CZĘŚĆ 4

Kobieta nie zdążyła powiedzieć nic więcej.

Połączenie zostało przerwane.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Marcus leżał przy ścianie z rozciętą wargą. Adrian trzymał ręce wysoko, ale jego wzrok nie zatrzymał się na mnie. Patrzył na telefon Isabelle.

Na ekranie pojawiła się wiadomość z banku.

„Pełnomocnik konta numer siedemnaście przybył na miejsce”.

Za drzwiami wejściowymi rozległ się dzwonek.

Jeden raz.

Potem drugi.

Grace objęła Norę i odsunęła ją za siebie. Olivia chwyciła mnie za dłoń, a Sophie stanęła tak blisko, że poczułem jej drżące ramię.

Adrian uśmiechnął się nagle.

— To koniec twojej małej opowieści, Dominic.

— Nie jestem tego taki pewien.

— Nie rozumiesz, co zrobiła Isabelle. Jeśli uruchomiła konto, zniszczy nie tylko mnie. Zniszczy ciebie.

— To znaczy, że jednak miała powód, żeby je otworzyć.

Zadzwonił telefon, który odebrałem wcześniej. Tym razem kobieta z banku mówiła przez głośnik.

— Panie Romano, proszę nikomu nie przekazywać urządzenia. Osoba przy bramie ma prawo wejść na teren posiadłości. Pańska żona ustanowiła ją powiernikiem majątku córek.

Adrian zaczął się śmiać.

— Powiernikiem? Kogo ona mogła wyznaczyć?

Dzwonek zabrzmiał po raz trzeci.

Z garażu dobiegł alarm. Światła na korytarzu zamigotały i zgasły. W ciemności usłyszałem szuranie kilku par butów.

Marcus wykorzystał chwilę i rzucił się w stronę schodów.

Nie uciekł daleko.

Grace podstawiła mu nogę, a Elias przycisnął jego nadgarstek do podłogi. Mężczyzna wrzasnął i próbował sięgnąć po ukrytą broń, lecz Daniel kopnął ją pod szafkę.

— Nie pozwolę ci drugi raz zniknąć — powiedział Daniel.

Marcus spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Ty powinieneś nie żyć.

— Wiem. To dlatego tak długo czekałem na odpowiedni moment.

W holu zapaliła się pojedyncza lampa awaryjna. W jej żółtym świetle zobaczyłem twarz osoby stojącej za drzwiami.

Była to Helena Voss, była księgowa mojej firmy.

Przez trzy lata wszyscy uważali, że zmarła na skutek choroby. Isabelle opowiadała mi o niej tylko raz — mówiła, że Helena odkryła przelewy Adriana i uciekła, zanim zdążył ją uciszyć.

Nie wiedziałem, że Isabelle pomogła jej zniknąć.

Helena weszła do holu z laską i skórzaną teczką przyciśniętą do piersi. Jej lewa noga była usztywniona metalową szyną.

— Dominic — powiedziała. — Twoja żona prosiła, żebym przyszła dopiero wtedy, gdy dziewczynki odzyskają głos.

Nora wysunęła się zza Grace.

— Pani Helena?

Kobieta uklękła z trudem.

— Pamiętasz mnie?

Nora skinęła głową.

— Mama powiedziała, że jesteś dobrą panią od liczb.

Helena zamknęła oczy. Na jej policzku pojawiła się łza.

— Twoja mama była najlepszą osobą, jaką spotkałam.

Adrian cofnął się pod portret Isabelle.

— Ona cię okłamała — powiedział do mnie. — Od miesięcy planowała odebrać ci firmę. Chciała wychować dziewczynki przeciwko rodzinie.

— Przestań — odparłem.

— Myślisz, że zginęła tylko przeze mnie? Ona odkryła, że twoje interesy finansują ludzi, których nawet nie znasz. Gdyby ujawniła rachunki, zginęłaby cała firma. Chroniłem nas.

— Chroniłeś siebie.

— Chroniłem ciebie przed twoim własnym nazwiskiem!

Helen otworzyła teczkę.

— Nie. Adrian chronił jedynie pieniądze. Isabelle miała dowód, że od lat wykorzystywał nazwisko Dominica do prania pieniędzy przez fundację dziecięcą. Pański podpis był pod każdą fałszywą zgodą, ale podpis elektroniczny skopiowano z dokumentu, który Adrian zabrał z gabinetu.

Spojrzałem na brata.

— Dlaczego nic mi nie powiedziała?

Helena odpowiedziała bez wahania:

— Bo dowiedziała się, że pański najbliższy doradca przekazuje Adrianowi każdą rozmowę. Bała się, że jeśli powie panu za wcześnie, Marcus zabije dziewczynki.

Elias spuścił głowę.

Poczułem, jak wszystko układa się w jeden bolesny obraz. Jego milczenie. Znikające zapisy kamer. Brakujące minuty w samochodzie Isabelle. Każdy człowiek, któremu ufałem, wybierał pieniądze albo strach.

— To ty byłeś informatorem — powiedziałem.

Elias nie zaprzeczył.

