Moja pokojówka została oskarżona przy wszystkich, lecz gdy podniosłem pokrywę starego zegara, Renata nagle pobladła

Usłyszałem płacz dziecka zza koszy na śmieci dokładnie w chwili, gdy czterech mężczyzn próbowało sprzedać mi własne małżeństwo przy składanym stole.

Był październik, kilka minut po siedemnastej. Wiatr szarpał nagimi gałęziami hortensji i wciskał zimno pod kołnierz mojego płaszcza. Wschodnie skrzydło rezydencji pachniało woskiem, drogim tytoniem i kłamstwami, które moi goście układali na papierze.

— Podpisujesz przed północą — powiedział Bruno Valenti, przesuwając w moją stronę dokument. — Ślub z Bianką oznacza koniec wojny między rodzinami.

— Nie pytałem o koniec wojny.

— Pytałeś o cenę pokoju.

Nie zdążyłem odpowiedzieć. Zza ogrodu dobiegł cichy, urywany szloch.

Potem dziecięcy głos, tak słaby, że niemal zniknął w wichurze:

— Mamusiu, proszę… nie pozwól im cię zabrać.

Krzesło zaskrzypiało za moimi plecami.

— To nie pańska sprawa — rzuciła Renata, gospodyni domu, stojąca przy drzwiach. — Służba powinna pilnować dzieci.

Spojrzałem na nią. Na jej szyi wisiał ciężki złoty zegarek z rubinami na kopercie. Zawsze nosiła go przy uroczystych kolacjach, jakby chciała przypominać wszystkim, że w tym domu nie była tylko gospodynią.

— Właśnie dlatego sprawdzę, co się dzieje — odparłem.

Wyszedłem na zewnątrz, zanim ktokolwiek zdążył mnie zatrzymać.

Płacz urwał się, kiedy kamyki zachrzęściły pod moimi butami. Za rzędem metalowych pojemników zobaczyłem małą dziewczynkę przyciśniętą plecami do kamiennego muru. Miała może trzy i pół roku. W ramionach ściskała pluszowego królika bez jednego oka, a na jej policzku zaschła smuga brudu.

Pino, mój doberman, ruszył przede mną. Strażnicy znali ten widok: ważący niemal sześćdziesiąt kilogramów pies, po którym mężczyźni odsuwali się bez słowa. Pino ugryzł trzech ludzi i nigdy nie pozwolił, żeby obca osoba dotknęła jego głowy.

Tym razem usiadł przy dziecku i oparł pysk na jej kolanie.

Dziewczynka nie krzyknęła. Bała się kogoś innego.

Uklęknąłem w mokrych liściach.

— Jak masz na imię?

— Lila.

— Kto sprawił, że płakałaś?

Jej palce zacisnęły się na króliczym uchu.

— Pani Renata. Powiedziała, że mamusia ukradła złoty zegar. Schowała go w jej szafce. Powiedziała, że mamusia pojedzie stąd sama.

Poczułem, jak coś zimnego przesuwa mi się pod żebrami.

— Gdzie jest twoja mama?

Lila wskazała dom.

W tej samej chwili drzwi ogrodowe otworzyły się z hukiem. Stała w nich Emilia, moja pokojówka, z rozciętą wargą i rękami uniesionymi tak, jakby ktoś właśnie kazał jej uklęknąć.

Za nią Renata trzymała klucz do szafki pracowniczej.

— Panie Duca — zawołała. — Dobrze, że pan przyszedł. Właśnie znaleźliśmy dowód.

Emilia spojrzała na mnie, potem na Lilę, a jej twarz pobladła.

— Proszę mi wierzyć — wyszeptała. — Nie dotknęłam tego zegara.

Renata uśmiechnęła się cienko.

— W takim razie nie będzie się pani bała, jeśli sam pan sprawdzi szafkę.

Lila wbiegła w moje ramiona. Jej zimne dłonie oplotły mi szyję.

Podniosłem ją i ruszyłem ku domowi. Pino szedł przy mojej nodze. Emilia cofnęła się przed nami, jakby nie wiedziała, czy wolno jej mieć nadzieję.

Renata otworzyła metalową szafkę, a klucz zadźwięczał między jej palcami.

— Proszę patrzeć uważnie — powiedziała.

Wyciągnęła rękę do środka i dotknęła czegoś ukrytego pod złożonym fartuchem…

CZĘŚĆ 2

…jej palce zatrzymały się na chwilę pod materiałem, jakby sama nie była pewna, czy chce dotknąć tego, co tam schowała.

