Wróciłem do domu sześć godzin wcześniej, a śpiew moich milczących córek nagle ucichł, gdy ktoś za mną poruszył klamką

Czternaście miesięcy po zamordowaniu Isabelle usłyszałem w naszym domu głosy moich córek — i wszystkie urwały się, gdy wszedłem do kuchni.

Dochodziła trzecia po południu. Powinienem być jeszcze na spotkaniu w centrum Nowego Jorku, ale człowiek, który miał mi sprzedać udziały w porcie, odwołał rozmowę w ostatniej chwili. Wróciłem więc do Long Island bez uprzedzenia, z mokrym płaszczem przewieszonym przez ramię i małym mosiężnym pudełkiem w kieszeni. Kupiłem je kiedyś dla Isabelle na rocznicę. Nigdy nie zdążyłem go wręczyć.

Kiedy wszedłem pod jej portret w holu, usłyszałem śmiech.

Zamarłem.

Potem dobiegła mnie melodia, której nie słyszałem w tym domu od dnia pogrzebu.

— Ty jesteś moim słońcem — śpiewał dziecięcy głos.

A potem drugi. I trzeci.

Moje kolana zrobiły się miękkie. Przez czternaście miesięcy Olivia, Sophie i Nora nie wypowiedziały ani jednego słowa. Nie wtedy, gdy przyprowadziliśmy do domu psychologów z Manhattanu. Nie wtedy, gdy sprowadziłem terapeutów z Kalifornii. Nie wtedy, gdy zmieniłem im szkołę, pokoje, opiekunki i codzienny rytm.

Nawet płacz zatrzymywał się w ich gardłach, jakby ktoś zamknął tam drzwi.

Ruszyłem korytarzem. Przy ścianie stała porcelanowa figurka konia, którą Nora zawsze dotykała przed snem. Teraz jej palce drżały mi przed oczami, choć jeszcze jej nie widziałem.

W kuchni Olivia siedziała na stole i machała nogami. Sophie stała na krześle w za dużym fartuchu. Najmłodsza Nora siedziała na ramionach Grace Bennett, naszej nowej gospodyni.

I śpiewały.

Grace trzymała w dłoni drewnianą łyżkę jak dyrygentka.

— Głośniej, panno Grace! — zawołała Nora.

Usłyszałem jej głos po raz pierwszy od śmierci Isabelle.

Zamiast radości poczułem ból tak gwałtowny, że musiałem oprzeć się o framugę. Moja teczka wypadła mi z ręki i uderzyła o kamienną posadzkę.

Melodia urwała się.

Nora zsunęła się z ramion Grace i schowała za jej nogą. Olivia spuściła głowę. Sophie zaczęła drżeć tak mocno, że widelec leżący obok jej dłoni zadrżał razem z nią.

— Co się dzieje? — zapytałem cicho.

Grace odruchowo przesunęła się przed dziewczynki.

— Panie Romano, wrócił pan wcześniej.

— Słyszałem.

Sophie zacisnęła dłoń na palcach Grace i wyszeptała coś, czego nie zrozumiałem.

— Co powiedziała?

Grace pobladła.

— Grace.

Spojrzała na boczne drzwi kuchni, potem na długi korytarz prowadzący do skrzydła dla personelu. Na końcu wisiało lustro w ciężkiej, czarnej ramie. W jego tafli zobaczyłem tylko własną sylwetkę.

— Powiedziała, że… — Grace przełknęła ślinę. — Że człowiek, który zabił panią Isabelle, wciąż tu jest.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

— Co ty mówisz?

Sophie podniosła wzrok. Po raz pierwszy od czternastu miesięcy spojrzała mi prosto w oczy.

— On patrzy — szepnęła.

Wtedy na korytarzu skrzypnęła deska.

Odwróciłem się gwałtownie, ale nikogo nie zobaczyłem. Tylko drzwi do gabinetu Isabelle, zamknięte od dnia jej śmierci. Zamek był przekręcony, choć pamiętałem, że rano zostawiłem go otwartego.

— Dziewczynki, idźcie z Grace na górę — powiedziałem.

— Nie! — krzyknęła Nora i natychmiast zakryła usta.

Jej własny głos przestraszył ją bardziej niż mnie.

Grace chwyciła wszystkie trzy za ręce.

— Panie Romano, musimy porozmawiać. Nie tutaj.

— Kto jest w tym domu?

— Nie wiem, komu może pan ufać.

