CZĘŚĆ 4
Edmund wybiegł pierwszy.
Z magazynu dobiegł trzask tłuczonego szkła, a zaraz potem poczułam dym. Gęsty, gryzący, wciskający się pod powieki. Łukasz nadal trzymał list Romana, choć papier drżał mu w dłoni.
— Chodź! — krzyknęłam.
— List!
— Życie jest ważniejsze!
Wybiegliśmy przez boczne drzwi, zanim płomienie objęły stos kartonów przy wejściu. Edmund potknął się na żwirowym podjeździe. Łukasz złapał go pod ramię i wyciągnął na ulicę. Nad magazynem unosiła się czarna chmura, a szyld z nazwą firmy kołysał się na jednym łańcuchu.
Na chodniku Edmund chwycił mnie za płaszcz.
— Nie dzwońcie po nikogo, kto pracował dla Piotra — wydyszał. — On miał ludzi wszędzie.
— Mój mąż nie żyje — odpowiedziałam.
— Ale jego wspólnik żyje. I właśnie dlatego przez trzy lata nikt nie ruszył tej sprawy.
Tego nazwiska nie musiałam słyszeć, żeby je rozpoznać. Karol Bielecki był dyrektorem firmy Piotra. Po wypadku przyjeżdżał do mnie z kwiatami, opłacał rachunki za pogrzeb i powtarzał, że „w takich chwilach trzeba trzymać się razem”.
To on przekonał mnie, żebym nie dociekała, dlaczego Roman nie trafił do więzienia. To on mówił, że wypadek był nieszczęściem, a nie czyjąś decyzją.
Łukasz wyrwał mi list z dłoni.
— Jest tu adres kancelarii Bieleckiego.
— Nie pojedziemy tam sami.
— Jeśli zabierzemy dokumenty do urzędu, mogą zniknąć tak samo jak ten magazyn.
Spojrzałam na jego osmoloną twarz. Miał poparzoną dłoń, ale nawet na nią nie patrzył.
— Masz siedemnaście lat — powiedziałam.
— A ty pochowałaś dwoje dzieci, bo dorośli bali się prawdy. Nie każ mi znowu czekać, aż ktoś zdecyduje za mnie.
Miał rację. I właśnie to było najgorsze.
Nie pojechaliśmy do Bieleckiego z krzykiem. Pojechaliśmy z kopią oświadczenia, notesem, listem Romana i Edmundem, który przez trzy lata bał się własnego cienia. Najpierw jednak wezwaliśmy straż pożarną i przekazaliśmy dokumenty niezależnej rzeczoznawczyni, którą poleciła archiwistka. Nie chciałam, żeby jeszcze jeden człowiek mógł powiedzieć, że niczego nie widział.
Bielecki przyjął nas w gabinecie wyłożonym drewnem. Na ścianie wisiało zdjęcie z Piotrem. Obaj śmiali się na tle hali produkcyjnej. Piotr miał rękę na jego ramieniu.
Karol spojrzał na Łukasza, potem na mnie.
— Pani Anno, to nie jest odpowiednie miejsce na rodzinne dramaty.
— Nie przyszłam rozmawiać o rodzinie.
Położyłam na biurku kopię pierwszej strony.
Twarz Bieleckiego zmieniła się natychmiast. Nie pobladł. Zrobił coś gorszego: sięgnął po dokument, jakby odruchowo chciał go podrzeć.
Łukasz przytrzymał jego nadgarstek.
— Proszę tego nie dotykać.
— Kim ty jesteś, żeby mnie pouczać?
— Synem Romana Wysockiego. I chłopcem, którego pański przyjaciel próbował uciszyć, zanim nauczył się czytać własne akta.
Bielecki cofnął rękę.
— Piotr był zrozpaczony. Stracił dzieci.
— Stracił je, bo zapłacił mojemu ojcu, żeby wziął całą winę — powiedział Łukasz. — A pan pomógł mu wyczyścić księgi.
Bielecki uderzył dłonią w blat.
— Nie macie pojęcia, o czym mówicie!
Edmund, stojący przy regale, wyjął z kieszeni stary telefon z pękniętą obudową.
— Mam pojęcie. I mam kopię listu, który Piotr wysłał do mnie dwa dni przed śmiercią.
— Ten list spłonął — syknął Bielecki.
Edmund nie odpowiedział.
