CZĘŚĆ 4
— To niemożliwe — powiedział Julian.
Tym razem nie patrzył na mnie.
Patrzył na Helenę.
— Victoria nie ma żadnego dokumentu.
— Ma — odpowiedziała prawniczka. — I nie jest to kopia.
W pokoju zrobiło się tak cicho, że słyszałam nierówne pochrapywanie jednej z córek w przezroczystym łóżeczku. Druga poruszyła dłonią, zahaczając palcami o brzeg różowego kocyka.
Julian podszedł do Heleny.
— Proszę mi to pokazać.
— Nie jestem pańską pracownicą.
— To moja firma.
— Jeszcze przez kilka minut.
Ojciec podniósł się z fotela. Nie krzyczał. Właśnie dlatego jego głos zabrzmiał groźniej niż krzyk.
— Julian, wyjdź z tego pokoju.
— Nie wyjdę, dopóki nie powiecie mi, co ma Victoria.
— Odpowiedź jest prosta — powiedziałam. — To, co dałeś jej za moimi plecami.
Odwrócił się ku mnie.
— Niczego jej nie dałem.
Helena otworzyła telefon i podała go ojcu. Marcus przeczytał dokument, a potem położył urządzenie na stoliku.
— Obietnica przekazania trzydziestu procent udziałów po rozwodzie z Gią — powiedział. — Podpisana przez ciebie. Datowana trzy miesiące temu.
Julian roześmiał się krótko, nerwowo.
— To fałszerstwo.
— Tak samo jak przelewy na konto Victorii? — zapytała Helena. — Czterdzieści siedem płatności z konta firmy, każda opisana jako kampania reklamowa. Ani jedna kampania nie została wykonana.
Jego twarz straciła kolor.
Nie dlatego, że Victoria zdradziła jego sekret. Dlatego, że zrozumiał, iż dokument był prawdziwy.
— Ona mnie szantażuje — wyszeptał.
— Nie — powiedział ojciec. — Ona odbiera ci obietnicę, którą sam jej złożyłeś.
Julian spojrzał na mnie.
— Gia, porozmawiajmy sami.
— Już rozmawialiśmy sami. Wtedy, kiedy rodziłam, a ty próbowałeś kupić ode mnie dzieci.
— Nie chciałem cię skrzywdzić.
— Chciałeś, żebym zniknęła.
— Chciałem mieć syna.
— Masz syna.
Przy tych słowach jego głowa drgnęła.
— Nie mów tak.
— Victoria urodziła ci syna, prawda? Tego właśnie chciałeś. Prawdziwego dziedzica. Powtarzałeś to przez całą ciążę, kiedy mówiłeś do mojego brzucha, że córka nie utrzyma twojego nazwiska.
— To nie tak.
— A jak?
Nie odpowiedział.
Helena wyjęła z teczki kolejną kopertę, tym razem kremową, z pieczęcią banku. Nie była potrzebna do ujawnienia jego winy. Była potrzebna, żeby pokazać jej skalę.
— Pańska żona nie tylko finansowała pańską firmę — powiedziała. — Była jej cichą współwłaścicielką. Przed ślubem Marcus Sterling przekazał córce pakiet kontrolny, ale Gia podpisała pełnomocnictwo, dzięki któremu mógł go tymczasowo reprezentować. Pełnomocnictwo wygasło dziś rano.
Julian patrzył na mnie, jakby właśnie usłyszał wyrok, choć nikt nie wspomniał o sądzie.
— Ty jesteś właścicielką?
— Części firmy. Tej części, która uratowała ją przed bankructwem.
— Ukryłaś to przede mną.
— Ukryłam nazwisko. Nie ukradłam ci niczego.
— Jestem twoim mężem.
— Byłeś nim, kiedy podpisywałeś umowę. Nie jesteś właścicielem mojego życia.
Wtedy drzwi otworzyły się po raz drugi. Wszedł dyrektor finansowy Thorne Logistics, Samuel Reed, z teczką pod pachą. Był blady i miał rozciętą skórę na kciuku.
— Przepraszam, że przeszkadzam — powiedział. — Zarząd już się zebrał.
Julian ruszył w jego stronę.
— Sam, powiedz im, że to nieprawda.
Samuel nie cofnął się, ale mocniej przycisnął teczkę do piersi.
— Przez osiemnaście miesięcy prosiłem pana o wyjaśnienie przelewów dla Victorii. Za każdym razem mówił pan, że pani Sterling je zatwierdziła.
Julian spojrzał na mnie.
— To był twój podpis.
— Nie — odpowiedział Samuel. — Podpis był zeskanowany. Pani Gia nigdy nie zatwierdziła ani jednego z tych przelewów. Wczoraj sprawdziłem archiwum bankowe i znalazłem oryginalne upoważnienia. Wszystkie podpisał pan.
Ojciec wskazał na drzwi.
— Zarząd czeka.
Julian zaczął mówić szybko, chaotycznie. O miłości. O presji. O tym, że Victoria zmusiła go do obietnic, bo miała urodzić jego syna. O tym, że firma potrzebowała pieniędzy i że zamierzał wszystko oddać.
Ale każde zdanie brzmiało jak kolejny rachunek.
W południe Helena wróciła z wiadomością, że zarząd odsunął Juliana od kierowania firmą i zamroził wypłaty z jego kont służbowych. Nie został wyrzucony na ulicę. Zachował dom kupiony przed ślubem i środki, które prawnie należały do niego.
Stracił jednak to, czego naprawdę pragnął.