— Mnie możesz.

Grace spojrzała na moje dłonie. Na prawym nadgarstku nosiłem zegarek Isabelle, porysowany przy kopercie. Zauważyłem, że jej oddech przyspieszył.

— Pańska żona też tak mówiła — odpowiedziała.

Zanim zdążyłem zapytać, co miała na myśli, z piętra dobiegł dźwięk otwieranej szuflady. Dziewczynki przywarły do Grace. Ja ruszyłem w stronę schodów, a wtedy w korytarzu rozległ się spokojny, znajomy głos:

— Panie Romano? Nie spodziewaliśmy się pana tak wcześnie.

Należał do Marcusa Vale’a, szefa mojej ochrony.

Jego ciężkie kroki zbliżały się do kuchni. Grace cofnęła się, a Sophie wskazała drżącym palcem na czarną ramę lustra.

Marcus pojawił się w przejściu, uśmiechnięty i suchy mimo deszczu.

— Wszystko w porządku? — zapytał.

Sophie zacisnęła palce na fartuchu Grace i wyszeptała:

— Nie pozwól mu podejść.

Marcus zrobił krok.

A ja sięgnąłem do kieszeni po telefon, nie wiedząc jeszcze, czy chcę wezwać pomoc, czy sprawdzić, kto przed chwilą otworzył gabinet Isabelle. W tym samym momencie Grace wskazała na mosiężne pudełko wystające z mojego płaszcza i powiedziała:

— To powinien pan otworzyć przed nim…

CZĘŚĆ 2

— Co mam otworzyć? — zapytałem.

Grace nie odpowiedziała od razu. Marcus stał w przejściu z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, ale jego prawa dłoń zaciskała się i rozluźniała. Znałem ten gest. Widziałem go u ludzi, którzy czekali na rozkaz albo na dogodny moment.

— Pański gabinet — powiedziała Grace. — Ale nie przy nim.

— Panie Romano — odezwał się Marcus łagodnie — może odprowadźmy dzieci na górę. Wygląda pan na zmęczonego.

— A ty wyglądasz, jakbyś wiedział, co wydarzyło się w moim domu.

Uśmiech zniknął z jego twarzy tylko na sekundę.

To wystarczyło.

— Grace, zabierz dziewczynki do spiżarni i zamknij drzwi od środka.

— Nie zostawię pana samego.

— To nie była prośba.

Marcus przesunął ciężar ciała na lewą nogę. Pod marynarką zarysowała się kabura. Mój żołądek ścisnął się lodowatą obręczą. Przez lata ufałem temu człowiekowi bardziej niż własnym braciom. To on stał przy bramie w dniu pogrzebu Isabelle. To on powiedział mi, że kamera przy przedszkolu nie działała.

— Niech pan odłoży telefon — rzekł. — W tym domu nie ma żadnego zagrożenia.

— Właśnie dlatego chcę wiedzieć, czemu moje córki boją się ciebie bardziej niż obcych.

Olivia chwyciła mnie za rękaw. Jej palce były zimne jak porcelana.

— Tato, nie do gabinetu — powiedziała.

To było drugie słowo, które usłyszałem od niej w czternaście miesięcy.

— Dlaczego?

Spojrzała na Marcusa, a potem na schody.

— Tam jest zapach.

W powietrzu unosił się rzeczywiście słodkawy zapach lakieru do drewna. Taki sam wyczuwałem w samochodzie Isabelle po jej śmierci. Wtedy uznałem, że to zapach środków użytych przez techników.

Marcus zrobił kolejny krok.

Grace rzuciła w niego metalową tacą. Taca uderzyła o podłogę, a Marcus cofnął się z przekleństwem. W tej samej chwili chwyciłem dziewczynki i wepchnąłem je do spiżarni. Grace zatrzasnęła drzwi, a ja przekręciłem zasuwę.

— Panie Romano! — krzyknął Marcus. — Niech pan nie robi głupstw!

— To ty wszedłeś do mojego domu uzbrojony.

Pobiegłem nie do gabinetu, lecz do pomieszczenia ochrony. Mieściło się za garażem i miało osobne wejście. O siedemnastej czterdzieści trzy minęliśmy się tam z Eliasem, nocnym kierowcą, który od dnia śmierci Isabelle prawie nie odzywał się do nikogo.

Elias siedział przy pulpicie monitorów. Kiedy mnie zobaczył, zerwał się tak gwałtownie, że kubek przewrócił się na klawiaturę.

