CZĘŚĆ 4
W klinice przyznali nam wejście dopiero po kilku minutach rozmowy z recepcjonistką. Na korytarzu pachniało środkiem dezynfekującym, a światło jarzeniówek podkreślało każdy ślad zmęczenia na twarzy Rebeki.
— Lucas jest na oddziale położniczym — powiedziała pielęgniarka. — Pani Crawford została przyjęta na obserwację.
— A doktor Miriam Voss? — zapytała Rebecca.
Pielęgniarka spojrzała na listę.
— Jest w gabinecie naprzeciwko. Powiedziała, że będzie na was czekać.
Doktor Voss miała srebrne okulary zawieszone na cienkim łańcuszku. Zamknęła drzwi, zanim pozwoliła nam wejść.
— Nie wiem, czy powinnam się w to mieszać — zaczęła.
— Już się pani wmieszała — odpowiedziała Rebecca. — Jest pani lekarzem prowadzącym Gwen?
— Byłam nim do wczoraj.
Spojrzała na Norę, która spała przy piersi Lily, a potem na mnie.
— Pani Kingsley, muszę powiedzieć coś, co może zmienić całą sprawę. Gwen nie jest w ciąży.
Serce uderzyło mi raz, mocno.
— Co?
— Wynik pierwszego badania został sfałszowany. Pobrano próbkę, ale nie należała do niej. Powtórny test wykonany wczoraj był jednoznaczny.
— Dlaczego pani tego nie zgłosiła? — zapytała Rebecca.
Doktor Voss zdjęła okulary i przetarła je chusteczką.
— Zgłosiłam Lucasowi, że wynik nie potwierdza ciąży. Wtedy zagroził, że opublikuje moje dane medyczne i oskarży mnie o błąd. Gwen przyznała, że to był ich plan. Chcieli przyspieszyć ślub i przekonać inwestorów, że Lucas buduje rodzinę oraz stabilną firmę.
Lily zakryła usta dłonią.
— Oni naprawdę kłamali w każdej sprawie.
— Nie w każdej — powiedziała doktor Voss. — Lucas wiedział, że dziecko pani Kingsley istnieje. Dowiedział się od pracownika szpitala, któremu zapłacił za informację.
Poczułam lodowaty skurcz w żołądku.
— Wiedział?
— Wiedział od dnia narodzin Nory. Dzwonił do mnie wieczorem i żądał potwierdzenia ojcostwa. Odmówiłam. Powiedział, że jeśli nie dostanie dokumentów, zacznie twierdzić, że sfałszowała pani poród, by wyłudzić pieniądze.
Za ścianą coś ciężkiego upadło. Lucas usłyszał nasze głosy i wypadł na korytarz. Miał rozpiętą koszulę, włosy w nieładzie i twarz człowieka, który przestał kontrolować własny plan.
— Charlotte, musimy porozmawiać sam na sam.
— Nie.
— To sprawa rodzinna.
— Nie ma rodziny bez odpowiedzialności — odparłam. — Są tylko ludzie, którzy używają tego słowa jako zasłony.
Gwen wyszła za nim. Była blada, ale nie wyglądała na chorą. W dłoni ściskała torebkę z perłowym zapięciem.
— Lucas, powiedz jej, że to nie tak — wyszeptała.
— Zamknij się — syknął.
To jedno zdanie wystarczyło. Gwen spojrzała na niego, jakby dopiero teraz zrozumiała, że dla niego zawsze była narzędziem, nie partnerką.
Rebecca położyła na ławce kopię polecenia przelewu.
— Mamy zeznanie Martina Hale’a, dokumenty z funduszu, rejestr połączeń i opinię lekarki. Brakuje tylko twojego wyjaśnienia, Lucas.
— Martin kradł — rzucił Lucas. — Gwen niczego nie podpisywała. Charlotte sama zatwierdzała wypłaty, a teraz udaje pokrzywdzoną, bo chce pieniędzy.
— Naprawdę chcesz powiedzieć to tutaj? — zapytała Rebecca.
— Tak. Ona zawsze była niestabilna. Poronienia zniszczyły jej psychikę. Mogę to udowodnić.
Zobaczyłam, jak Gwen cofa się o krok. Lucas mówił dalej, coraz szybciej.
— Centrum było jej pomysłem. To ona nalegała, żeby pieniądze wypłacać etapami. To ona podpisała zgody.
— Nie powiedziałeś mi, że będziesz ją obwiniał — szepnęła Gwen.
— Bo nie pytałaś.
— Powiedziałeś, że wszystko załatwiłeś.
— Załatwiłem. Dopóki ona nie urodziła tego dziecka.
Korytarz nagle ucichł. Nawet pielęgniarka przy stanowisku podniosła głowę.
Lucas zorientował się, że powiedział zbyt wiele, lecz było już za późno.
Rebecca nie odpowiedziała. Wyjęła z teczki dokument z podpisem, który Lucas próbował wykorzystać przy sprzedaży posiadłości w Malibu.
— Ten dokument został przygotowany dziś rano. Podpis Charlotte jest identyczny z podpisami na pięciu fałszywych zgodach. Ale jest jeden problem. W chwili, gdy rzekomo go złożyła, przebywała na oddziale pooperacyjnym. Mamy kartę zabiegową, podpis pielęgniarki i zapis monitorowania.
