Mąż kazał mi opuścić odziedziczone mieszkanie przed przyjazdem jego rodziny, lecz po jednym pytaniu przestał się uśmiechać

Kiedy mój mąż zagrodził mi drogę do kuchni i powiedział, że mam się spakować, w mieszkaniu pachniało jeszcze cynamonem z ciasta, które upiekłam dla nas obojga.

— Słyszałaś — powiedział Sergiusz. — Moja mama przyjeżdża z rodziną. Wszyscy zostaną do Nowego Roku. Tobie się to nie podoba, więc możesz wyjechać.

Przez chwilę patrzyłam na jego zaciśnięte dłonie. Na prawym nadgarstku miał rozciągniętą gumkę od starego zegarka, którego od dawna nie nosił. Ten drobiazg nagle wydał mi się bardziej znajomy niż jego twarz.

— Mam wyjechać z własnego mieszkania? — zapytałam.

— Nie zaczynaj znowu o tym, że mieszkanie jest twoje.

— Bo jest moje. Dostałam je po rodzicach, jeszcze zanim się pobraliśmy.

Sergiusz prychnął.

— Jesteśmy małżeństwem. To nie jest już tylko twoje życie i twoje zasady.

— Małżeństwo nie daje ci prawa wyrzucać mnie z domu.

Wtedy uderzył pięścią w ścianę. Z półki spadła porcelanowa figurka żurawia, jedyna rzecz, której nigdy nie pozwalałam przestawiać. Roztrzaskała się na podłodze.

Serce podeszło mi do gardła, ale nie cofnęłam się.

— Nie krzycz na mnie.

— To ty krzyczysz, tylko ciszej — odpowiedział. — Mama powiedziała, że wszyscy się nie pomieścimy. Chce, żebyśmy na kilka dni przenieśli się do hotelu albo do twojej koleżanki.

— My?

— Ty. Ja zostaję. To moja rodzina.

Za jego plecami, na stole w przedpokoju, leżała otwarta walizka. Nie należała do niego. Była granatowa, z pękniętym uchwytem, który zawsze widywałam u jego matki. Obok stały dwie torby z zakupami i karton z napisem „ozdoby świąteczne”.

Nie przyjeżdżali dopiero pojutrze.

Oni już planowali urządzić się w moim domu.

— Twoja matka była tutaj? — zapytałam.

— Nie musisz wiedzieć wszystkiego.

— Muszę wiedzieć, kto wnosi rzeczy do mojego mieszkania.

Sergiusz zrobił krok w moją stronę.

— Aleno, nie rób scen. Podpiszesz zgodę na pobyt rodziny i po sprawie.

— Jaką zgodę?

Na sekundę spuścił wzrok. Potem odwrócił się i sięgnął po telefon.

— Mama przygotowała dokumenty. Żeby nie było później problemów z administracją.

Wiedziałam, że coś się nie zgadza. Na trzydniowy pobyt gości nie potrzebowało się żadnych dokumentów. Tym bardziej nie wtedy, gdy właściciel mieszkania wyraźnie się na to nie zgadzał.

O dziewiętnastej zadzwoniła Rajsa Stiepanowna. Jej głos był słodki, ale w tle słyszałam przesuwane meble.

— Aleno, kochanie, Sergiusz mówił, że znowu utrudniasz.

— Nie utrudniam. Nie zgadzam się, żeby sześć osób zamieszkało u mnie bez pytania.

— U nas, dziecko. U was.

— W dokumentach mieszkanie należy do mnie.

Zapadła krótka cisza.

— Dokumenty można zmienić — powiedziała cicho.

Ścisnęłam telefon tak mocno, że zbielały mi palce.

— Co pani ma na myśli?

— Nic. Po prostu nie bądź uparta. Sergiusz jest zmęczony. Dzisiaj nawet mówił, że jeśli nie potrafisz być żoną, to trzeba będzie znaleźć inne rozwiązanie.

— Jakie rozwiązanie?

— Przyjedziemy jutro rano. Porozmawiamy wszyscy.

Rozłączyła się, zanim zdążyłam odpowiedzieć.

