobiło mi się zimno.

— To data jej zniknięcia — powiedziałam.

— Wiem — odpowiedział Mark.

— Skąd?

— Każdy z nas ją zna.

— Nie. Ty powiedziałeś to tak, jakbyś ją widział.

Wujek gwałtownie zatrzasnął teczkę.

— Przestań doszukiwać się potworów w każdym kącie.

— A jeśli potwór przez czternaście lat spał w łóżku dziadka?

Mama podniosła głowę.

— Anna, dość.

— Dlaczego? Wszyscy mówiliście, że dziadek szukał Laury. Dlaczego jej ubranie było schowane pod jego materacem?

Mark zerwał się z podłogi. Drewniana deska pod jego kolanem jęknęła.

— Bo może znalazł ją po zniknięciu! — krzyknął. — Może chciał coś ukryć przed wami, żeby chronić rodzinę!

W pokoju zapadła ciężka cisza.

Mama pobladła.

— Kogo chronić?

Mark nie odpowiedział. Wtedy na stole zawibrował telefon. Numer był nieznany. Mama odebrała, lecz przez kilka sekund słyszała tylko trzaski.

— Słucham?

Kobiecy głos powiedział cicho:

— Czy to rodzina Laury Borkowskiej?

Mama wyprostowała się.

— Kto mówi?

— Nazywam się Elżbieta Wrona. Pracowałam kiedyś w przychodni przy ulicy Młyńskiej. Znalazłam wasz numer w rzeczach doktora Roberta.

Mark ruszył ku mamie.

— Odłóż telefon.

— Dlaczego? — zapytała mama.

— To może być oszustwo.

Kobieta po drugiej stronie odezwała się szybciej:

— Nie mam pieniędzy ani żadnego interesu w waszej rodzinie. Mam za to kartę pacjentki, którą Robert kazał mi przechować. I wiem, że Laura żyła po dniu, w którym uznaliście ją za zaginioną.

Telefon omal nie wypadł mamie z dłoni.

— Co pani powiedziała?

— Żyła. Przez kilka tygodni. Przychodziła do przychodni nocą. Była ranna i bardzo się bała.

Mark wyrwał mamie telefon.

— Proszę więcej nie dzwonić — syknął.

— To pan jest Markiem? — zapytała Elżbieta. — Laura powiedziała, że jeśli kiedykolwiek pan się pojawi, mam nie wierzyć w ani jedno pańskie słowo.

Twarz wujka zrobiła się kredowobiała.

Połączenie zostało przerwane.

Mama patrzyła na Marka, a ja poczułam, jak w gardle rośnie mi twarda gula.

— Byłeś wtedy w domu? — zapytałam.

— Nie.

— Laura wymieniła twoje imię.

— Ta kobieta może powiedzieć wszystko.

Otworzyłam zeszyt. Na pierwszej stronie widniała data i jedno zdanie zapisane pismem dziadka: „Jeśli Anna kiedyś zapyta, nie pozwólcie jej uwierzyć w najłatwiejszą wersję”.

Na kolejnej stronie znalazłam szkic planu domu. Jedno pomieszczenie było zakreślone czerwonym ołówkiem: piwniczna pralnia.

Z dołu dobiegło pojedyncze uderzenie.

Potem drugie.

Mama spojrzała na klucze z teczki.

— W piwnicy nie ma już nic — powiedział Mark.

— Skąd wiesz? — zapytałam.

Nie zdążył odpowiedzieć. Z korytarza rozległ się trzask, jakby ktoś właśnie przekręcił zamek od środka, a na telefon mamy przyszła wiadomość z jedną fotografią.

Na zdjęciu była Laura, starsza o kilka lat, stojąca przed bramą nieznanego domu.

Pod fotografią widniały słowa: „Jeśli chcecie poznać prawdę, przyjedźcie sami. Mark nie może wiedzieć…”

CZĘŚĆ 3

…Mama przeczytała wiadomość dwa razy, a potem odwróciła telefon ekranem do dołu.

Mark zauważył to.

— Co tam jest?

— Nic.

— Pokaż mi.

— Nie.

To jedno słowo zabrzmiało mocniej niż krzyk. Mark zrobił krok w jej stronę, lecz stanął, gdy zobaczył klucze w mojej dłoni.

— Anna, odłóż je.

— Do piwnicy prowadzi ten zardzewiały?

— Nie masz pojęcia, co robisz.

— Właśnie dlatego zejdę.

O siedemnastej trzydzieści otworzyłyśmy drzwi do piwnicy. Powietrze było zimne, mokre i ciężkie od zapachu węgla. Żarówka pod sufitem kołysała się na przewodzie, choć nikt jej nie dotknął.