Lucas zacisnął szczękę.
— Nie sprzedasz tej nieruchomości — powiedziałam. — Ani nie wykorzystasz już pieniędzy z mojego funduszu.
— Chcesz mnie zrujnować?
— Chcę odzyskać to, co miało służyć dzieciom.
Właśnie wtedy Martin wszedł do kliniki z małym pudełkiem. Drżały mu ręce.
— Znalazłem to w schowku — powiedział. — Były tam oryginalne zdjęcia budynku, zanim Lucas wynajął ekipę do pozorowanej sesji. I notatnik Gwen.
Gwen pobladła.
— Nie miałeś prawa.
— Miałem prawo przestać kłamać.
W notatniku znajdowały się daty przelewów, kwoty zaliczek i krótkie adnotacje. Przy ostatniej pozycji widniało: „Po ślubie przenieść resztę na konto zagraniczne”. Obok zapisano: „Charlotte nie wie o dziecku. Nie powie nic, jeśli ją upokorzymy publicznie”.
Nie poczułam triumfu. Poczułam zmęczenie tak głębokie, że musiałam oprzeć się o ścianę.
— To dlatego zaprosiłeś mnie na ślub — powiedziałam.
Lucas patrzył na Norę, która zaczęła cicho popłakiwać.
— Chciałem, żebyś podpisała ugodę przed ceremonią — przyznał. — W zaproszeniu był link do dokumentów. Gdybyś przyjechała, nacisnąłbym na ciebie przy wszystkich. Chciałem, żebyś zrzekła się roszczeń i potwierdziła, że inwestycja była twoją decyzją.
— A jeśli odmówiłabym?
— Wtedy wszyscy usłyszeliby, że próbujesz zemścić się na ciężarnej kobiecie.
Gwen zamknęła oczy.
— Myślałam, że ślub uratuje firmę — powiedziała. — Nie wiedziałam, że sfałszowałeś podpis Charlotte.
— Wiedziałaś o pieniądzach.
— Wiedziałam, że brałeś pożyczki. Nie wiedziałam, że centrum nie istnieje.
Rebecca przekazała zebrane materiały zarządcy funduszu, a ten natychmiast anulował wszystkie pełnomocnictwa Lucasa. Sprzedaż posiadłości została zablokowana, ponieważ dokument opierał się na fałszywym podpisie. Leonard Price podpisał rezygnację tego samego wieczoru i zgodził się pokryć część strat funduszu. Nie wszystko udało się odzyskać.
To była cena prawdy.
Odzyskałam jednak pięć dodatkowych przelewów, bo bank zamroził środki na koncie Prescott Crest. Z odzyskanych pieniędzy powstał prawdziwy program nauki dla dzieci z niepełnosprawnościami, prowadzony przez fundację, której zarząd nie znał Lucasa i nie podlegał jego wpływom. Nie nazwano go moim imieniem. Poprosiłam o to. Chciałam, żeby dzieci dostały miejsce, a nie pomnik po moim małżeństwie.
Lucas musiał sprzedać samochód, mieszkanie i udziały w spółce, aby pokryć zobowiązania. Ślub w Malibu odwołano. Gwen wyprowadziła się jeszcze tego samego tygodnia i złożyła własne zeznania, bo chciała zatrzymać choć część pieniędzy dla siebie. Nie wybaczyłam jej, ale przestałam pozwalać, by jej wybory definiowały moje.
Lucas dostał możliwość spotkań z Norą dopiero po przejściu badań i ustaleniu zasad przez specjalistę. Nie chciałam, żeby pojawiał się z kwiatami i pustymi obietnicami. Chciałam, żeby nauczył się przychodzić punktualnie, przynosić pieluchy, znać nazwisko pediatry i rozumieć, że ojcostwo nie jest tytułem wpisanym w dokument.
Pierwsze spotkanie odbyło się w obecności Rebeki. Lucas trzymał w dłoni małą książkę o oceanach.
— Nie wiedziałem, co jej kupić — powiedział.
— Nie musisz wiedzieć wszystkiego od razu.
— Czy ona kiedyś mi wybaczy?
Spojrzałam na Norę. Ssała brzeg kocyka i obserwowała go poważnymi, ciemnymi oczami.
— To nie jest decyzja, którą możesz zażądać.
Lucas skinął głową. Po raz pierwszy nie próbował negocjować odpowiedzi.
Kiedy wyszliśmy, wręczyłam Norze książkę, którą sama odrestaurowałam: atlas oceanu z podartym grzbietem i plamą po atramencie na mapie Kalifornii. W środku, między stronami o przypływach, wkleiłam kopię pierwszej uczciwej umowy dotyczącej centrum. Nie jako pamiątkę po Lucasie. Jako dowód, że marzenie może przeżyć człowieka, który próbował je ukraść.
Nora zacisnęła palce na papierowej zakładce.
A ja powiedziałam jej cicho: — To miejsce będzie należało do dzieci, kochanie. Nie do kłamstwa.
Przegapiłeś początek?