O siedemnastej trzydzieści staliśmy w wąskim korytarzu dla służby. Nad nami drżała pojedyncza żarówka, a z kuchni dochodził zapach przypalonego mleka. Lila wtulała twarz w mój kark. Czułem jej łzy przez koszulę.

Renata wyjęła z szafki owinięty w lnianą serwetę złoty zegar.

— Jest pański — powiedziała do mnie. — Pamiątka po matce. Emilia miała do niego dostęp każdego dnia.

Emilia zrobiła krok do przodu.

— Nie miałam pojęcia, że leżał w mojej szafce.

— Oczywiście — syknęła Renata. — A może teraz powiesz, że sam tam wszedł?

— Renata — powiedziałem spokojnie. — Kto otworzył szafkę?

— Ja. Na polecenie pana ochrony.

— Którego?

Zawahała się. Tylko na sekundę, ale wystarczająco długo.

— Marcela.

Marcello stał przy końcu korytarza z rękami splecionymi na brzuchu. Nie spojrzał na mnie.

— Nie wydawałem takiego polecenia — powiedział.

Renata zacisnęła usta.

— W takim razie ktoś kłamie.

Lila podniosła głowę.

— Mamusia nie brała zegara. Pani Renata miała go w ręce przy pralni.

W korytarzu zapadła ciężka cisza.

Renata parsknęła śmiechem.

— Dziecko nie rozumie, co widziało.

— Rozumie więcej niż niejeden dorosły — odpowiedziałem.

Emilia dotknęła rozciętej wargi. Jej paznokcie były krótkie, popękane od środków czyszczących. Pomyślałem o tym, ile razy przechodziła obok mojego gabinetu z tacą kawy, ile razy spuszczała wzrok, gdy inni wydawali jej polecenia tonem przeznaczonym dla psa.

— Panie Duca, błagam — powiedziała. — Jeśli chce mnie pan zwolnić, przyjmę to. Ale niech pan nie pozwoli, żeby zabrali mi córkę.

— Kto chce ją zabrać?

Emilia spojrzała na Renatę.

— Powiedziała, że jeśli nie podpiszę przyznania się do kradzieży, wezwie opiekę społeczną. Powiedziała, że dziecko nie może mieszkać z kobietą, która okrada pracodawcę.

Moja dłoń zacisnęła się na plecach Lili.

Wróciłem do głównego holu o osiemnastej. Bruno Valenti i jego ludzie nadal czekali przy stole. Na marmurze leżał dokument ślubny, obok kieliszek nietkniętego koniaku. Bianka stała pod portretem mojego ojca w białym kostiumie, z uśmiechem ostrym jak igła.

— Słyszeliśmy zamieszanie — powiedziała. — Czy to prawda, że twoja służąca ukradła rodzinny zegar?

— To jeszcze nie zostało ustalone.

— Nie możesz budować małżeństwa na chaosie.

— Nie buduję małżeństwa.

Bruno pochylił się nad stołem.

— Lorenzo, jutro rano twoi wrogowie będą wiedzieli, że dom Duca jest słaby. Jeden zegar, jedna pokojówka, a ty robisz z tego osobistą wojnę.

— W moim domu decyzje podejmuję ja.

— Dopóki dom należy do ciebie.

Te słowa zostały we mnie jak drzazga.

O dwudziestej zamknąłem się w gabinecie z zegarem na biurku. Był ciężki i chłodny. Z tyłu koperty znajdowała się rysa w kształcie półksiężyca. Znałem ją od dzieciństwa. Matka zwykła mówić, że zegar jest tylko ozdobą, lecz ojciec nigdy nie pozwalał nikomu go otwierać.

Lila siedziała na dywanie i czesała jedyne ucho swojego królika. Emilia stała przy drzwiach.

— Dlaczego Renata tak bardzo chce, żeby pani wyjechała?

Emilia długo milczała.

— Bo trzy dni temu znalazłam rachunki, których nie powinnam była znaleźć. Puste faktury za dostawy. Podpisy pana ojca sprzed sześciu lat. Powiedziałam Renacie, że oddam je panu.

— Gdzie są?

— W starej pralni. Za piecem.

Wstałem i sięgnąłem po płaszcz.

Wtedy telefon na biurku zadzwonił. Numer należał do mojego zmarłego ojca, odłączony po jego pogrzebie.

Odebrałem.

Przez kilka sekund słyszałem tylko nierówny oddech.

