Po trzech latach od rozwodu odkryłem, że moja była żona ma bliźnięta, a głos obcego mężczyzny sprawił, że zamarłem

Mężczyzna, który odebrał telefon mojej byłej żony, nazwał mnie spóźnionym tchórzem, zanim zdążyłem wypowiedzieć jej imię.

Siedziałem w gabinecie na ostatnim piętrze kamienicy przy ulicy Długiej. Była dziewiąta czterdzieści wieczorem, za oknem padał mokry śnieg, a mosiężna lampka rzucała na biurko żółte światło. Maksym stał naprzeciwko mnie z fotografią między palcami. Papier drżał tak wyraźnie, że słyszałem jego szelest.

— Zadzwoń jeszcze raz — powiedziałem.

— Próbowałem sześć razy.

— Dzwoń.

Przyłożył telefon do ucha. Po trzech sygnałach odezwała się automatyczna sekretarka. Ten sam spokojny kobiecy głos, który pamiętałem z czasów, gdy Elena zasypiała obok mnie z telefonem w dłoni. Poczułem ścisk w gardle.

— To niemożliwe — wymamrotałem.

Maksym położył zdjęcie bliżej lampy. Elena pchała podwójną spacerówkę wzdłuż nabrzeża w obcym mieście. Była wychudzona, miała włosy związane niedbale przy karku i ten sam jasny szalik, który podarowałem jej w pierwszą zimę naszego małżeństwa. W wózku siedziało dwoje dzieci. Chłopiec spał, dziewczynka patrzyła prosto w obiektyw.

Miała moje oczy.

— Dwa i pół roku — powiedział Maksym. — Chłopiec i dziewczynka. Urodzili się sześć miesięcy po rozwodzie.

Zacisnąłem dłoń na brzegu biurka. Wspomnienie wróciło nagle: Elena stojąca rano przy zlewie, blada jak ściana; filiżanka, którą upuściła; jej ciche pytanie, czy mógłbym odwołać spotkanie z ludźmi z portu. Powiedziałem wtedy, że nie mam czasu na domowe dramaty. Kiedy prosiła, żebym zawiózł ją do lekarza, wysłałem kierowcę.

Nie wiedziałem, że była w ciąży.

— Kto zrobił zdjęcie? — zapytałem.

— Kobieta z agencji poszukiwawczej. Znalazła je w mieście Brzegowo. Ale jest jeszcze coś.

— Mów.

Maksym wyjął z kieszeni mały metalowy żeton. Na jego powierzchni widniał wygrawerowany numer, którego używali wyłącznie ludzie mojej matki.

— Ten mężczyzna, który odebrał telefon, nazywa się Tomasz Wrona. Ma kancelarię w Brzegowie. Elena jest jego żoną.

Wstałem tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o regał.

— Od kiedy?

— Od dwóch lat.

W pokoju tykał zegar. Każde uderzenie brzmiało jak oskarżenie.

Wybrałem stary numer Eleny. Tym razem odebrał po pierwszym sygnale.

— Chcę rozmawiać z Eleną — powiedziałem.

— A ja chcę, żebyś przestał dzwonić do mojej żony.

— Jest matką moich dzieci.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. Potem mężczyzna zaśmiał się bez wesołości.

— Moroz, trzy lata temu wyrzuciłeś ją z życia. Teraz przypomniałeś sobie o ojcostwie?

— Oddaj telefon Elenie.

— Nie masz prawa jej niepokoić.

— Powiedz jej, że przyjadę.

— Przyjedź. Tylko nie zakładaj, że zastaniesz kobietę, która wciąż na ciebie czeka.

Rozłączył się.

Maksym obserwował mnie uważnie.

— Szefie, mam przygotować samochód?

Spojrzałem na zdjęcie. Dziewczynka trzymała w dłoni pluszowego lisa z rozprutym uchem. Nie znałem jej, a mimo to rozpoznałem sposób, w jaki marszczyła nos.

— Tak. I nikomu nie mów, że jadę.

— Nawet pani Zofii?

Na samo imię matki poczułem zimno pod skórą.

— Zwłaszcza jej.

Maksym skinął głową, ale zanim wyszedł, telefon na biurku zawibrował. Nieznany numer. Odebrałem.

— Jeśli pojedziesz do Brzegowa — powiedział kobiecy głos — dzieci nie dożyją następnego tygodnia.

W tej samej chwili pod drzwiami gabinetu rozległy się ciężkie kroki, a klamka zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 2

Drzwi otworzyły się z trzaskiem, zanim zdążyłem wyciągnąć broń z szuflady.