Tej nocy Sergiusz spał w sypialni, a ja siedziałam przy kuchennym stole. Przede mną leżały dokumenty odziedziczone po rodzicach: akt własności, zaświadczenie z urzędu i gruby segregator z niebieską klamrą. Mama zawsze mówiła, żebym nie trzymała ważnych papierów w jednym miejscu, ale po jej śmierci nie miałam siły niczego porządkować.

O drugiej nad ranem usłyszałam skrzypnięcie drzwi.

Sergiusz stał przy szafce, w której przechowywałam dokumenty.

— Czego szukasz? — zapytałam.

Zamarł z ręką wyciągniętą w stronę segregatora.

— Chciałem tylko sprawdzić, czy masz wszystko przygotowane.

— Ja też chciałabym coś sprawdzić.

— Co?

Wstałam i podeszłam do niego. Na dnie szafki, pod dokumentami, zobaczyłam małą białą kopertę z pieczęcią kancelarii notarialnej. Nie pamiętałam, żebym ją tam wkładała.

Wyciągnęłam rękę.

Sergiusz chwycił kopertę pierwszy i cofnął się o krok. Jego twarz nagle straciła kolor…

CZĘŚĆ 2

Sergiusz trzymał kopertę przy piersi, jakby papier w środku mógł go ochronić.

— Oddaj mi to — powiedziałam.

— To nie jest twoje.

— Leżało w mojej szafce.

— Mama przyniosła to przez pomyłkę.

— W środku jest moje nazwisko?

Nie odpowiedział. Z korytarza dobiegło tykanie zegara, a potem ciche stukanie rur. Znałam każdy dźwięk tego mieszkania, każdy trzask starego parkietu. Tego wieczoru wszystko brzmiało obco.

Wyciągnęłam dłoń.

— Sergiusz.

— Nie rób z tego dramatu.

— Oddaj kopertę.

W końcu rzucił ją na stół. Pieczęć była pęknięta, jakby ktoś otwierał ją w pośpiechu. Na kopercie widniało moje imię, numer mieszkania i data sprzed czterech dni.

Nie otworzyłam jej od razu. Najpierw spojrzałam na męża.

— Dlaczego notariusz wysłał mi coś, o czym ty wiesz, a ja nie?

— Nie wiem.

— Kłamiesz.

Zacisnął szczękę.

— To może być zwykłe zawiadomienie.

— W takim razie nie masz powodu, żeby zabierać mi kopertę.

— Powiedziałem, że to pomyłka!

Wyrwał ją ze stołu i ruszył do sypialni. Złapałam go za rękaw. Materiał jego koszuli był wilgotny od potu.

— Jeśli zniszczysz ten dokument, rano idę do notariusza.

— Grozisz mi?

— Informuję cię.

Odepchnął moją rękę, ale nie na tyle mocno, żebym upadła. Mimo to poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach.

— Podpiszesz zgodę na przyjazd rodziny — powiedział. — A potem przestaniesz zachowywać się jak obca w swoim własnym małżeństwie.

— Nie podpiszę niczego.

— To zobaczysz, jak wygląda życie bez męża.

Wszedł do sypialni i zamknął drzwi.

O szóstej rano zadzwoniłam do Kasi, mojej przyjaciółki z czasów szkoły. Odebrała zaspanym głosem.

— Alena, co się stało?

— Mój mąż próbuje wyrzucić mnie z mieszkania. Znalazłam kopertę od notariusza.

— Otworzyłaś?

— Nie. Zabrał ją.

— Przyjedź do mnie.

— Nie. Jeśli wyjdę, jego rodzina wejdzie tutaj i później będą twierdzić, że sama opuściłam mieszkanie.

Kasia milczała przez chwilę.

— Zadzwoń do kancelarii. I do zarządcy budynku. Sprawdź, czy ktoś nie składał żadnego wniosku.

W pracy poprosiłam o dzień wolny. O ósmej trzydzieści zadzwoniłam do kancelarii, której pieczęć widniała na kopercie. Sekretarka powiedziała, że notariusz przyjmie mnie dopiero po południu, ale kiedy podałam numer sprawy, nagle zmieniła ton.

— Pani Aleno, czy rozmawiała pani już z mężem?

— Dlaczego pani pyta?

— Proszę przyjść osobiście. I przynieść dowód osobisty.

Nie chciała powiedzieć nic więcej.

