CZĘŚĆ 4
— Jak on się nazywa? — zapytałam.
Pracownica spojrzała na dokument.
— Paweł Rudzki.
To nazwisko znałam aż za dobrze.
Paweł był człowiekiem, który potrafił obiecywać przyszłość przy śniadaniu, a wieczorem nie odbierać telefonu. Kiedy zaszłam w ciążę, przez trzy tygodnie mówił, że „musi poukładać sobie życie”. Potem przestał przychodzić.
Nie wiedziałam, że uznał dziecko.
Nie wiedziałam też, że ktoś w jego imieniu zgłosił się do szpitala.
— Nie chcę, żeby zabrał Lwa — powiedziałam.
— Nikt nie może go zabrać tylko dlatego, że się pojawił — odpowiedziała pracownica. — Najpierw musimy ustalić, czego chce i jakie ma prawa.
— On niczego nie chce. On zawsze chciał tylko nie czuć się winny.
Alicja stanęła przede mną.
— Jeśli przyjedzie, nie rozmawiaj z nim sama.
— Nie zamierzam.
W korytarzu rozległy się szybkie kroki. Paweł pojawił się przy końcu oddziału w czarnej kurtce, z włosami mokrymi od śniegu, który zaczął padać za szpitalnymi szybami. W ręku trzymał cienką papierową torbę z apteki.
Nie wyglądał jak ktoś, kto przyjechał walczyć o dziecko.
Wyglądał jak ktoś, kto przyjechał po potwierdzenie, że nadal jest dobrym człowiekiem.
— Marina — powiedział.
Lew poruszył się w moich ramionach.
— Nie podchodź — odpowiedziałam.
Zatrzymał się.
— Chciałem zobaczyć syna.
— Przez trzy dni nie chciałeś.
— Nie wiedziałem, że mnie wpisano do aktu.
— Wiedziałeś, że jestem w ciąży.
— Twoja matka powiedziała mi, że nie chcesz żadnego kontaktu.
Alicja obróciła się gwałtownie.
— Kiedy ci to powiedziała?
Paweł spuścił wzrok.
— Dwa miesiące temu.
Poczułam, jak coś ciężkiego przesuwa się we mnie.
Moja matka. Jej siedem telefonów. Jej milczenie, kiedy pytałam, czy Paweł kiedykolwiek się odezwał.
— To nieprawda — powiedziałam.
— Wiem już — odparł. — Dlatego przyjechałem.
— Przyjechałeś, bo dowiedziałeś się o diagnozie?
Nie odpowiedział od razu. Papierowa torba z apteki zsunęła mu się z palców i upadła na podłogę. Wysypały się z niej maści, bandaże i mała butelka środka do dezynfekcji.
— Bałem się — powiedział.
— Ja też.
— Nie wiedziałem, czy potrafię być ojcem dziecka z zespołem Downa.
— Ja też nie wiedziałam. Ale ja zostałam z tym sama.
— Chcę pomóc.
— Pomoc zaczyna się od prawdy. Gdzie byłeś, kiedy podpisywałam dokumenty?
Paweł zacisnął szczękę.
— W samochodzie przed szpitalem.
Oksana, która stała przy stanowisku pielęgniarek, podniosła głowę.
— Był pan tutaj?
— Tak.
— Widział pan Marinę?
— Widziałem, jak wychodziła.
W korytarzu zapadła cisza.
— I nie wszedłeś? — zapytałam.
— Nie potrafiłem.
— A dziś potrafisz?
— Dziś wiem, że mogę ją stracić.
To zdanie nie wzruszyło mnie. Przeciwnie. Poczułam gniew tak czysty, że przestałam się bać jego obecności.
— Nie możesz stracić czegoś, czego nawet nie próbowałeś mieć — odpowiedziałam.
Pracownica opieki społecznej podniosła torbę z podłogi.
— Panie Rudzki, pańska obecność nie zmienia decyzji o wypisie. Dziecko wraca z matką. Jeśli chce pan uczestniczyć w jego życiu, będzie pan musiał udowodnić to czynami, nie podpisem.
Paweł spojrzał na Lwa.
— Mogę go dotknąć?
Odwróciłam ciało, zasłaniając syna.
— Nie dzisiaj.
Na jego twarzy pojawił się ból, ale tym razem nie pozwoliłam, żeby jego ból przesłonił mój.
Alicja zabrała fotelik. Oksana podała mi wypis i oba niebieskie kocyki. Jeden pachniał jeszcze szpitalem, drugi moim mieszkaniem.