W progu stała moja matka, Zofia Moroz. Miała na sobie kremowy płaszcz, a w dłoni trzymała parasolkę z rączką z kości słoniowej. Za nią czekało dwóch ochroniarzy. Na jej twarzy nie było śladu zaskoczenia.

— Odłóż telefon, Marku — powiedziała.

— Co ty zrobiłaś?

— Nie rozmawiaj ze mną takim tonem.

— Kto dzwonił?

Matka podeszła do biurka i musnęła palcem fotografię. Jej paznokieć zatrzymał się na twarzy dziewczynki.

— Dzieci są zdrowe. To powinno ci wystarczyć.

Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy.

— Wiedziałaś.

— Wiedziałam wszystko, czego ty nie chciałeś widzieć.

— Elena była w ciąży?

— Była zagrożeniem dla naszej rodziny.

Uderzyłem dłonią w blat. Metalowy żeton podskoczył i spadł na dywan.

— To moje dzieci!

— Są dziećmi Morozów. A to nie to samo.

Jej spokój był gorszy od krzyku. Przez lata nauczyłem się, że matka potrafiła zniszczyć człowieka, nie podnosząc głosu. Teraz jednak po raz pierwszy zobaczyłem na jej szyi cienką bliznę, której wcześniej nie zauważałem. Jakby ktoś kiedyś próbował ją uciszyć i nie zdążył.

— Wynoś się z mojego gabinetu.

— Jeśli pojedziesz do Brzegowa, zniszczysz nie tylko siebie. Tomasz Wrona trzyma kopie dokumentów, których nie powinieneś oglądać.

— Jakich dokumentów?

Matka uśmiechnęła się krótko.

— Tego właśnie masz nie sprawdzać.

Odeszła, zostawiając zapach gorzkich perfum. Kiedy drzwi się zamknęły, Maksym wszedł z powrotem.

— Słyszałem wszystko — powiedział.

— Od kiedy ona wiedziała o dzieciach?

— Nie wiem. Ale żeton, który znalazłem, pochodzi z magazynu w Brzegowie. Wczoraj ktoś włamał się tam do archiwum.

— I zostawił ten żeton.

— Albo chciał, żebyśmy go znaleźli.

O pierwszej trzydzieści w nocy jechaliśmy autostradą na północ. W samochodzie pachniało mokrą skórą i kawą z termosu. Reflektory ciężarówek przecinały szybę, a ja patrzyłem na zdjęcie położone na kolanach.

— Szefie — odezwał się Maksym — jest jeszcze jedna rzecz.

— Powiedz.

— Kobieta, która zrobiła zdjęcia, zniknęła z miasta. Zostawiła w pensjonacie walizkę. W środku znaleziono rachunek z prywatnej kliniki.

— Nazwisko?

— Elena Moroz.

Serce uderzyło mi raz, mocno.

Klinika znajdowała się przy starym dworcu. O czwartej rano weszliśmy do środka. Recepcjonistka, starsza kobieta z plastrem na kciuku, długo patrzyła na mój dowód.

— Nie mogę udzielać takich informacji — powiedziała.

— Nie pytam o pacjentkę. Pytam o lekarza, który pracował tu trzy lata temu.

— Doktor Radecki już nie pracuje.

Maksym położył na ladzie kopertę. Kobieta nie dotknęła pieniędzy. Zamiast tego spojrzała na korytarz.

— On przychodzi o szóstej — szepnęła. — Ale jeśli chcecie z nim rozmawiać, nie mówcie, że jesteście od Morozów.

— Dlaczego?

Jej plaster zabarwił się czerwienią, gdy ścisnęła palec.

— Bo trzy lata temu ktoś przyszedł tu z takim samym sygnetem jak pański.

O szóstej pięć doktor Radecki wszedł bocznym wejściem. Był starszy, niż zapamiętałem, i niósł skórzaną teczkę przyciśniętą do piersi. Na mój widok zatrzymał się.

— Pan Moroz.

— Zna mnie pan?

— Znam pańskie nazwisko. I wiem, dlaczego pan przyjechał.

— Gdzie jest Elena?

Doktor rozejrzał się nerwowo.

— Nie tutaj.

— Czy dzieci są moje?

Zacisnął usta.

— Jeśli chce pan poznać prawdę, proszę przyjść dziś o południu do kaplicy przy nabrzeżu. Sam. I proszę przynieść akt rozwodu.

— Dlaczego?

Radecki spojrzał na mój sygnet, potem na Maksyma.

