Zniknęła przed świtem z zamkniętej posiadłości, a gdy przeczytałem zostawioną kartkę, mój ochroniarz nagle pobladł

O szóstej pięćdziesiąt rano znalazłem policjantów za bramą mojej posiadłości, chociaż nikt nie miał prawa nawet dotknąć zamka.

Stałem boso w marmurowym holu, a czerwone i niebieskie światła przesuwały się po ścianach jak zimne ostrze. Za ciężkimi drzwiami funkcjonariusze krzyczeli, żebyśmy otworzyli wejście. Nie mogli wiedzieć, że rygiel został zalany klejem, silnik bramy przestał odpowiadać, a wszystkie alarmy milczały.

— Szefie, mamy problem — powiedział Arthur, wychodząc z pomieszczenia ochrony.

Miał na sobie kamizelkę taktyczną. Przy jego ramieniu trzaskało radio. Na prawym rękawie widniała świeża smuga smaru.

— Widzę — odparłem.

— Policja twierdzi, że ktoś zgłosił zakładników.

— Ktoś?

Arthur zawahał się o ułamek sekundy.

— Jeszcze nie ustaliliśmy kto.

To zawahanie było drobne. Prawie niewidoczne. Ale przez sześć lat Arthur był człowiekiem, który zauważał każdy ruch lufy, każde drżenie palca, każdą zmianę tonu. Nie pozwalał sobie na zawahania.

Spojrzałem w stronę kuchni. Na wyspie z białego kamienia wciąż stała pusta srebrna taca. O szóstej trzydzieści zawsze czekała tam filiżanka czarnej kawy i jedna kostka cukru. Clara nigdy się nie spóźniała.

Teraz nie było ani kawy, ani Clary.

Przeszedłem korytarzem do części dla służby. Powietrze pachniało zimnym popiołem i środkiem do polerowania drewna. Pokój Clary był pusty. Łóżko miało naciągnięte prześcieradło, szafa stała otwarta, a trzy czarno-białe uniformy wisiały na drucianych wieszakach.

Nie uciekła z walizką.

Nie zabrała nawet płaszcza.

Na krześle pod toaletką zobaczyłem tylko mały, miedziany naparstek. Clara nosiła go na kciuku, gdy zszywała guziki albo cerowała obrusy. Podniosłem go. Metal był chłodny i lekko wgnieciony.

— Znalazłeś coś? — zapytał Arthur z progu.

Odwróciłem się.

— Nie.

Jego wzrok przesunął się po mojej dłoni, po naparstku, po pustym łóżku.

— Służba czasem odchodzi bez pożegnania.

— Clara nie była „służbą”.

— Dla ciebie była pokojówką.

Wtedy zobaczyłem, że na jego kołnierzu znajduje się jasny pył, jakby ktoś dotykał go mąką. Arthur nie gotował. Nie wchodził do kuchni. Nie powinien mieć na sobie niczego podobnego.

Wróciłem do pokoju i zacząłem przeszukiwać go dokładniej. Wyjąłem materac. Sprawdziłem kaloryfer, listwy przypodłogowe i szuflady. Pod drewnianym krzesłem znalazłem kawałek grubej papeterii przyklejony taśmą.

To była moja papeteria, przechowywana w prywatnym gabinecie.

— Szefie! — Arthur krzyknął z holu. — Drzwi nie chcą puścić. Musimy wyważyć wejście.

Słyszałem uderzenia policjantów po drugiej stronie. Rygiel nawet nie drgnął.

Rozłożyłem kartkę. Pismo Clary było drobne, pochylone i tak mocno ściśnięte, jakby każde słowo musiało zmieścić się przed nadejściem śmierci.

Leo,

jeśli to czytasz, już mnie nie ma.

Pod spodem widniało jeszcze kilka wierszy, ale zanim zdążyłem je przeczytać, klamka drgnęła. Arthur wszedł do pokoju, a jego dłoń powędrowała pod kamizelkę…

…

CZĘŚĆ 2

…palce Arthura zacisnęły się na rękojeści pistoletu, ale nie wyciągnął broni. Jeszcze nie.

— Co masz w ręku? — zapytał.

