CZĘŚĆ 4
— Jaki dokument? — zapytałam.
Stałam przy parapecie, a Emilio wciąż trzymał kopię aneksu. Teresa siedziała pod skrzynkami pocztowymi, ściskając parasolkę jak laskę. Sergio patrzył na mój telefon.
— Proszę przyjechać do domu przed południem — powiedział mężczyzna. — Jeśli zobaczy go pani po przeprowadzce, będzie za późno.
— Kim pan jest?
— Nazywam się Esteban Rojas. Kupiłem nieruchomość. I mam coś, co należy do pani.
Połączenie się zakończyło.
Sergio ruszył w moją stronę.
— Nie pojedziesz tam sama.
— Nie pytałam o pozwolenie.
— Alejandra, posłuchaj mnie.
— Słuchałam cię przez sześć lat.
Emilio podniósł dłoń.
— Pojadę z panią. Molina również powinien pojechać.
Molina pokiwał głową, choć był blady.
Teresa poderwała się z ławki.
— Ja też jadę.
Spojrzałam na nią. Jeszcze poprzedniej nocy siedziała przy moim torcie i mówiła, że nie zasługuje na moje oskarżenia. Teraz jej dłonie drżały tak mocno, że parasolka uderzała o podłogę.
— Jedzie pani — powiedziałam. — Ale tym razem nie będzie pani decydować, co zobaczę.
Do Atlixco dotarliśmy przed jedenastą. Dom stał na końcu wąskiej drogi, za murem z odpadającą farbą. Na bramie wisiała nowa kłódka. Obok czekał Esteban Rojas, mężczyzna w jasnej koszuli, z metalową kasetką pod pachą.
— Pani Alejandra — przywitał się. — Przepraszam, że dowiedziała się pani o tym wszystkim w taki sposób.
— Co pan kupił?
— Dom. Ale nie chciałem kupować cudzej krzywdy.
Otworzył kasetkę. W środku leżał segregator owinięty w papier pakowy. Na jego okładce widniało nazwisko Raúla Mendozy.
Teresa wydała z siebie cichy jęk.
— Nie otwieraj tego.
— Właśnie dlatego to otworzę — odparłam.
W segregatorze znalazłam oryginał starej umowy rodzinnej. Raúl zapisał dom Teresie, ale pod jednym warunkiem: miał pozostać jej miejscem zamieszkania do końca życia. Sprzedaż była możliwa wyłącznie za zgodą dwóch świadków i po zabezpieczeniu nowego lokum.
Na dole dokumentu znajdował się podpis Teresy.
— Wiedziałaś o tym — powiedziałam.
Teresa usiadła na kamiennym stopniu.
— Wiedziałam.
Sergio roześmiał się krótko.
— To niczego nie zmienia. Dom został sprzedany.
— Zmienia wszystko — odpowiedział Emilio. — Nabywca nie otrzymał pełnego prawa do korzystania z nieruchomości, jeśli warunek nie został spełniony.
Esteban spojrzał na Sergia.
— Dlatego chciałem spotkać się z panią. Zapłaciłem całość, ale nie zamierzam wyrzucać starszej kobiety na ulicę. Mogę odstąpić od transakcji, jeśli otrzymam zwrot pieniędzy.
Sergio drgnął.
— Nie mam takiej sumy.
— Masz — powiedział Molina. — Na rachunku firmy budowlanej zostało sto osiemdziesiąt tysięcy nadwyżki. Resztę rozdzieliliście między siebie.
Teresa zakryła twarz.
— Sergio, gdzie są pieniądze?
— Inwestowałem.
— W co?
— W samochody. W ziemię. W przyszłość.
— W moją przyszłość — powiedziałam. — Zabrałeś mój wkład, a potem próbowałeś sprzedać jedyną rzecz, którą mogłam odzyskać.
Sergio podszedł do mnie. W jego oczach nie było już złości, tylko rozpacz człowieka, którego plan właśnie rozpadł się na oczach obcych.
— Chciałem wszystko naprawić.
— Nie. Chciałeś, żeby nikt nie mógł zapytać, gdzie zniknęły pieniądze.
— Bałem się, że odejdziesz.
— Więc postanowiłeś pozbawić mnie wyboru.
