Powiedziałem dziewczynie, że umieram, a po jej zniknięciu mój ojciec uśmiechnął się z ulgą

Kiedy Lena weszła do mieszkania po pięciu dniach nieobecności, nie rozpoznałem jej twarzy, a ona położyła przede mną pustą szkatułkę.

Był wtorkowy wieczór, kilka minut po dwudziestej drugiej. Siedziałem przy kuchennym stole i udawałem, że czytam wiadomości w telefonie, chociaż od pięciu dni patrzyłem wyłącznie na ekran. Na blacie stała nietknięta filiżanka kawy. Zastygła na dnie ciemna plama wyglądała jak ślad po czymś, czego nie dało się już zmyć.

Zamek przekręcił się powoli.

Lena weszła do środka z płócienną torbą przewieszoną przez ramię. Miała pomięty sweter, włosy związane gumką i fioletowe cienie pod oczami. Jej palce były popękane od zimna, choć na dworze nie było jeszcze mrozu.

— Gdzie byłaś? — zapytałem, podrywając się z krzesła. — Wiesz, ile razy do ciebie dzwoniłem?

Postawiła torbę na podłodze.

— Prosiłam, żebyś nie dzwonił.

— Napisałaś tylko: „Nie będzie mnie pięć dni”. To nie jest wyjaśnienie.

— Wiem.

Mówiła cicho. Tak cicho, że bardziej poczułem te słowa, niż je usłyszałem. Przez chwilę chciałem ją przytulić, ale przypomniałem sobie głos ojca z niedzielnego obiadu.

„Zobaczysz, Andrzej. Gdy pieniądze się skończą, skończy się także jej miłość”.

To zdanie przez pięć dni rosło we mnie jak cierń.

— Po prostu zniknęłaś — powiedziałem. — A ja miałem myśleć, że wszystko jest w porządku?

Lena spojrzała na mnie, lecz nie odpowiedziała. Usiadła przy stole, otworzyła torbę i zaczęła czegoś szukać. Materiał zaszeleścił, potem zabrzęczały klucze. W końcu wyjęła małą, drewnianą szkatułkę z wyszczerbionym rogiem.

Znałem ją.

Miesiąc wcześniej Lena trzymała w niej srebrną bransoletkę po matce. Nigdy jej nie nosiła. Mówiła, że to jedyna cenna rzecz, która została jej po kobiecie zmarłej, gdy Lena miała siedemnaście lat.

Szkatułka była otwarta.

Pusta.

Poczułem, jak coś zaciska mi się pod żebrami, ale jeszcze nie chciałem rozumieć.

— Co to jest? — zapytałem.

— Odpowiedź na twoje pytanie.

— Jakie pytanie?

— Czy zostanę, kiedy nie będziesz miał pieniędzy.

Serce uderzyło mi mocniej. Przecież właśnie po to wymyśliłem chorobę. Chciałem sprawdzić, czy Lena kocha mnie, czy tylko moje nazwisko, samochód i dom z widokiem na rzekę.

Powiedziałem jej, że mam śmiertelną chorobę. Że leczenie kosztuje fortunę. Że firma traci płynność, a rodzice odmówili pomocy. Pamiętałem, jak wtedy pobladła.

— Ile potrzeba? — spytała.

Podałem jej sumę, której nie mogła zdobyć nawet po sprzedaży wszystkiego, co posiadała.

A ona ścisnęła moje dłonie.

— Coś wymyślimy. Obiecuję.

Teraz wyjęła ze szkatułki złożony rachunek i położyła go na stole.

— Sprzedałaś bransoletkę? — zapytałem.

— To nie wszystko.

Przesunęła w moją stronę pierwszy dokument. Na dole widniała kwota, od której zaschło mi w gardle. Nie była tak wielka, jak ta, którą podałem, ale dla niej oznaczała miesiące pracy.

— Skąd to masz?

Lena podniosła oczy.

— Przez pięć dni robiłam wszystko, żebyś mógł rozpocząć leczenie.

Wtedy za drzwiami windy rozległ się metaliczny szczęk. Ktoś zatrzymał się na naszym piętrze. Lena wsunęła dłoń do torby i wyjęła ostatnią, złożoną kartkę. Jej ręka drżała, kiedy wyciągała ją w moją stronę…

CZĘŚĆ 2

Złapałem kartkę, zanim spadła na podłogę. Papier był wilgotny na brzegach, jakby Lena ściskała go w dłoni podczas deszczu.