Przesunąłem kartkę za plecy.

— Rachunek za środki czystości.

— Clara zostawiła rachunek?

— Wygląda na to, że była dokładniejsza od ciebie.

Za drzwiami policjanci znów uderzyli w metal. Wstrząs przeszedł przez podłogę. Arthur obejrzał się przez ramię, a ja wykorzystałem tę sekundę, żeby wsunąć papier do kieszeni spodni.

— Otwórz bramę — powiedziałem.

— Silnik nie reaguje.

— To go napraw.

— Najpierw musimy zabezpieczyć budynek.

— Budynek jest zabezpieczony. To ty odpowiadasz za ochronę.

Mięsień przy jego szczęce zadrżał.

Wyszliśmy do holu. Arthur podszedł do panelu sterującego i wcisnął przycisk. Czerwone światło zamigotało trzy razy. Nic więcej się nie stało.

Policjanci zaczęli odsuwać się od drzwi. Jeden z nich krzyknął, że sprowadzą taran.

Wszedłem do biblioteki i wyjąłem kartkę. Papier pachniał drewnem i lawendowym mydłem, którym Clara myła ręce. Przeczytałem ją przy świetle lampy.

Clara pisała, że dwa dni wcześniej na targu widziała Arthura za barem przy ulicy Czwartej. Mężczyzna z rodziny Morettich wręczył mu torbę z pięćdziesięcioma tysiącami dolarów. W zamian Arthur miał wyłączyć kamery zachodniej bramy o trzeciej nad ranem i odsunąć ochronę od mojej sypialni.

Plan przewidywał trzech zabójców.

Clara zakleiła przednie i tylne rygle, przerobiła przewody bramy i zadzwoniła z telefonu znalezionego w kieszeni kurtki Arthura do miejscowego komisariatu. Zgłosiła zakładników, bo wiedziała, że policja zmusi napastników do wycofania się.

Na końcu napisała jedno zdanie: Nie zostałam, bo kiedy Arthur zrozumie, co zrobiłam, będzie wiedział, kogo zabić najpierw.

Czytałem kartkę drugi raz, gdy drzwi biblioteki otworzyły się gwałtownie.

— Gdzie ona jest? — zapytał Arthur.

Uniósłem głowę.

— O kim mówisz?

— O Clarze.

— Przed chwilą twierdziłeś, że pokojówki odchodzą bez pożegnania.

Arthur wszedł do środka. Na jego butach było to samo jasne pyłowe zabrudzenie co na kołnierzu. Spojrzałem na dywan. Drobiny prowadziły od tylnego korytarza do pokoju ochrony.

— Nie wiem, gdzie jest — powiedział.

— Wiesz, co zrobiła.

— Ta kobieta próbowała nas wszystkich zabić, blokując wyjścia.

— Nas wszystkich?

— Nie baw się ze mną, Leo.

Jego głos stwardniał. Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w ciszy, podczas gdy za oknem policja otaczała posiadłość. Arthur był jedynym człowiekiem, któremu pozwalałem stać za moimi plecami. Znał rozkład domu, kody, zwyczaje, miejsca, w których spałem.

I właśnie dlatego Clara nie uciekła przede mną. Uciekała przed nim.

— Oddaj mi kartkę — powiedział.

— Podejdź i zabierz.

Prawa dłoń Arthura znów przesunęła się pod kamizelkę. Tym razem wyciągnął broń tylko na tyle, bym zobaczył czarny fragment lufy.

W tym samym momencie nad drzwiami rozległ się trzask. Policjanci przebili zamek hydrauliczny. Arthur odwrócił głowę. Ja rzuciłem się na lampę, a ciężki mosiężny klosz spadł na jego nadgarstek.

Broń uderzyła o podłogę.

— Leo! — krzyknął.

Przycisnąłem jego rękę kolanem.

— Powiedz mi, gdzie jest Clara.

Arthur zacisnął zęby.

— Moretti ją znalazł.

Z korytarza wbiegli funkcjonariusze, a ja poczułem, jak zimny pot spływa mi między łopatkami. Jeśli Arthur mówił prawdę, Clara nie miała już dokąd uciekać.

