CZĘŚĆ 4
…Nazwisko brzmiało: Leonard Price.
Mój obecny główny księgowy.
Człowiek, który od jedenastu lat siedział dwa piętra pod moim gabinetem i każdego poniedziałku przynosił mi raporty z uśmiechem tak spokojnym, że nigdy nie przyszło mi do głowy, by mu nie ufać.
— Leonard nie był wtedy w firmie — powiedziałem.
— Był — odparła Tasha. — Tylko nie jako księgowy. Był młodszym prawnikiem Victora.
Jaylen wsunął kopertę do metalowej kasetki.
— To znaczy, że możesz go zmusić, żeby powiedział prawdę?
— Nie wiem — odpowiedziałem. — Ale mogę zapytać.
— A jeśli skłamie?
Spojrzałem na urządzenie pod stołem. Zielona lampka odbijała się w jego pobrudzonych okularach, które znalazłem wcześniej na półce. Jaylen patrzył na mnie, jakby nie czekał na obietnicę, tylko na decyzję.
— Wtedy pokażemy mu coś, czego nie da się zastraszyć — powiedziałem.
— Co?
— Liczby. Podpisy. I działający wynalazek.
Nie zabrałem Tashy do szpitala. Nie chciała opuszczać szopy, dopóki nie otrzyma pewności, że lekarstwo naprawdę przyjedzie. Zadzwoniłem więc do kierownika apteki i kazałem wysłać dawkę kurierem, a kierowcy poleciłem zorganizować transport do mojej siedziby.
— Nie chcę, żebyś kupował moje zdrowie — powiedziała Tasha.
— Nie kupuję go. Spłacam dług.
— Dług spłaca się pieniędzmi. Winę trzeba spłacić czynem.
— Właśnie dlatego jedziesz ze mną.
Kurier dotarł po czterdziestu minutach. Tasha przyjęła lek, a potem usiadła obok Jaylena w moim samochodzie. Chłopiec trzymał skrzynię na kolanach, jakby przewoził żywe zwierzę.
Przez całą drogę nie mówił prawie nic.
Kiedy zatrzymaliśmy się przed siedzibą Hayes Renewables, na schodach czekali członkowie zarządu. Była siedemnasta dziesięć. Victor stał pośrodku nich w granatowym garniturze, trzymając teczkę z czerwonym paskiem.
— Wreszcie — powiedział. — Mam nadzieję, że rozumiesz powagę sytuacji.
— Rozumiem ją lepiej niż ty.
Victor spojrzał na Jaylena i Tashę.
— Przyprowadziłeś świadków z drogi?
— Przyprowadziłem współtwórczynię twojego projektu.
Twarz Victora drgnęła.
— Ta kobieta nie ma nic wspólnego z obecną firmą.
— Ma więcej niż ty.
W sali posiedzeń na szesnastym piętrze wszystkie krzesła były zajęte. Na stole leżały wydrukowane dokumenty, a na ekranie wyświetlała się prezentacja o rzekomym naruszeniu praw patentowych. Victor chciał, żebym podpisał rezygnację i przekazał mu tymczasowe kierowanie firmą.
— To proste — powiedział. — Podstawowy patent należy do podmiotu, który go zgłosił. Podmiotem była firma, a ty jako dyrektor ponosisz odpowiedzialność za błędy.
— Ciekawe — odpowiedziałem. — Kto sporządził pierwotną umowę?
— Kancelaria zewnętrzna.
— Kto ją zatwierdził?
Victor zerknął na Leonarda.
Leonard miał siwe włosy i cienkie okulary. Zawsze wyglądał jak człowiek, który przeprasza nawet wtedy, gdy podaje kawę. Tym razem trzymał dłonie płasko na stole.
— Leonard? — spytałem.
— Nie pamiętam szczegółów sprzed jedenastu lat.
Tasha położyła na stole pożółkłą kartkę.
— Nie musisz pamiętać. Wystarczy, że rozpoznasz własny podpis.
Leonard spojrzał na dokument. Kolor zniknął mu z twarzy.
Victor poderwał się z krzesła.
— To może być fałszerstwo.
— Na odwrocie są twoje inicjały — powiedziałem.
— Nie masz prawa przynosić tu prywatnych papierów.
— Mam prawo pokazać zarządowi, że przez jedenaście lat wypłacałeś sobie pieniądze z funduszu przeznaczonego na rozwój patentu.
Wyciągnąłem kopię przelewu. Potem drugą. Potem trzecią. Każda prowadziła do spółki, której właścicielem był brat Victora.
W sali zrobiło się duszno.
— To były opłaty konsultingowe — powiedział Victor.
— Za pracę, której nikt nie wykonał?
— Uratowałem tę firmę.
— Ukradłeś cudze prawa.
— To ja przekonałem inwestorów. To ja zbudowałem strukturę. Tasha nie potrafiłaby przejść przez jedną salę zarządu bez wybuchu płaczu.
Tasha wyprostowała się.
— A ty nie potrafiłeś stworzyć jednej działającej baterii.
Victor zacisnął szczękę.
Wtedy Jaylen postawił skrzynię na stole. Rozsunął pokrywę, podłączył przewody i uruchomił wentylator. Przez kilka sekund nic się nie działo. Potem zielona lampka zapaliła się, a na ekranie mojego laptopa pojawiły się stabilne wartości napięcia.