— Panie Romano, nie powinien pan tu przychodzić.

— Kto wyłączył kamery czternaście miesięcy temu?

Jego twarz stężała.

— Nie wiem.

— Kłamiesz.

— Jeśli powiem, zabiją moją córkę.

Usłyszałem za drzwiami ciężkie uderzenie. Marcus próbował dostać się do środka.

Elias spojrzał na zegar nad monitorem. Na jego nadgarstku wisiała czerwona, pleciona bransoletka dziecięca. Isabelle zrobiła ją dla niego podczas letniego pikniku. Nigdy jej nie zdejmował.

— Pańska żona zostawiła coś w archiwum — wyszeptał. — Kazała mi nikomu nie ufać, dopóki trzy dziewczynki nie przemówią razem.

— Co zostawiła?

— Nie dokument. Człowieka.

Uderzenie w drzwi powtórzyło się. Zawias jęknął.

Elias wyciągnął z szuflady mały klucz owinięty papierową etykietą. Na niej Isabelle napisała tylko: „Dla Dominica, kiedy przestanie słuchać ludzi, a zacznie słuchać dzieci”.

— Gdzie jest ten człowiek? — spytałem.

— W starej pralni pod domem.

— Kto?

Elias spojrzał w stronę schodów prowadzących do piwnicy.

— Ten, którego Marcus miał zabić razem z pańską żoną.

Drzwi ochrony pękły przy zamku. Marcus wsunął ramię do środka i zacisnął palce na framudze.

— Dominic! — zawołał. — Twoja żona nie zginęła przez przypadek. Jeśli zejdziesz do piwnicy, dziewczynki nie dożyją wieczora.

W spiżarni Nora zaczęła krzyczeć. Grace próbowała ją uspokoić, ale z piętra dobiegł drugi odgłos — trzask telefonu, a potem szybkie kroki kogoś, kto poruszał się po domu od strony tylnego wejścia.

Elias podał mi klucz.

— Proszę zapytać więźnia o zieloną księgę. I niech pan nie wierzy temu, co powie o Isabelle.

— Dlaczego?

Elias zacisnął powieki.

— Bo ona nie była tylko ofiarą.

Zamek w drzwiach puścił. Marcus wszedł do pomieszczenia z pistoletem w dłoni.

Ja chwyciłem metalową gaśnicę, a Elias wskazał ukryte przejście za szafą z aktami. Wsunęliśmy się do środka, gdy Marcus strzelił w sufit. Huk ogłuszył mnie, a zapach prochu mieszał się z lakierem.

Biegłem po wąskich schodach, ściskając klucz tak mocno, że jego ząb wbił mi się w skórę.

Na dole czekały drzwi do starej pralni.

Zza nich dobiegł ochrypły głos:

— Dominic Romano? Jeśli to ty, musisz wiedzieć, że Isabelle kazała mi milczeć, bo bała się nie Marcusa, lecz człowieka, któremu oddałeś całą rodzinę…

CZĘŚĆ 3

— Otwieraj! — krzyknąłem.

Po drugiej stronie coś zaszurało po betonowej podłodze. W pralni pachniało wilgocią, rdzą i mydłem. Zamek ustąpił dopiero po trzeciej próbie. W środku, przy rurze grzewczej, siedział mężczyzna z rękami związanymi przewodem elektrycznym.

Miał rozciętą brew i twarz tak wychudzoną, że przez chwilę go nie poznałem.

Potem zobaczyłem oczy.

— Daniel Mercer — powiedziałem.

Był kierowcą Isabelle. Zniknął tej samej nocy, w której ją zamordowano. Wszyscy uznali, że uciekł, bo miał coś na sumieniu.

— Nie miałem wyboru — wyszeptał.

Elias zamknął za nami drzwi.

— Powiedz mu wszystko.

— Najpierw dziewczynki — odparłem. — Co wiesz o mojej żonie?

Daniel roześmiał się bez radości.

— Ona odkryła, że Marcus wyprowadzał pieniądze z funduszu ochrony. Ale to był dopiero początek. Pieniądze trafiały do firmy należącej do Adriana Romano.

Mojego młodszego brata.

Poczułem, jak zimna piwnica usuwa się spod moich stóp.

— Adrian nie miał dostępu do kont.

— Miał. Isabelle dała mu go pan dziesięć lat temu, kiedy przejął księgowość rodzinnej firmy.