Pralnia znajdowała się za piecem. Klucz z teczki pasował do małej szafki wmurowanej w ścianę. W środku nie było ubrań ani pieniędzy. Była metalowa kaseta, a na niej napis: „Dla Anny, kiedy będzie gotowa”.

Mama przykryła usta dłonią.

Mark zszedł za nami.

— Nie otwieraj tego — powiedział.

— To nie twoja decyzja — odparłam.

— Robert był chory. Nie wiedział, co robi.

— Przez czternaście lat wszyscy mówiliście, że był bohaterem.

Mama spojrzała na brata.

— Mark, co zrobiłeś?

— Nic.

— Co zrobiłeś Laurze?

— Powiedziałem, że nic!

Zanim zdążyłam wsunąć klucz do zamka, za naszymi plecami rozległ się kobiecy głos.

— To nie on ją zabrał.

Odwróciłam się. W wejściu do piwnicy stała drobna, siwowłosa kobieta w granatowym płaszczu. Trzymała pod pachą przezroczystą teczkę.

— Elżbieta Wrona — powiedziała. — Przepraszam, że weszłam bez zapowiedzi. Robert dał mi klucz wiele lat temu.

Mark cofnął się o krok.

— Nie miała pani prawa tu przychodzić.

— Miałam obowiązek.

Kobieta podała mamie kartę pacjentki. Widniało na niej imię Laura Borkowska, data 22 lipca 2010 roku i podpis pielęgniarki.

— Przyprowadzono ją do mnie cztery dni po zniknięciu — powiedziała Elżbieta. — Miała rozciętą brew, zwichnięty nadgarstek i ślady po pasie bezpieczeństwa na ramieniu.

Mama zachwiała się.

— Kto ją przyprowadził?

Elżbieta spojrzała na Marka.

— Robert.

Mark zaczął kręcić głową.

— To kłamstwo.

— Robert powiedział, że Laura uciekła z domu, bo bała się pana. Twierdził, że Mark chciał ją zmusić do podpisania dokumentów po śmierci ich ojca.

— Mój ojciec nie zostawił żadnych dokumentów! — krzyknął Mark.

— Zostawił. Udziały w tartaku i ziemię przy rzece. Laura miała odziedziczyć połowę, gdy skończy osiemnaście lat.

Spojrzałam na wujka.

— Chciałeś przejąć majątek?

— Nie rozumiesz — wyszeptał. — Firma tonęła. Jeśli Laura odebrałaby swoje udziały, wszyscy stracilibyśmy dach nad głową.

Elżbieta otworzyła teczkę.

— To nie był jedyny powód. Mark podpisał pożyczkę na nazwisko Roberta. Potrzebował podpisu Laury, żeby sprzedać działkę. Kiedy odmówiła, pojechał za nią.

— To był wypadek — powiedział Mark.

Mama zrobiła krok do przodu.

— Jaki wypadek?

Wujek zacisnął dłonie.

— W samochodzie się szarpaliśmy. Laura wyskoczyła na światłach. Upadła. Nie chciała wrócić. Robert znalazł ją później i zabrał do przychodni.

— A potem? — zapytałam.

Elżbieta odpowiedziała za niego:

— Potem Robert ukrył ją w domu swojej siostry na południu. Laura bała się, że Mark ją znajdzie. Dziadek obiecał, że będzie ją chronił, jeśli zniknie na jakiś czas.

— Dlaczego nie wróciła? — zapytała mama, płacząc.

— Bo Robert powiedział jej, że Mark pójdzie do więzienia, a Anna zostanie zabrana przez opiekę społeczną. Laura była szesnastolatką. Uwierzła.

Otworzyłam metalową kasetę. W środku leżał list, podpisany przez Laurę, oraz akt własności ziemi. Na dole dokumentu widniał podpis Marka — sfałszowany.

Mama odsunęła się od niego.

— Gdzie ona jest? — zapytałam.

Elżbieta zacisnęła usta.

— Żyje. Ale przed chwilą zadzwoniła do mnie z dworca. Powiedziała, że jeśli otworzyliście kasetę, przyjedzie.

Wtedy telefon Marka zadzwonił.

Spojrzał na ekran i odebrał.

— Laura? — wyszeptał.

Po chwili jego twarz zmieniła się tak, jakby usłyszał wyrok.

— Nie przyjeżdżaj — powiedział. — Oni już wiedzą.

Z telefonu dobiegł kobiecy głos, który po czternastu latach rozpoznałam tylko po jednym słowie:

— Aniu?

Wujek odsunął aparat od ucha. Na ekranie pojawiło się nowe powiadomienie. Tym razem nie od Laury.

Była to wiadomość z banku, informująca, że właśnie uruchomiono dawny rachunek Roberta, a przelew na milion dwieście tysięcy złotych został zlecony na nazwisko Marka…