CZĘŚĆ 4

— Kto? — zapytałam.

Cassandra nie spojrzała na męża.

— Elise Morgan.

Derek pobladł.

Elise była księgową jego funduszu. Wiedziałam o niej tylko tyle, że pracowała wcześniej dla dwóch firm konsultingowych i od sześciu miesięcy prowadziła księgi jego spółki. Cassandra wyjęła z torebki telefon. Palce drżały jej tak mocno, że dwa razy wpisała zły kod.

— Zadzwoniła do mnie rano — powiedziała. — Powiedziała, że jeśli nie porozmawiam z tobą, wszystko spadnie na mnie.

— Gdzie jest?

— W samochodzie przed budynkiem.

Derek ruszył w jej stronę.

— Cassandra, oddaj mi telefon.

Zastąpiłam mu drogę.

— Nie dotykaj jej.

— Nie masz pojęcia, co robisz.

— Wiem dokładnie. Próbujesz uciec od odpowiedzialności, którą podpisałeś moim nazwiskiem.

Ojciec wstał z fotela, ale zachwiał się przy kominku. Mama chwyciła go za łokieć. W pokoju pachniało wanilią i zimną kawą, a przecież jeszcze rano wszyscy wierzyli, że największym problemem będzie odwołane przyjęcie.

Elise weszła po kilku minutach. Była drobną kobietą w brązowym płaszczu, z teczką przyciśniętą do piersi. Na jej mokrych od śniegu butach zostały ciemne plamy.

— Przepraszam, że tak późno — powiedziała.

— Proszę powiedzieć wszystko od początku.

Elise spojrzała na Dereka.

— Pan Wallace kazał mi przygotować dokumenty dla banku. Powiedział, że ma ustną zgodę pani Harper.

— Nie miałam z nim żadnej rozmowy.

— Wiem. Dlatego odmówiłam złożenia ostatecznego pakietu. Następnego dnia znalazłam w systemie plik z pani podpisem.

Derek zacisnął dłonie.

— To był dokument wewnętrzny.

— Dokument wewnętrzny nie trafia do banku — odpowiedziała Elise.

Naomi podłączyła tablet do telewizora. Na ekranie pojawiły się daty, przelewy i nazwy kont. Trzydzieści tysięcy dolarów, które wpłaciłam na organizację przyjęcia, nie zostało jeszcze wydane w całości. Cassandra próbowała przelać je do firmy Dereka jako „zwrot kosztów organizacyjnych”.

— Dlaczego? — zapytałam.

Cassandra wybuchnęła płaczem.

— Bo Derek powiedział, że jeśli nie znajdzie pieniędzy, stracimy mieszkanie. Powiedział, że bank już czeka na spłatę.

— Mogłaś do mnie przyjść.

— Przychodziłam całe życie i czułam, że patrzysz na mnie jak na kogoś, kto potrzebuje ratunku.

— Bo zawsze mnie o to prosiłaś.

— A ty zawsze dawałaś, ale nigdy nie pytałaś, czego się boję!

Jej krzyk odbił się od szyby kominka.

Zrobiło mi się ciężko. Nie chciałam jej usprawiedliwiać. Chciałam jednak zrozumieć, jak siostra, z którą kiedyś śmiałam się boso na trawie, stała się kimś, kto usuwa mnie z własnego przyjęcia, a potem próbuje zabrać moje pieniądze.

— Bałaś się, że ludzie zobaczą, że nie jesteś tak bogata, jak udajesz — powiedziałam.

Cassandra opuściła głowę.

— Tak.

— A ja bałam się, że jeśli przestanę płacić, przestaniecie mnie potrzebować.

To zdanie zawisło między nami. Nie było w nim oskarżenia. Tylko zmęczenie.

Derek roześmiał się krótko.

— Piękna scena rodzinna. Ale jeśli zgłosicie ten dokument, wszyscy poniesiecie konsekwencje. Rachel przekazała rodzinie materiały finansowe. Twój ojciec je udostępnił. Cassandra potwierdziła, że jesteście wspólnikami.

— Nie jesteśmy — odpowiedziałam.

— Bank uważa inaczej.

Elise wyjęła z teczki cienką kopertę.

— Nie. Bank otrzymał dzisiaj korektę. Wysłałam ją, zanim przyszłam tutaj.

Derek odwrócił się gwałtownie.

— Co pani zrobiła?

— Dołączyłam oświadczenie, że podpis jest fałszywy, oraz kopię korespondencji, w której odmawiam wykorzystania danych pani Harper.

— Zniszczyłaś mi życie!

— Nie — powiedziała Elise. — Przestałam pomagać panu je ukrywać.

Derek chwycił płaszcz z oparcia krzesła. Przy drzwiach odwrócił się do Cassandry.

— Jeśli wyjdziesz ze mną, możemy jeszcze to naprawić.