Jeden z inżynierów podszedł bliżej.
— To jest układ magazynowania ciepła?
— Prototyp — odpowiedział Jaylen.
— Z odzyskanych części?
— Z tego, co miałem.
Inżynier spojrzał na mnie.
— To rozwiązuje problem strat, nad którym pracowaliśmy od dwóch lat.
Victor roześmiał się nerwowo.
— Dziecięca zabawka nie uratuje firmy.
Jaylen odwrócił się do niego.
— Nie musi. Wystarczy, że pokaże, kto od dawna udawał, że ma rozwiązanie.
Nikt go nie uciszył.
Leonard zamknął oczy. Kiedy je otworzył, wyglądał na starszego o dziesięć lat.
— To mój podpis — powiedział. — Ja podpisałem dokument jako świadek.
Victor syknął:
— Leonard.
— Powiedziałeś, że Tasha zgodziła się odejść. Widziałem, jak przyniosła obliczenia. Widziałem, jak płakała na korytarzu. A potem wziąłem pieniądze.
— Zamknij się.
— Bałem się stracić pracę.
— Zamknij się!
Leonard wstał i wyjął z kieszeni mały pendrive. Nie był potrzebny do ujawnienia prawdy, ale zawierał skany ksiąg i korespondencji, które zachował przez lata.
— Trzymałem kopie, bo wiedziałem, że kiedyś będę musiał za to odpowiedzieć.
Victor rzucił się ku niemu, lecz dwaj członkowie zarządu zastąpili mu drogę.
Nie wezwałem policji. Nie od razu.
Najpierw zarząd odebrał Victorowi wszystkie stanowiska, zablokował jego konta służbowe i przekazał dokumenty niezależnym prawnikom. Leonard zgodził się zeznawać i oddać każdy grosz, który otrzymał. To nie naprawiało krzywdy, ale po raz pierwszy konsekwencje nie spadły na osobę, która miała najmniej siły.
Tasha otrzymała pełne prawa do patentu, udziały w firmie i miejsce w radzie technicznej. Zaproponowałem jej również kierowanie nowym laboratorium.
— Nie chcę laboratorium nazwanym moim nazwiskiem — powiedziała.
— Jak je nazwiesz?
Spojrzała na syna.
— Centrum dwóch dolarów.
Jaylen prychnął.
— To brzmi głupio.
— W takim razie wymyśl lepszą nazwę.
— Jeszcze nie.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się później, już bez zarządu. Tasha siedziała w małym gabinecie, a za oknem widać było szeregi paneli słonecznych. Na stole leżała kopia dawnej umowy.
— Chcę cię przeprosić — powiedziałem.
— Wiem.
— To za mało.
— Tak.
— Nie wiem, jak oddać ci jedenaście lat.
Tasha dotknęła kartki.
— Nie oddasz. Możesz tylko przestać udawać, że ich nie było.
Kiwnąłem głową.
— Każdy pracownik pozna prawdziwą historię tej firmy. Zaczniemy od twojego nazwiska.
— A Jaylen?
— Dostanie stypendium, warsztat i dostęp do laboratorium.
— Nie zamieniaj go w swoją kopię.
— Nie zamierzam. Chcę, żeby został sobą.
Jaylen stał wtedy przy stole laboratoryjnym i rozbierał nowy miernik na części. Kiedy powiedziałem mu o stypendium, nawet nie podniósł głowy.
— Ile będę musiał oddać?
— Nic.
— Każdy coś chce.
— Chcę tylko, żebyś budował rzeczy, których inni jeszcze nie potrafią zbudować.
— A jeśli je zepsuję?
— Wtedy będziemy wiedzieć, jak je naprawić.
Trzy dni później pojechaliśmy razem na Pine Hollow. Mój samochód znów zatrzymał się przy starej drodze, tym razem celowo. Przyniosłem Jaylenowi nowy zestaw narzędzi, ale on długo oglądał pudełko bez słowa.
— Nie jest za drogi? — spytał.
— Jest twój.
— Za darmo?
— Za dwa dolary.
Wyjąłem z kieszeni dwie monety. Jedna była zwykła. Druga miała wyryty przez Jaylena mały znak przypominający wirujący płomień.
Chłopiec wziął je i schował do kieszeni.
— Teraz naprawdę będzie pan płacił dwa dolary za każdą naprawę?
— Tylko jeśli naprawisz samochód.
Otworzył maskę i pochylił się nad silnikiem. Tasha stała obok, oparta o laskę, a ja trzymałem rachunki za jej leczenie w kieszeni marynarki. Nie były już zaległe. Wszystkie zostały opłacone z pierwszej wypłaty, którą firma przekazała jej jako współtwórczyni.
Jaylen zakręcił śrubę, wysłuchał krótkiego kliknięcia i spojrzał na mnie.
— Proszę pana.
— Tak?
— Pański samochód znowu kłamie.
Tasha roześmiała się cicho.
A ja pochyliłem się nad otwartą maską, podczas gdy chłopiec wskazywał mi przewód cienki jak włos.
— Dobrze — powiedziałem. — Tym razem pokaż mi, gdzie.