To zdanie zabolało mnie bardziej niż wszystkie kłamstwa. Bo nagle zrozumiałam, że Sergio nie ratował matki. Ratował obraz siebie: syna, który zawsze potrafi rozwiązać każdy problem, mężczyzny, który nie pozwala żonie patrzeć w księgi.
Esteban odłożył kasetkę na mur.
— Mam propozycję. Teresa zostaje tutaj na określonych warunkach. Ja wycofuję zakup, jeśli pieniądze zostaną zwrócone z rachunku firmy i ze sprzedaży samochodów Sergia. Pani Alejandra otrzyma pierwszą wypłatę, bo jej wierzytelność jest zabezpieczona.
Sergio spojrzał na mnie.
— A ty się na to zgodzisz?
— Nie muszę się zgadzać, żeby odzyskać własne pieniądze. Ale zgodzę się, żeby Teresa nie straciła domu z powodu decyzji, które podjąłeś za jej plecami.
Teresa podniosła głowę.
— Dlaczego mi pomagasz?
— Nie robię tego dla ciebie takiej, jaką byłaś wczoraj. Robię to dla kobiety, która podpisała warunek i nie powinna płacić całym życiem za to, że zaufała własnemu synowi.
Sergio zacisnął dłonie.
— A co ze mną?
— Sprzedasz samochody. Oddasz mi pieniądze. Zrezygnujesz z mieszkania, które opłacaliśmy razem, i podpiszesz rozdzielność majątkową.
— Chcesz mnie wyrzucić?
— Chcę, żebyś po raz pierwszy mieszkał we własnych decyzjach.
Nie było krzyku. Nie było sceny, którą można by opowiedzieć sąsiadom. Emilio sporządził porozumienie na masce samochodu Estebana, a Molina dopisał każdy rachunek, którego Sergio próbował nie zauważać.
Najtrudniejszy podpis złożyła Teresa. Zrzekła się prawa do pieniędzy ze sprzedaży domu i zgodziła się, by cała nadwyżka trafiła do mnie. Potem sprzedała swoje udziały w sklepie, choć zostały tylko puste półki i kartony po świecach.
Sergio próbował zatrzymać czarny samochód do końca. Twierdził, że bez niego nie znajdzie pracy. Emilio wskazał na umowę.
— Samochód był zabezpieczeniem. To nie kara. To cena podpisu.
Po południu zadzwonił nabywca, który miał kupić pojazd. Kiedy usłyszał, że zabezpieczenie nadal obowiązuje, wycofał się. Sergio stał przy bramie i patrzył, jak samochód odjeżdża na lawecie. Nie pobiegł za nim. Po prostu dotknął dłonią miejsca, gdzie wcześniej znajdował się chromowany emblemat.
Trzy dni później na moje konto wpłynęła pierwsza rata. Nie była pełną kwotą, ale była początkiem odzyskiwania tego, co przez półtora roku nazywali „rodzinną pomocą”.
Sergio podpisał dokumenty wyprowadzki. Nie przepraszał już przy stole ani nie obiecywał, że wszystko zmieni. Powiedział tylko:
— Myślałem, że jeśli utrzymam dom, utrzymam też nas.
— Domu nie utrzymuje się cudzymi pieniędzmi — odpowiedziałam. — A małżeństwa nie utrzymuje się strachem.
Teresa została w domu pod Atlixco. Co miesiąc wpłacała ustaloną część emerytury na spłatę długu. Nigdy nie nazwałyśmy tego pojednaniem. Pojednanie wymaga dwóch osób, które przyznają, co zrobiły. Ona przyznała. Sergio długo jeszcze szukał wymówek.
Mój tort pozostał nietknięty tamtej nocy. Następnego dnia Lucía odkroiła z niego mały kawałek i postawiła przede mną, zanim pojechałyśmy do notariusza.
— Zdmuchniesz świeczkę? — zapytała.
— Nie mam życzenia.
— To pomyśl o czymś, co już wiesz.
Spojrzałam na kawałek czekoladowego ciasta, na papier z podpisami i na wiadomość od banku potwierdzającą pierwszą ratę.
— Wiem, gdzie są moje pieniądze — powiedziałam.
Lucía wsunęła świeczkę w polewę.
A ja po raz pierwszy nie zdmuchnęłam jej dla kogoś innego.
Przegapiłeś początek?