Elias wyciągnął z kieszeni złożoną kartkę. Papier był poplamiony krwią.

— Pańska żona znalazła przelewy i chciała powiedzieć panu przy kolacji — wyjaśnił. — Marcus dowiedział się o tym wcześniej. Zabrał ją spod przedszkola. Dziewczynki były wtedy w samochodzie.

— Widziały to?

Daniel skinął głową.

— Olivia widziała, jak Marcus strzelił. Sophie widziała, kto czekał w drugim samochodzie. Nora miała w dłoni telefon Isabelle. Na nim był numer Adriana.

Drzwi pralni zatrzęsły się od uderzenia.

— Otwórz, Dominic! — wrzasnął Marcus. — Daniel kłamie. Twoja żona zdradzała cię z nim!

Słowa zawisły w powietrzu. Wiedziałem, że zostały wybrane po to, by mnie zranić i sprowokować.

Daniel podniósł głowę.

— Isabelle nigdy mnie nie zdradziła. Kochała pana. Dlatego próbowała ocalić firmę przed pańskim bratem.

— Skąd mam wiedzieć, że to prawda?

Elias wyjął z kieszeni cienką kopertę, nie szarą, lecz kremową, z zaschniętą kroplą wosku przy krawędzi.

— Bo podpisała to własną ręką.

W środku znajdowała się umowa przekazania udziałów w rodzinnej fundacji. Isabelle przepisała wszystkie swoje udziały na trzy córki, a jako opiekuna wyznaczyła mnie. Dołączyła też krótkie zdanie: „Jeżeli coś mi się stanie, sprawdź rachunek numer siedemnaście i zapytaj o człowieka, którego wszyscy uznali za martwego”.

Daniel odwrócił głowę.

— Tym człowiekiem byłem ja. Marcus upozorował moją śmierć, żeby nikt nie szukał świadka.

Drzwi pękły. Marcus wszedł do środka z pistoletem. Za nim stał Adrian, elegancki, spokojny, z mokrym parasolem w dłoni.

— Zawsze musisz wszystko komplikować — powiedział do Marcusa.

Spojrzałem na brata.

— Ty to zrobiłeś?

Adrian poprawił mankiet.

— Ja tylko chciałem, żeby Isabelle podpisała przeniesienie udziałów. Marcus miał ją przestraszyć. Nie miał zabijać.

— Ale zapłaciłeś mu.

— Zapłaciłem za ciszę.

Z góry dobiegł krzyk Grace. Adrian uśmiechnął się lekko.

— Jeśli nie podpiszesz dokumentu opieki nad dziećmi, Marcus weźmie je jako zakładniczki. Potem wszystko odziedziczę. Proste.

Drzwi za nim zamknęły się z głuchym trzaskiem.

Nagle w korytarzu rozległ się głos Sophie, wyraźny i donośny:

— To on był w samochodzie!

Adrian zesztywniał.

Za Sophie stały Olivia, Nora i Grace. Na schodach pojawił się także kierowca Elias, trzymający starą księgę rachunkową. Każda strona była podpisana przez Adriana.

— Dziewczynki pamiętają — powiedział Elias. — Przez czternaście miesięcy nie mówiły, bo Marcus groził, że zabije pana i Grace. Ale dzisiaj usłyszały, jak rozmawia z pańskim bratem.

Marcus odwrócił broń w stronę Adriana.

— Mówiłeś, że nikt tego nie słyszy.

Adrian pobladł.

— Odłóż broń.

— Powiedziałeś, że załatwisz wszystko.

Marcus zaczął podnosić pistolet. Wtedy Daniel rzucił w niego metalową miską. Elias pchnął Marcusa na ścianę, a ja wyrwałem mu broń.

Adrian cofnął się, ale Nora wskazała na jego kieszeń.

— Tam jest telefon mamy.

Adrian spojrzał na nią z czystą nienawiścią.

Na ekranie telefonu świecił jeden nieodebrany numer. Zanim zdążyłem go zabrać, aparat zadzwonił ponownie. Numer należał do banku w Szwajcarii.

Odebrałem.

Po drugiej stronie odezwała się kobieta:

— Panie Romano, pańska żona zostawiła instrukcję, która uruchomi się dziś o północy. Ale tylko jeśli wszystkie trzy córki potwierdzą, że rozpoznały zabójcę. I jest jeszcze coś. Isabelle nie wiedziała, że konto numer siedemnaście należy do kogoś, kto właśnie jedzie do pańskiego domu…