Przy wyjściu zatrzymała mnie pracownica.
— Muszę powiedzieć pani coś ważnego. W teczce jest notatka, której nie pokazałam wcześniej.
— Jaka?
Wyjęła małą kartkę.
— Napisała ją pani Ewa, rehabilitantka. Była dziś rano w pani mieszkaniu razem z Alicją. Obejrzała łazienkę, łóżeczko i kuchnię.
— Po co?
— Żeby przygotować plan opieki. I zanotowała, że nie musi pani przenosić łóżeczka Lwa do innego pokoju.
— Dlaczego?
Kobieta uśmiechnęła się po raz pierwszy.
— Bo łóżeczko jest ustawione dokładnie tak, żeby mogła pani dosięgnąć go z krzesła, zanim założy pani protezę.
Spojrzałam na Alicję.
— Ty to zrobiłaś?
— Nie sama — przyznała. — Mama pomagała.
Matka stała kilka metrów dalej, z twarzą zmęczoną i mokrą od łez. Nie wiedziałam, kiedy przyjechała.
— To prawda, że powiedziałaś Pawłowi, że nie chcę go widzieć? — zapytałam.
Przełknęła ślinę.
— Powiedziałam mu, żeby nie przyjeżdżał, dopóki nie przestanie uciekać przy pierwszym problemie.
— Ale nie powiedziałaś mi, że próbował.
— Bałam się, że znowu wybierzesz jego zamiast siebie.
— A potem sama wybrałam strach zamiast Lwa.
Matka podeszła o krok.
— Wiem.
Tym razem nie zaprzeczyła. Nie tłumaczyła się. Tylko przyjęła to słowo.
Nie mogłam wybaczyć wszystkiego w jednym korytarzu. Ale mogłam pozwolić jej nieść torbę.
Paweł nadal stał przy ścianie.
— Marina — powiedział. — Co mam zrobić?
Odwróciłam się do niego.
— Jutro przyjdź do poradni. Nie po to, żeby podpisywać dokumenty. Przyjdź na rozmowę o tym, czego Lew będzie potrzebował.
— A jeśli mnie nie zechcesz?
— To nie jest rozmowa o tym, czego ty chcesz.
Spojrzał na dziecko.
— Rozumiem.
— Nie. Jeszcze nie rozumiesz. Ale możesz zacząć.
W samochodzie Alicja zapięła Lwa w foteliku. Ja usiadłam obok niego, choć wcześniej planowałam prowadzić. Chciałam widzieć jego twarz przy każdym hamowaniu.
Kiedy silnik ruszył, Lew zaczął płakać. Wyjęłam spod jego głowy niebieski kocyk, przyłożyłam go do nosa i poczułam zapach mleka, szpitala oraz włóczki, którą trzymałam w dłoniach przez długie zimowe wieczory.
— Już jestem — powiedziałam.
Alicja spojrzała na mnie we wstecznym lusterku.
— Wiesz, co będzie najtrudniejsze?
— Co?
— Że wszyscy będą chcieli ci mówić, jak masz być matką.
Popatrzyłam na małą dłoń Lwa, która wysunęła się spod kocyka.
— Niech mówią. Ja będę się uczyć jego języka.
Wieczorem, kiedy wróciliśmy do mieszkania, matka ustawiła fotelik przy łóżeczku, Alicja przyniosła rosół, a ja przez długi czas próbowałam bezpiecznie przenieść Lwa z ramion do pościeli.
Nie udało mi się za pierwszym razem.
Ani za drugim.
Za trzecim Lew otworzył oczy i chwycił mnie za palec.
Nie puścił.
Na stole leżała czerwona teczka, a obok niej dwa identyczne kocyki. Jeden wrócił ze szpitala. Drugi czekał na niego w domu.
Następnego ranka miałam pojechać z Pawłem do poradni, żeby usłyszeć, czy naprawdę potrafi zostać ojcem. Miałam też zadzwonić do Ewy w sprawie poręczy przy wannie i zapisać Lwa na pierwszą kontrolę serca.
Bałam się wszystkiego.
Ale kiedy położyłam dłoń na jego plecach, Lew westchnął przez sen, jakby rozpoznał miejsce, do którego wrócił.
A ja po raz pierwszy nie powiedziałam, że wiem, co robię.
Powiedziałam tylko:
— Będziemy się uczyć razem.
Przegapiłeś początek?