Wtedy mój telefon zawibrował. Na ekranie pojawił się numer bez nazwy. Odebrałem.

— Panie Rossi — odezwał się kobiecy głos. — Jeśli chce pan jeszcze usłyszeć Clarę, proszę przyjechać sam do starej przepompowni przy torach. I proszę zabrać księgę, której Arthur szuka od sześciu miesięcy…

CZĘŚĆ 3

…— Kim jesteś? — spytałem.

Kobieta rozłączyła się.

Policjant stojący przy bibliotece chciał odebrać mi telefon, ale pokręciłem głową. Arthur leżał na podłodze z twarzą przyciśniętą do dywanu. Gdy usłyszał słowo „księga”, przestał się szarpać.

— Co to znaczy? — zapytałem.

— Nic.

— Właśnie przez to „nic” sprzedałeś moją sypialnię.

— Nie masz pojęcia, w co się mieszasz.

— To wyjaśnij.

Wtedy do holu weszła niska kobieta w zielonym płaszczu. Miała mokre włosy, drżące dłonie i papierową torbę z piekarni. Jeden z funkcjonariuszy zagrodził jej drogę, lecz wskazała na Arthura.

— To on — powiedziała. — Widziałam, jak brał pieniądze.

Arthur poderwał głowę.

— Marta, zastanów się, co mówisz.

— Zastanawiałam się przez dwa dni — odpowiedziała. — I za każdym razem widziałam tę samą torbę.

Marta prowadziła bar przy ulicy Czwartej. Położyła na stole zmięty rachunek, na którego odwrocie zapisała godzinę i numer samochodu. Powiedziała, że Arthur spotkał się z Lucą Morettim, ale pieniądze nie były zapłatą za zabójstwo. Były pierwszą ratą za coś większego.

Za księgę z nazwiskami i przelewami ludzi, których Arthur szantażował od lat.

Arthur nie chciał tylko mojej śmierci. Chciał przejąć całą organizację, a potem sprzedać informacje trzem wrogim rodzinom. Mój zgon miał wyglądać jak wojna z Morettimi. W chaosie miał zostać jedynym człowiekiem zdolnym utrzymać władzę.

— Skąd Clara wiedziała o księdze? — zapytałem.

Marta spojrzała na mnie.

— Bo jej brat pracował dla Arthura.

Arthur uderzył dłonią w podłogę.

— To kłamstwo.

— Tomas Valli naprawiał kamery w posiadłości — ciągnęła Marta. — Zniknął sześć miesięcy temu. Clara przyjęła pracę tutaj, żeby znaleźć dowód, że to Arthur kazał go uciszyć.

Wspomnienie uderzyło we mnie jak pięść. Przypomniałem sobie, że przed sześcioma miesiącami Arthur powiedział, iż Tomas wyjechał z miasta po kradzieży pieniędzy. Nigdy nie sprawdziłem tej historii.

Clara nie była przypadkową pokojówką.

Przyszła do mojego domu po prawdę.

A mimo to, kiedy znalazła plan zabójstwa, ostrzegła mnie zamiast wykorzystać okazję do zemsty.

— Gdzie jest księga? — zapytałem Arthura.

Jego twarz pobladła.

— Nie życzę ci, żebyś ją znalazł.

Jeden z funkcjonariuszy wyjął z kieszeni Arthura klucz z mosiężną blaszką. Widniał na niej numer siedemnaście — oznaczenie starego magazynu przy torach.

Zrozumiałem, że Clara nie dzwoniła z przepompowni. Ktoś dzwonił w jej imieniu.

Wyszedłem z biblioteki z Martą za plecami i Arthurem pod pilnowaniem policjantów. Na schodach zadzwonił telefon po raz drugi. Tym razem odebrałem bez słowa.

— Leo — szepnęła Clara. Jej głos był zachrypnięty, ale żyła. — Nie przyjeżdżaj sam. Arthur ma jeszcze jednego człowieka w środku.

Spojrzałem na ochroniarzy zgromadzonych w holu.

— Kogo?

Clara nabrała powietrza.

— Tego, który od sześciu miesięcy śpi pod twoim dachem…