— Bo podpis na tym akcie nie należy do pana…

CZĘŚĆ 3

— Bo podpis na tym akcie nie należy do pana — powtórzył doktor Radecki.

O dwunastej kaplica przy nabrzeżu była pusta. Deszcz bębnił w miedziany dach, a od mokrych kamieni ciągnęło chłodem. Maksym został przy samochodzie. Wszedłem sam, trzymając akt rozwodu w plastikowej teczce.

Doktor siedział w ostatniej ławce. Obok niego leżała skórzana torba z pękniętym zapięciem.

— Proszę usiąść — powiedział.

— Nie będę siedział.

— W takim razie proszę słuchać.

Wyjął z torby kilka kartek. Na pierwszej widniało moje nazwisko, data badania Eleny i pieczęć kliniki.

— Była w ciąży z bliźniętami, kiedy przyszła do mnie po raz pierwszy. Jedenastu tygodni — wyjaśnił. — Powiedziała, że nie może powiedzieć panu prawdy, bo pańska matka zagroziła, że odbierze jej dzieci.

— Moja matka nie mogła tego zrobić.

— Mogła. I zrobiła znacznie więcej.

Radecki podał mi drugą kartkę. Był to raport stwierdzający, że Elena nie może mieć dzieci i że ma poważne zaburzenia psychiczne. Pod raportem widniał podpis lekarza, ale nie jego.

— To fałszerstwo — powiedziałem.

— Oczywiście. Zostałem zmuszony, by je potwierdzić. Dwóch ludzi czekało wtedy w gabinecie. Jeden miał pański sygnet.

W głowie zabrzmiał głos matki: Są dziećmi Morozów. A to nie to samo.

— Dlaczego Elena podpisała rozwód?

Doktor przesunął po ławce akt. Wskazał miejsce, w którym rzekomo złożyłem podpis.

— Pański podpis został skopiowany z pełnomocnictwa. Prawdziwy akt nigdy nie został podpisany przez pana.

— Czyli nadal jesteśmy małżeństwem?

— Tak. Według prawa tak.

Słowa uderzyły we mnie mocniej niż wszystko, co usłyszałem wcześniej. Trzy lata gniewu, wstydu i przekonania, że Elena mnie porzuciła, nagle zmieniły się w pustkę.

— Gdzie ona jest?

— W Brzegowie. Ale nie może pan do niej teraz iść bez przygotowania.

— Dlaczego?

Radecki otworzył torbę i wyjął cienki zeszyt w zielonej okładce. Na pierwszej stronie widniało pismo Eleny.

— Zapisywała wszystko. Daty wizyt, nazwiska, numery kont, groźby. Chciała zabezpieczyć dzieci.

— Dlaczego dała to panu?

— Bo Tomasz Wrona jest moim synem. To on pomógł jej uciec. Ożenił się z nią, żeby jego nazwisko chroniło dzieci przed ludźmi pańskiej matki.

Zamknąłem oczy. Obcy głos z telefonu nie należał do kochanka. Należał do człowieka, który przez dwa lata stał między moimi dziećmi a moją rodziną.

— Elena mnie nienawidzi?

— Nienawidzi tego, kim pan był. To nie zawsze oznacza, że przestała pana kochać.

Drzwi kaplicy otworzyły się gwałtownie. Maksym wbiegł do środka.

— Szefie, musimy jechać. Zofia dowiedziała się o klinice.

Radecki pobladł.

— Skąd?

Maksym położył na ławce telefon. Na ekranie widniała wiadomość od nieznanego numeru: „Dzieci są już w drodze do portu”.

— Tomasz nie odbiera — powiedział Maksym. — Elena też nie.

Wybiegliśmy na nabrzeże. Samochód czekał z otwartymi drzwiami, ale zanim wsiadłem, telefon zadzwonił. Tym razem usłyszałem głos Eleny.

— Marku, jeśli naprawdę chcesz je ocalić, musisz zrobić dokładnie to, czego przez trzy lata najbardziej się bałeś.

— Powiedz mi gdzie jesteś.

— W domu twojej matki.

Połączenie się urwało. Radecki ścisnął zielony zeszyt.

— Ona pojechała tam dobrowolnie — powiedział.

— Po co?

Maksym spojrzał na mnie z przerażeniem.

— Żeby wymienić dzieci za coś, czego Zofia szukała od dnia pańskiego rozwodu…

Wtedy przypomniałem sobie, czego matka nie pozwalała mi nigdy dotknąć: czarnej księgi trzymanej w sejfie za obrazem mojego dziadka…