Cassandra patrzyła na niego długo.

— Nie wiem już, co jest prawdą.

— Pomyśl o dziecku.

Położyła dłoń na brzuchu.

— Właśnie o nim myślę.

Nie poszła za nim.

Derek wyszedł sam, ale nie zabrał ze sobą pieniędzy. Następnego ranka bank zamroził jego rachunki, a inwestorzy wycofali się z funduszu. Nie potrzebowałam ciągnąć go po sądach, żeby stracił to, o co walczył najbardziej: obraz człowieka, który ma kontrolę nad każdym szczegółem.

Sama zwróciłam się do banku, żeby formalnie wycofać wszystkie fałszywe gwarancje. Zapłaciłam Elise za pomoc i opłaciłam jej niezależnego prawnika, bo nie zamierzałam pozwolić, by uczciwość kosztowała ją pracę.

Rodzice nie wrócili do dawnych wymówek.

Ojciec sprzedał samochód, który kupiłam mu po operacji, i przelał pieniądze na konto funduszu naprawczego dla osób poszkodowanych przez spółkę Dereka. Nie wystarczyło to, by naprawić wszystko, ale był to pierwszy czyn, którego nie wykonał po to, żeby wyglądać dobrze.

Mama oddała mi kluczyk do małego sklepu, który wcześniej opłaciłam za nią. Powiedziała, że chce go prowadzić sama, nawet jeśli będzie musiała zmniejszyć lokal.

— Nie musisz mi go oddawać — powiedziałam.

— Wiem — odparła. — Dlatego to robię.

Cassandra została w mieszkaniu, ale Derek wyprowadził się przed końcem tygodnia. Odwołane przyjęcie nie odbyło się. Zamiast niego Cassandra pojechała ze mną do kliniki, gdzie lekarz prowadził jej ciążę. Nie kupiłam nowej dekoracji, nie zamówiłam prywatnej sali i nie zorganizowałam kolejnej wystawnej uroczystości.

Kupiłam tylko to, czego naprawdę potrzebowała: bezpieczny transport, opiekę lekarską i czas bez człowieka, który zamieniał każdą rozmowę w transakcję.

Przez kilka dni prawie się do siebie nie odzywałyśmy.

Potem Cassandra przyszła do mojego biura. Nie miała jedwabnej piżamy, drogich okularów ani uśmiechu przygotowanego dla gości. Trzymała w rękach kopertę z anulowanymi rachunkami.

— Chcę ci oddać pieniądze — powiedziała.

— Nie masz ich.

— Sprzedam pierścionek zaręczynowy.

— Nie chcę pierścionka.

— Więc czego chcesz?

Popatrzyłam na nią. Za jej plecami na ekranie wyświetlała się mapa hoteli należących do mojej grupy. Przez lata uważałam, że kiedy rodzina pozna prawdę o mnie, wszystko stanie się prostsze. Nie stało się.

— Chcę, żebyś przestała nazywać moje pieniądze miłością — odpowiedziałam.

Łzy spłynęły jej po policzkach.

— A jeśli nie umiem być twoją siostrą bez proszenia o coś?

— To nauczysz się od początku.

— Czy jeszcze będziesz przy mnie?

Pytanie nie brzmiało jak żądanie. Po raz pierwszy brzmiało jak pytanie.

— Przy tobie tak. Za ciebie nie.

Skinęła głową. Nie próbowała mnie przytulić. Nie obiecała, że wszystko naprawi. Zostawiła kopertę na biurku, a w niej nie było pieniędzy, tylko kartka z jednym zdaniem: „Nie wiedziałam, jak patrzeć na ciebie bez porównywania się”.

Zachowałam ją.

Nie dlatego, że wybaczyłam natychmiast. Dlatego, że była pierwszą rzeczą, którą Cassandra dała mi bez oczekiwania zwrotu.

Trzy tygodnie później spotkałyśmy się w Harbor Ridge. Klub był pusty, bo sobotnie przyjęcie zostało usunięte z kalendarza. Na środku sali wciąż stał próbny stół z porcelaną, której nikt nie zdążył użyć.

Cassandra dotknęła jednej z małych kart z imionami gości.

— Czy możesz usunąć moje nazwisko z tej rezerwacji? — zapytała.

— Już dawno to zrobiłam.

— Nie z rezerwacji. Z listy ludzi, którym chciałam coś udowodnić.

Nie odpowiedziałam od razu.

Podsunęłam jej pustą kartę.

— Napisz, dla kogo naprawdę chcesz urządzić ten dzień.

Cassandra wzięła pióro. Przez chwilę patrzyła na białą kartkę, a potem napisała tylko dwa słowa.

Dla dziecka.

Kiedy wychodziłyśmy z sali, zatrzymała mnie przy stole.

— Rachel?

— Tak?