Wystarczyło.
Bielecki sam się zdradził. Nie mógł wiedzieć, co znajdowało się w liście, jeśli nigdy go nie widział.
Dwie godziny później jego firma została zabezpieczona przez śledczych, a księgowa, która przez lata wykonywała przelewy dla Romana, przyniosła jeszcze jeden segregator. Nie chciała już milczeć. W środku były dowody, że Bielecki szantażował Piotra pieniędzmi i groził ujawnieniem jego oszustw. Piotr nie był jedynym sprawcą, ale przez cały czas próbował ocalić majątek, reputację i dom, który i tak stracił, kiedy stracił dzieci.
To nie usprawiedliwiało jego czynu.
Nie zmieniło też tego, że część prawdy znał, a mnie zostawił samą przy dwóch trumnach.
Wieczorem siedzieliśmy z Łukaszem w klinice. Lekarz opatrywał jego dłoń. Chłopak patrzył na bandaż z miną kogoś, kto przepraszałby nawet za własne oparzenie.
— Możesz mnie oddać — powiedział cicho. — Wszystko się przez mnie rozpadło.
— Nie — odpowiedziałam. — Rozpadło się dużo wcześniej. Ty tylko przestałeś podtrzymywać cudze kłamstwo.
— Nadal jestem synem Romana.
— Jesteś Łukaszem. To nie jest wyrok.
— A jeśli któregoś dnia znienawidzisz mnie za to, że ci o nim przypominam?
Pomyślałam o Filipie i Marcie. O tym, jak przez trzy lata bałam się, że każda nowa miłość będzie zdradą wobec nich. Potem spojrzałam na chłopca, który nie wybrał swojego ojca, jego winy ani strachu, który nosił od dzieciństwa.
— Będę zła na twojego ojca — powiedziałam. — Będę zła na mojego męża. Czasem będę zła na cały świat. Ale nie na ciebie.
Łukasz zamknął oczy.
— Naprawdę nadal jestem twoim synem?
— Naprawdę.
Następnego dnia zaprowadził mnie do archiwum. Chciał, żebym zobaczyła ostatnią rzecz z metalowej szafki. Pod listem Romana leżała fotografia: dwie dziecięce dłonie trzymające papierową koronę Marty. Piotr zrobił ją tydzień przed wypadkiem. Na odwrocie napisał: „Nie umiem powiedzieć Annie, że zawiodłem”.
Zabrałam fotografię, ale nie położyłam jej obok zdjęć dzieci. Nie chciałam, żeby kłamstwo mojego męża znalazło miejsce przy ich uśmiechach.
Łukasz zapytał, co zrobię z dokumentami.
— Złożę je tam, gdzie już nikt nie będzie mógł schować ich w złej teczce.
— A ze mną?
Wziął do ręki mosiężny żeton. Numer szafki odbił mu się na skórze jak mała rana.
— Ze mną zostaniesz? — spytał.
Objęłam go ostrożnie, omijając zabandażowaną dłoń.
— Jeśli ty zostaniesz, ja też.
Po raz pierwszy nie próbował mi obiecywać, że będzie łatwy, grzeczny ani bezproblemowy. Po prostu oparł policzek o moje ramię, a żeton wsunął do kieszeni.
Tydzień później w miejscu spalonego magazynu znaleźliśmy metalową tabliczkę z nazwiskiem Edmunda. Powiesił ją sam, na nowym płocie. Pod spodem wyrył datę wypadku i dwa imiona.
Filip.
Marta.
Łukasz długo patrzył na te litery. Potem wyjął z kieszeni papierową koronę, którą odnalazł w pudełku z rzeczami Marty. Była zgnieciona, ale niepodarta.
— Mogę ją tu zostawić? — zapytał.
Podałam mu pinezkę.
Przytwierdził koronę do tablicy obok imion, a wiatr poruszył jej złotymi gwiazdkami.
— Mamo — powiedział — myślisz, że oni by mnie polubili?
Poprawiłam krzywo zagięty papier.
— Filip kłóciłby się z tobą o każdą książkę. Marta oddałaby ci swoje kredki.
Łukasz uśmiechnął się przez łzy.
A papierowa korona, która przez trzy lata leżała w zamkniętym pokoju, zakołysała się nad ich imionami jak odpowiedź, której nie potrafił napisać żaden dorosły.
Przegapiłeś początek?