W południe w mieszkaniu rozległ się dzwonek. Rajsa Stiepanowna stała za drzwiami z trzema walizkami. Za nią widziałam kobietę w czerwonym płaszczu i dwoje nastolatków z plecakami.

— Otwórz, Aleno — zażądała. — Nie będziemy stać na klatce.

— Nie zapraszałam was.

— Sergiusz jest w środku.

— Nie ma go.

— Kłamiesz.

Chłopak za jej plecami kopnął w walizkę.

— Babciu, zimno mi.

Rajsza spojrzała prosto w wizjer.

— Jeśli nie otworzysz, Sergiusz zadzwoni po ślusarza. Mieszka tutaj tak samo jak ty.

Przez drzwi słyszałam przesuwanie walizek i szepty. Wtedy zauważyłam na wycieraczce mały klucz, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Podniosłam go przez szparę w drzwiach.

Miał plastikową przywieszkę z numerem mojego mieszkania.

Sergiusz miał drugi komplet kluczy.

O czternastej siedziałam w kancelarii notarialnej, a notariusz, starsza kobieta o srebrnych okularach, położyła przede mną kopię dokumentu.

— Pani podpis nie znajduje się tutaj — powiedziała.

— Co to jest?

— Wniosek o ustanowienie pełnomocnictwa do rozporządzania lokalem. Ktoś próbował złożyć go w pani imieniu.

— Kto?

— Tego nie mogę stwierdzić bez dalszych czynności. Ale osoba, która przyniosła dokument, twierdziła, że jest pani mężem.

Wpatrywałam się w kopię. Pod moim imieniem widniał podpis łudząco podobny do mojego. Tylko jedna rzecz się nie zgadzała: mama nauczyła mnie podpisywać nazwisko z długą kreską na końcu. Tutaj kreski nie było.

— Czy dokument został przyjęty?

— Nie. Odmówiłam, bo zabrakło pani osobistego potwierdzenia. W kopercie znajduje się także umowa przedwstępna.

— Sprzedaży mieszkania?

Notariusz skinęła głową.

— Na kwotę znacznie niższą od wartości rynkowej.

Poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod nóg.

— Kto miał kupić moje mieszkanie?

Notariusz spojrzała na ostatnią stronę.

— Spółka należąca do osoby o nazwisku Wiktor Mielnik.

To nazwisko znałam. Był dyrektorem firmy budowlanej, w której pracował Sergiusz.

Kiedy wróciłam do domu, rodzina męża siedziała już w moim salonie. Na komodzie stała ich herbata, na oparciu mojego fotela wisiał czerwony płaszcz, a w łazience ktoś rozłożył kosmetyczkę.

Sergiusz wyszedł z sypialni.

— Gdzie byłaś?

— U notariusza.

Jego palce zacisnęły się na klamrze paska.

— Po co?

— Chciałam sprawdzić, co próbowałeś zrobić z moim mieszkaniem.

Rajsza upuściła łyżeczkę. Metal uderzył o spodek.

— Sergiusz — wyszeptała.

Mąż popatrzył na nią, potem na mnie. I wtedy ciotka Lidia, która do tej pory milczała, gwałtownie wstała z fotela.

— Powiedz jej, dlaczego kazałeś nam przyjechać — powiedziała.

Sergiusz odwrócił się do niej.

— Ciociu, nie teraz.

— Właśnie teraz. Bo jeśli mam spać na podłodze w cudzym mieszkaniu, chcę wiedzieć, za co…

CZĘŚĆ 3

— Za co? — powtórzyłam. — Za co macie spać na mojej podłodze?

Lidia spojrzała na Rajsę, ale teściowa pokręciła głową.

— Lidio, milcz — syknęła.

— Milczałam wystarczająco długo — odpowiedziała ciotka. — Sergiusz powiedział, że Alena zgodziła się sprzedać mieszkanie. Mówił, że wkrótce wszyscy dostaniemy pieniądze i będziemy mogli wynająć duży dom.

W pokoju zrobiło się tak cicho, że słyszałam krople wody spadające z kranu.

— Nigdy nie zgodziłam się na sprzedaż — powiedziałam.

— Wiem — odparła Lidia. — Dlatego zapytałam go wczoraj, dlaczego nie ma twojego podpisu na umowie. Powiedział, że załatwi to po przyjeździe rodziny.

Sergiusz ruszył w jej stronę.