Na górze widniało potwierdzenie przelewu. Poniżej — podpis i kwota wystarczająca, żeby opłacić pierwsze badania, konsultacje oraz kilka tygodni leczenia.

— Sprzedałaś samochód? — zapytałem.

— Tak.

— Ten stary niebieski samochód, którym jeździłaś na zajęcia i do pracy?

— Samochód był stary, ale jeździł.

— Jak masz teraz dostać się na uczelnię?

Lena wzruszyła ramionami. Na jej nadgarstku zostały czerwone ślady od ciasno zapiętej bransoletki zegarka.

— Autobusem. Czasem pieszo.

— A praca?

— Wzięłam dodatkowe zmiany.

Patrzyłem na jej dłonie. Jedna była pocięta przy kciuku, druga miała ciemną plamę po środku, jakby ktoś wylał na nią atrament. Ta dziewczyna przez pięć dni walczyła o moje życie, podczas gdy ja siedziałem w mieszkaniu i czekałem, aż potwierdzi podejrzenia mojego ojca.

— Gdzie byłaś pierwszej nocy? — zapytałem.

— W szpitalu.

— Dlaczego?

— Chciałam znaleźć lekarza, który przyjmie cię szybciej i taniej. Później dowiedziałam się, że potrzebujesz specjalistycznego leczenia. Następnego dnia pojechałam do innego miasta. Tam pracuje lekarka, która znała moją mamę.

— Pożyczyłaś od niej pieniądze?

— Nie. Poprosiłam o radę.

Jej głos załamał się dopiero przy ostatnim słowie.

— A potem sprzedałam bransoletkę. Samochód oddałam komisowi. Wzięłam wszystkie zmiany, jakie mi zaproponowano. Nawet pani Irena z kawiarni pożyczyła mi trochę pieniędzy, chociaż sama ma chorego męża.

Odwróciłem wzrok. Nad zlewem kapał kran. Jedna kropla spadała co kilka sekund, odmierzając czas, w którym mogłem jeszcze powiedzieć prawdę.

— Lena…

— Co?

— Nie musiałaś tego robić.

— Musiałam, jeśli cię kochałam.

To zdanie uderzyło mocniej niż krzyk.

Mogłem nadal kłamać. Powiedzieć, że lekarze się pomylili. Udawać, że pieniądze wystarczą na coś innego. Wymyślić kolejną historię i przez jakiś czas zachować twarz.

Ale na stole leżała pusta szkatułka po jej matce.

— Nie jestem chory — powiedziałem.

Lena znieruchomiała.

— Co powiedziałeś?

— Nie mam żadnej choroby. Nie ma leczenia. Firma nie zbankrutowała. Moi rodzice mogą zapłacić za wszystko, za co tylko chcą.

Jej twarz nie zmieniła się od razu. Najpierw zgasło coś w jej oczach. Potem powoli opuściła ręce.

— Dlaczego więc mi to powiedziałeś?

Przełknąłem ślinę.

— Chciałem sprawdzić, czy mnie kochasz, kiedy stracę pieniądze.

Lena spojrzała na przelew, na pustą szkatułkę, a potem na mnie.

— Sprawdzałeś mnie?

— Bałem się, że jesteś ze mną dla pieniędzy.

— Więc wymyśliłeś własną śmierć?

— Nie myślałem, że posuniesz się tak daleko.

— To znaczy, że liczyłeś na to, że odejdę wcześniej.

Nie znalazłem odpowiedzi.

Lena wstała i sięgnęła po szkatułkę. Podniosła ją, jakby ważyła więcej niż całe mieszkanie.

— Jest jeszcze jedna rzecz — powiedziała.

— Jaka?

— Bransoletka nie została sprzedana.

Spojrzałem na nią gwałtownie.

— Co?

— Zastawiłam ją. Mam czas do jutra, do południa, żeby ją odkupić.

W tym momencie mój telefon zawibrował na stole. Na ekranie pojawiło się imię ojca. Lena zerknęła na wiadomość, a jej usta zacisnęły się w cienką linię.

„Przyjadę rano. Musimy porozmawiać o tej dziewczynie”.

Lena odłożyła telefon.

— Twój ojciec wie, że tu jestem — powiedziała. — I wie też, co zrobiłam…

CZĘŚĆ 3

— Skąd miałby to wiedzieć? — zapytałem, ale Lena już nie patrzyła na mnie.