Potem męski głos powiedział:

— Jeśli otworzysz ten zegar, dowiesz się, dlaczego twoja matka umarła samotna. Ale Renata nie jest jedyną osobą, która straci wszystko…

CZĘŚĆ 3

…głos rozłączył się, zanim zdążyłem zapytać, kto mówił.

O dwudziestej piętnaście korytarz przy starej pralni był lodowaty. Z sufitu kapała woda, a rdzawe rury stukały w rytmie, który przypominał nerwowe pukanie do drzwi. Emilia szła za mną, ściskając w dłoni mały klucz.

— Nie chciałam wciągać pana w to wszystko — powiedziała.

— Już mnie wciągnięto.

Za piecem znalazłem płaską metalową kasetę. W środku leżały rachunki, trzy listy i kartka z podpisem mojego ojca. Papier pachniał wilgocią.

Na jednym rachunku widniało nazwisko firmy dostarczającej wino do rezydencji. Kwoty były sześciokrotnie zawyżone. Podpisy ojca wyglądały prawdziwie, ale daty pochodziły z okresu, gdy był przykuty do łóżka po udarze.

— Kto miał dostęp do jego pieczęci? — spytałem.

Emilia przełknęła ślinę.

— Renata. I pański wujek Stefan.

Za nami skrzypnęła podłoga.

Do pralni wszedł Stefan Duca. Miał na sobie granatowy garnitur i rękawiczki, chociaż w domu było duszno. Za nim pojawił się Bruno Valenti.

— Oddaj kasetę — powiedział Stefan.

— Nie.

— Nie rozumiesz, co trzymasz.

— Rozumiem, że mój ojciec nie mógł podpisać tych rachunków.

Stefan spojrzał na Emilię.

— To ona cię do tego namówiła?

— Sama znalazłam dokumenty — odpowiedziała.

Bruno westchnął.

— Lorenzo, jutro miało dojść do połączenia majątków. Twój ojciec zadłużył rezydencję, a Stefan przez lata utrzymywał ją przy życiu. Bez ślubu z Bianką bank przejmie wszystko.

— Więc okradaliście mnie, żeby potem zaoferować mi ratunek?

Stefan zbliżył się o krok.

— Twój ojciec nie był święty.

— Ale był chory.

Wtedy Renata weszła do pomieszczenia. Na jej twarzy nie było już uśmiechu. W ręku trzymała mały notes.

— Wystarczy — powiedziała. — Nie będę odpowiadała za cudze decyzje.

— To ty schowałaś zegar w szafce Emilii — powiedziałem.

— Tak.

Emilia cofnęła się, jakby ktoś ją uderzył.

Renata mówiła szybko, niemal bez oddechu.

— Znalazłaś rachunki i chciałaś odejść. Stefan kazał mi cię uciszyć. Zegar miał sprawić, żeby nikt nie uwierzył pokojówce. Miałeś ją wyrzucić, a potem podpisać umowę z rodziną Valenti.

Stefan podniósł głos.

— Zamknij się!

— Nie! — krzyknęła Renata. — Przez sześć lat podpisywałam za twojego ojca. To ty wyprowadzałeś pieniądze. To ty kazałeś mi podmienić lekarstwa twojej bratowej, żeby nie odzyskała przytomności i nie opowiedziała, co widziała.

Bruno pobladł.

— Stefan, o czym ona mówi?

Mój żołądek ścisnął się boleśnie.

— A zegar? — zapytałem.

Renata spojrzała na złotą kopertę leżącą w mojej dłoni.

— W środku jest oryginalna księga rachunkowa. Pańska matka ją ukryła. Zostawiła ją tam, bo wiedziała, że Stefan przeszuka cały dom, ale nigdy nie odważy się otworzyć pamiątki po niej.

Odwróciłem zegar. Rysa w kształcie półksiężyca pasowała do paznokcia ukrytego zatrzasku.

Kliknięcie zabrzmiało w pralni jak wystrzał.

W środku znalazłem cienką księgę i list matki. Na pierwszej stronie widniały daty, kwoty oraz nazwisko Stefana przy każdej wypłacie.

Stefan rzucił się ku mnie, lecz Pino zagrodził mu drogę.

W tej samej chwili mój telefon znów zawibrował. Tym razem wiadomość przyszła od lekarza, który opiekował się moją matką przed śmiercią.

„Przyjedź natychmiast. Znalazłem coś w jej depozycie. Dotyczy Lili.”…