— Przekazałem Adrianowi tylko plan ochrony. Myślałem, że chodzi o przemyt. Kiedy zrozumiałem, co zrobił, było za późno. Isabelle kazała mi zostać przy dzieciach i pilnować, żeby Marcus nie zbliżył się do nich. Nie umiałem ich ochronić inaczej.

— Dlatego pozwoliłeś im milczeć?

— Dlatego codziennie sprawdzałem, czy jeszcze oddychają.

Jego głos pękł.

Nie mogłem mu wybaczyć. Ale nie mogłem też udawać, że nie uratował im życia.

Telefon Isabelle znów zawibrował.

Helena spojrzała na ekran.

— Nadszedł czas.

— Czas na co?

— Na przekazanie majątku.

Otworzyła dokument w skórzanej teczce. Nie chodziło jednak o pieniądze dla mnie. Isabelle ustanowiła niezależny fundusz dla Olivii, Sophie i Nory, a jego pierwszym zadaniem było wykupienie domu wraz z przylegającą ziemią. Nie po to, bym mógł nim zarządzać, lecz by żadna osoba związana z moją firmą nie mogła sprzedać go ani odebrać dzieciom.

Ponadto wszystkie udziały, które posiadała Isabelle, zostały zamrożone do czasu zakończenia niezależnego rozliczenia firmy.

— A ja? — spytałem.

Helena podała mi ostatnią kartkę.

— Pańska żona napisała, że jeśli pan będzie chciał zachować kontrolę nad firmą, straci pan prawo do zarządzania funduszem córek. Jeśli wybierze pan dzieci, musi pan oddać stanowisko i poddać wszystkie rachunki kontroli.

Adrian prychnął.

— Nie zrezygnuje. Całe życie budował nazwisko Romano.

Spojrzałem na portret Isabelle.

Przez czternaście miesięcy myślałem, że muszę odzyskać władzę, żeby zapewnić córkom bezpieczeństwo. Nie rozumiałem, że właśnie władza pozwoliła wszystkim kłamać przy mnie bezkarnie.

— Oddaję stanowisko — powiedziałem.

Adrian zbladł.

— Dominic, nie możesz.

— Mogę. I zrobię to dziś.

— Stracisz wszystko.

— Nie wszystko.

Sophie podeszła do mnie. Miała na sobie fartuch Grace, z kieszeni którego wystawała drewniana łyżka.

— Tato — powiedziała — mama chciała, żebyś posłuchał.

— Czego?

Dziewczynka wskazała na portret.

— Jej piosenki.

Grace przyniosła z półki małe mosiężne pudełko, które rano schowałem w kieszeni. Musiała zauważyć je wcześniej. Otworzyłem wieczko. W środku leżał cienki metalowy walec z nagraną melodią. Isabelle kupiła go przed laty, ale nigdy nie zdążyła mi go podarować. Mechanizm zagrał kilka cichych nut.

Olivia zaczęła śpiewać.

Nora dołączyła po chwili.

Sophie patrzyła na mnie, aż zebrała odwagę.

— Ty jesteś naszym słońcem — powiedziała.

Za jej plecami Adrian osunął się na ławkę pod portretem Isabelle. Nie prosił o przebaczenie. Nie udawał, że nie rozumie. Patrzył tylko na dokument, który zabierał mu pieniądze, wpływy i drogę ucieczki.

Marcus został przekazany ludziom, których przyprowadziła Helena, razem z księgą rachunkową i umową. Nie musiałem oglądać jego dalszego losu, żeby wiedzieć, że jego największa broń — strach — przestała działać.

Elias sam złożył zeznania i oddał wszystkie klucze do pomieszczeń ochrony. Nie powiedział, że zasługuje na wybaczenie. Poprosił tylko, żebym pozwolił mu opłacić terapię dziewczynek z pieniędzy, które przez lata dostawał od Adriana.

Zgodziłem się.

Nie dlatego, że zapomniałem.

Dlatego, że moje córki potrzebowały wokół siebie ludzi, którzy potrafili przyznać się do winy, zanim kłamstwo stanie się ich drugim domem.

Helena została powierniczką funduszu. Grace zamieszkała w osobnym skrzydle, nie jako gospodyni, lecz jako osoba, której dziewczynki ufały. Daniel wrócił do pracy przy domu, choć przez wiele tygodni budził się przy każdym trzasku deski.

A ja następnego ranka po raz pierwszy wszedłem do gabinetu Isabelle bez ochroniarza za plecami.

Na biurku leżała kartka, której wcześniej nie zauważyłem. Pod spodem znajdował się odcisk jej szminki i jedno zdanie:

„Jeśli dziewczynki znów zaśpiewają, nie pytaj, kto je uciszył. Zapytaj, czego jeszcze nie powiedziały”.

Pobiegłem do kuchni.

Nora siedziała na blacie i mieszała kakao. Olivia układała kromki chleba w kształt gwiazd. Sophie stała przy oknie i trzymała telefon mamy.

— Jest jeszcze jeden numer — powiedziała.

— Czyj?

Podała mi aparat.

Na ekranie widniało nazwisko, którego nie znałem.

Helena zobaczyła je przez moje ramię i nagle ścisnęła laskę tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— To niemożliwe — wyszeptała.

— Kto to jest?