— Nie mieszaj się w sprawy małżeńskie.

— To ty wciągnąłeś w nie całą rodzinę.

Rajsza wstała z kanapy, a jej ręce drżały.

— Sergiusz, powiedziałeś, że mieszkanie jest już prawie sprzedane.

— Bo będzie sprzedane.

— Bez mojego podpisu? — zapytałam.

— Podpiszesz.

— A jeśli nie?

Mąż spojrzał na mnie z gniewem, który przez cały rok ukrywał pod zmęczeniem i udawaną troską.

— Wiktor dał mi czas do końca tygodnia. Mam dług. Jeśli go nie spłacę, stracę pracę, samochód i wszystko, co mam.

— Twój samochód? — zapytałam. — Przecież powiedziałeś, że sprzedałeś mieszkanie i pieniądze są na lokacie.

Sergiusz zamilkł.

To wystarczyło.

— Nie ma żadnej lokaty — powiedziała Lidia. — Wczoraj sam mi powiedział, że pieniądze przepadły.

Rajsza odwróciła się do syna.

— Powiedziałeś, że kupiłeś obligacje.

— Mamo, przestań.

— Powiedziałeś, że Alena nic nie wie, bo chciałeś ją ochronić.

— Zamknij się!

Krzyk odbił się od ścian. Nastolatka w czerwonym swetrze zaczęła płakać, a jej brat odsunął się pod regał.

Ja natomiast poczułam coś dziwnego. Nie ulgę. Nie zwycięstwo. Raczej jasność. Wszystkie wcześniejsze kłótnie, wizyty Rajsy, nagłe pytania o akt własności i naciski na zmianę mieszkania układały się w jeden obraz.

Sergiusz nie chciał, żeby jego rodzina zamieszkała tutaj z powodu świąt.

Chciał, żeby ich obecność zmusiła mnie do podpisu.

— Ile jesteś winien? — zapytałam.

— To nie twoja sprawa.

— Skoro próbujesz sprzedać moje mieszkanie, jest to moja sprawa.

— Myślisz, że jesteś lepsza, bo dostałaś wszystko od rodziców? — wrzasnął. — Ja harowałem, żebyśmy mogli żyć normalnie!

— Pracowałeś, a potem pożyczałeś pieniądze od ludzi, którym obiecywałeś szybki zwrot.

— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.

— Mam. Notariusz pokazał mi umowę. Kupujący ma zapłacić mniej niż połowę wartości mieszkania. Pieniądze miały trafić na konto Wiktora Mielnika.

Lidia zakryła usta dłonią.

— Wiktor nie jest żadnym kupującym — powiedziała cicho. — On pożyczał Sergiuszowi pieniądze.

Sergiusz rzucił jej ostre spojrzenie.

— Skąd wiesz?

— Bo przyjechał do mnie w zeszłym tygodniu. Myślał, że skoro jestem rodziną, przekonam Alenę do sprzedaży.

Wyjęła z torebki mały notes w kwiaty. Okładka była przetarta na rogach.

— Zapisałam wszystko, co powiedział. Nie ufałam mu, ale ufałam tobie. Chciałam wiedzieć, w co cię wciąga.

Sergiusz pobladł.

— Oddaj mi ten notes.

— Nie.

— Lidio, oddaj.

— Powiedział, że jeśli nie podpiszesz umowy do piątku, przyjdzie z ludźmi i wyrzuci cię z mieszkania. Powiedział też, że podrobiony podpis jest już przygotowany, a twoją rodzinę sprowadzi tutaj, żebyś poczuła presję.

Rajsza osunęła się na krzesło.

— Podrobiłeś jej podpis?

— To nie był żaden podpis! Tylko szkic.

— W kancelarii leżał jako załącznik — powiedziałam.

Sergiusz spojrzał na mnie i nagle zrozumiał, że nie ma już gdzie się cofnąć.

— Chciałem uratować nas przed długami — wyszeptał.

— Nie. Chciałeś uratować siebie moim kosztem.

Wtedy mój telefon zawibrował. Numer był nieznany.

— Pani Aleno? — odezwał się męski głos. — Nazywam się Wiktor Mielnik. Musimy porozmawiać o jutrzejszym spotkaniu. Mam dla pani dokument, którego nie widział nawet Sergiusz…