CZĘŚĆ 4
Chciał również, żebym zrezygnowała z zarządzania udziałami Owena. W ugodzie ukryto oświadczenie, że nie będę występować w imieniu syna w sprawach dotyczących majątku Ashfordów. Gdybym podpisała je rano w szpitalu, Graham mógłby powołać się na ten zapis i objąć funkcję zastępcy wskazanego przez Arthura.
Czytałam drobny druk, dopóki litery nie zaczęły mi się rozmazywać. Wciąż byłam osłabiona po porodzie. W szpitalu mogłam przeoczyć te kilka zdań, zwłaszcza gdy Bell zasłaniał je dłonią i zapewniał, że wszystko dotyczy tylko rozwodu.
— Wiedziałeś o tym od trzech dni — powiedziałam do Grahama. — A kiedy zadzwoniłam z sali porodowej, kazałeś mi zniknąć.
Nie odpowiedział od razu. Spojrzał na Bella, jakby oczekiwał, że pełnomocnik znajdzie jeszcze jakieś wyjście.
— Chciałem chronić firmę — powiedział w końcu.
— Przed Owenem?
Graham zacisnął usta.
Henry wziął ode mnie ugodę. Położył ją obok oświadczenia Arthura, tak żeby oba dokumenty widział również mój ojciec. Tata przeczytał wskazany ustęp, potem odnalazł klauzulę o patentach naszej firmy.
— Tego także nie podpiszemy — powiedział. — Prawa Mercera nie są częścią waszego rozwodu.
Bell odzyskał głos.
— Klient ma prawo zabezpieczyć działalność, od której zależą obie rodziny.
— Moja córka prawie umarła — odparł tata. — Przyniósł pan jej do szpitala dokument, który dawał Grahamowi dostęp do naszych linii produkcyjnych i usuwał Megan z drogi do udziałów jej syna. Niech pan nie nazywa tego zabezpieczeniem.
Bell zamilkł. Nie spojrzał już na mnie.
Vanessa wstała. Zielony płaszcz zsunął się z oparcia krzesła, a ona podniosła go powoli, starannie wygładzając rękaw. Graham wyciągnął do niej rękę.
— Vanessa, nie teraz.
— Przez cały czas mówiłeś, że chcesz być ze mną — powiedziała. — Nawet przy niej powtarzałeś, że chodzi tylko o zakończenie małżeństwa.
— To skomplikowane.
— Nie. Po prostu nie powiedziałeś mi, że próbujesz odebrać dziecku decyzję, którą podjął twój dziadek.
Nie wiedziałam, czy jej wierzę. Znała Grahama dłużej niż ja i widziałam ją dziś przy jego boku, gdy Bell naciskał na podpis. Ale kiedy wyszła z gabinetu, Graham nawet nie ruszył za nią. Patrzył na dokument leżący przede mną.
Henry przekazał mi zamkniętą kopertę z kasetki. W środku był krótki list. Arthur napisał, że nie powinien był stawiać ratunku dla fabryki mojego ojca ponad moim prawem do wyboru męża. Nie próbował tłumaczyć się chorobą ani prosić, żebym dobrze go wspominała. Chciał, by jego wnuk miał coś własnego, niezależnie od tego, czy Graham zechce być ojcem.
Musiałam odłożyć kartkę. Przez trzy lata nie powiedziałam Arthurowi, jak bardzo skrzywdził mnie swoim układem. Teraz nie mogłam już tego zrobić. Jego list niczego nie cofał, ale po raz pierwszy ktoś z rodziny Ashfordów nazwał to, co mi odebrano.
Owen obudził się i zapłakał. Wyjęłam go z nosidełka, a on przycisnął ciepły policzek do mojej szyi. Przez chwilę stałam bez ruchu, czekając, aż odzyskam równowagę. Tata przysunął krzesło i usiadłam z synem na kolanach.
Graham podszedł o krok.
— Megan. Pozwól mi to wyjaśnić.
— Miałeś na to czas, kiedy leżałam w szpitalu. Zapytałam cię, czy przyjedziesz.
Spojrzał na Owena. Jego twarz złagodniała, lecz nie wystarczyło to, żebym zapomniała o rozmowie przez telefon albo o teczce Bella.
— Chcę go zobaczyć — powiedział cicho.
— Widzisz go.
Nie zasłoniłam syna. Nie zamierzałam jednak podawać Grahama za troskliwego ojca tylko dlatego, że wreszcie spojrzał na dziecko. Owen potrzebował mnie teraz bardziej niż wyjaśnień Grahama.
Henry zebrał dokumenty. Potwierdził, że przyjęcie przeze mnie zarządu zostanie przekazane osobom odpowiedzialnym za udziały Arthura. Bell mógł zabrać ugodę z powrotem. Żadnej jej strony nie podpisałam. Rozwód miał zostać przeprowadzony osobno, bez zapisów o firmie mojego ojca i majątku Owena.
Graham usiadł. Wyglądał, jakby dopiero teraz pojął, że nie może cofnąć tego, co powiedział mi w szpitalu. Nie czekałam, aż znajdzie kolejne słowa.
Tata wziął nosidełko, a ja poprawiłam koc Owena. Mała mosiężna kotwica przyszyta krzywo do brzegu zaczepiła mi się o palec. Ojciec próbował ją naprawić przed wyjazdem z domu, ale poprosiłam, żeby zostawił ją tak, jak jest. Widziałam go przy tym kocu przez wiele wieczorów, kiedy nie umiał już pomóc mi w małżeństwie inaczej.
Przy drzwiach odwróciłam się jeszcze do Grahama.
— Wyjadę z tobą czy bez ciebie? — zapytał.
— Wyjadę z Owenem — odpowiedziałam. — A ty będziesz musiał sam zdecydować, jakim ojcem chcesz być. Nie przez pełnomocnika.
Nie wiedziałam jeszcze, gdzie zamieszkamy ani ile potrwa powrót do zdrowia. Wiedziałam tylko, że gdy Owen dorośnie i zapyta o dzień swoich narodzin, nie będę musiała mówić mu, że podpisałam się pod jego utratą, bo bałam się odmówić.