Kontrolę.
Victoria pojawiła się w klinice wieczorem. Miała na sobie białą sukienkę, drogą torebkę i twarz kobiety, która przestała udawać łagodność.
— Chcę porozmawiać z Gią — powiedziała ochroniarzowi.
Wpuściłam ją do pokoju.
Juliana już nie było. Został tylko jego zegarek, który znalazłam na stoliku. Musiał odłożyć go tam, kiedy Helena zabierała mu telefon. Metalowa bransoleta była porysowana na jednym ogniwie.
Victoria spojrzała na bliźnięta.
— Nie wiedziałam, że jest ich dwoje.
— Julian też nie wiedział.
— On kłamał wszystkim.
— Tobie również?
Uśmiechnęła się bez radości.
— Powiedział, że po rozwodzie zostawi ci mieszkanie i trochę pieniędzy. Powiedział, że firma będzie jego, a ja dostanę udziały. Powiedział, że jego rodzina potrzebuje syna, nie żony, która ciągle przypomina mu o długach.
— Dlaczego przyszłaś?
Wyjęła z torebki cienką teczkę.
— Bo chcę podpisać ugodę. Nie będę walczyć o udziały, których nie mogę uczciwie zatrzymać. Ale chcę, żeby mój syn miał zabezpieczenie.
— To nie jest mój problem.
— Wiem. Ale może być twoją decyzją.
Popatrzyłam na dokumenty. Victoria nie prosiła o firmę. Proponowała, by część pieniędzy odzyskanych z fałszywych przelewów trafiła na osobne konto dla dziecka. Reszta miała wrócić do spółki. W zamian zobowiązywała się zeznać, jak Julian nakłaniał ją do wystawiania fikcyjnych rachunków.
— Chronisz jego syna przed jego ojcem — powiedziałam.
— Chronię dziecko przed dorosłymi, którzy uważają, że nazwisko zastępuje odpowiedzialność.
Poprosiłam Helenę, żeby przeczytała dokument. Potem podpisałam zgodę na utworzenie funduszu dla chłopca, ale pod jednym warunkiem: Julian nie będzie miał prawa wypłacać z niego ani grosza.
Victoria długo patrzyła na mój podpis.
— Dlaczego to robisz?
— Bo dzieci nie wybierają, do jakich ludzi się rodzą.
Kiedy wyszła, ojciec usiadł obok mnie.
— Nie musiałaś tego robić.
— Wiem.
— Nadal go kochasz?
Spojrzałam na dwie córki, które spały obok siebie. Jedna zaciskała piąstkę na rogu kocyka. Druga miała policzek wtulony w miękką pieluszkę.
— Kochałam człowieka, za którego się podawał. Ten, którego zobaczyłam na tej tacy, był kimś innym.
Następnego ranka Julian przyszedł jeszcze raz. Bez garnituru. Bez kwiatów. Bez teczki.
Stał na korytarzu, a między nami była szyba oddzielająca salę noworodków od odwiedzających.
— Mogę je zobaczyć? — zapytał.
— Możesz patrzeć przez szybę.
— To twoja zemsta?
— Nie. To pierwszy warunek kontaktu. Musisz przyjść bez prawników, bez pieniędzy i bez żądań.
— A potem?
— Potem będziesz musiał udowodnić, że potrafisz być ojcem także wtedy, kiedy nikt nie patrzy.
Przyłożył dłoń do szyby. Jedna z moich córek poruszyła ustami, jakby szukała mleka.
Julian nie dotknął jej przez szkło.
Nie zadzwonił do mnie.
Nie poprosił o podpis.
Po prostu stał tam długo, aż pielęgniarka przyniosła na oddział kolejne dziecko i zasłoniła widok metalowym wózkiem.
Tydzień później akty urodzenia były gotowe. Przy obu nazwiskach widniało: Sterling.
Przy rubryce ojca pozostało puste miejsce, dopóki Julian nie przejdzie badań i nie podpisze dokumentów bez żadnych warunków. Nie dlatego, że chciałam wymazać go z życia córek. Dlatego, że nazwisko nie jest nagrodą za samo uczestnictwo w narodzinach.
Na biurku Heleny leżał jego czek. Nie został zrealizowany. Ojciec kazał oprawić go w ramkę i umieścić w archiwum firmy, obok pierwszego kontraktu, który uratował Julianowi przedsiębiorstwo.
Pod czekiem Helena dopisała jedno zdanie: „Cena, za którą próbował kupić własne dzieci”.
Nie zatrzymałam tej ramki.
Poprosiłam, żeby przekazano ją Victorii. Chciałam, aby pamiętała, że pieniądze, które obiecywał jej Julian, nigdy nie były jego.
Kiedy opuszczałam klinikę, moje córki spały w dwóch nosidełkach ustawionych obok siebie. Ojciec niósł jedno. Marta, pielęgniarka, drugie. Przy windzie podała mi mały notes z zieloną okładką.
— Proszę go zachować — powiedziała. — Nie dla niego. Dla nich.
Otworzyłam notes. Na pierwszej stronie widniała godzina, o której Julian położył czek na mojej tacy. Pod nią Marta dopisała później dwie godziny narodzin.
Pierwsza córka: 17:42.
Druga córka: 17:43.
Dwie minuty, które zmieniły wszystko.
A kiedy winda ruszyła w dół, moje dziecko zapłakało przez sen, a drugie odpowiedziało mu z nosidełka:
— Jestem tutaj.
Przegapiłeś początek?