Była środa, szósta czterdzieści rano. W kuchni pachniało zimną kawą i mokrym płaszczem, który wisiał na oparciu krzesła. Za ścianą pracowała winda. Każde jej zatrzymanie sprawiało, że Lena podnosiła głowę.

— Twój ojciec zadzwonił do właściciela komisu — powiedziała. — Wczoraj wieczorem.

— Skąd wiesz?

— Właściciel zadzwonił do mnie. Powiedział, że ktoś wypytywał, czy naprawdę sprzedałam samochód i ile dostałam. Nie podał nazwiska, ale numer był zapisany jako numer firmy twojego ojca.

Poczułem, jak policzki zaczynają mnie palić.

— On chciał cię sprawdzić?

— Nie. On chciał sprawdzić, czy ja sprawdzam ciebie.

Nie rozumiałem.

Lena wyjęła z torby jeszcze jeden dokument. Był złożony na cztery części, z odciskiem palca przy brzegu.

— Wczoraj pojechałam do tej lekarki, o której mówiłam. Poprosiłam ją, żeby przygotowała dla ciebie termin. Kiedy podałam twoje dane, nie znalazła żadnej historii choroby. Żadnego skierowania. Żadnych badań.

— Lena, ja…

— Wtedy zrozumiałam, że coś jest nie tak. Ale nadal nie wiedziałam, czy kłamiesz ty, czy ktoś kłamie za ciebie.

— Co to za papier?

— Oświadczenie pani doktor. Napisała, że przez telefon poprosiłeś ją o potwierdzenie fikcyjnej choroby.

Zrobiło mi się niedobrze.

— Ja do niej nie dzwoniłem.

— Wiem.

Drzwi windy otworzyły się na korytarzu. Tym razem usłyszeliśmy ciężkie kroki. Ojciec nie musiał pukać długo. Wszedł, zanim zdążyłem podejść do drzwi.

Miał na sobie granatowy płaszcz i rękawiczki z cienkiej skóry. Za nim stała moja matka, blada i sztywna jak porcelanowa figurka.

— Dzień dobry — powiedział ojciec. — Widzę, że przedstawienie już się zaczęło.

— Wyjdź — odpowiedziałem.

Uniósł brwi.

— Z domu, który opłacam?

— Wyjdź.

Lena stanęła obok stołu. Szkatułka leżała przy jej łokciu.

Ojciec spojrzał na dokumenty.

— Oddaj nam te papiery, dziewczyno. Nie masz pojęcia, w co się wplątałaś.

— Mam większe pojęcie niż pan — odpowiedziała.

Matka chwyciła ojca za rękaw.

— Wiktor, przestań.

To był pierwszy raz, kiedy usłyszałem w jej głosie strach.

Ojciec odwrócił się do mnie.

— Powiedziałem ci, że ona odejdzie, kiedy przestaniesz być użyteczny. Chciałem ci to udowodnić.

— Ty namówiłeś mnie do kłamstwa?

— Podsunąłem pomysł. Reszta należała do ciebie.

Lena położyła na stole drugi dokument.

— A to jest kopia wiadomości, którą wysłał pan do właściciela komisu. Pytał pan, czy samochód został sprzedany przez dziewczynę, która „wyłudza od pańskiego syna pieniądze”.

Ojciec zbladł.

— To nie jest dowód.

— To pański podpis pod pełnomocnictwem do sprawdzenia transakcji.

Matka zamknęła oczy.

— Wiktor, powiedziałeś, że tylko z nią porozmawiasz.

— Milcz.

Wtedy zrozumiałem całość. Ojciec nie ostrzegał mnie przed Leną. On chciał ją upokorzyć, a mnie uzależnić od swojej opinii. Ja tylko chwyciłem podaną mi broń.

— Oddam ci wszystko — powiedziałem do Leny.

— Nie chodzi o pieniądze.

— Wiem.

— Nie, Andrzej. Jeszcze nie wiesz.

Wyjęła z torby mały kwit zastawny i położyła go obok pustej szkatułki.

— Bransoletkę można odkupić tylko do południa. Ale rano właściciel lombardu powiedział mi, że ktoś już zapłacił za jej przejęcie.

— Kto? — zapytałem.

Lena spojrzała na mojego ojca.

— Pańska firma. I właśnie dlatego, zanim pojedziemy po tę bransoletkę, muszę powiedzieć panu, co jeszcze podpisał…