Mąż kazał przeszukać mnie za kradzież rodzinnych diamentów, lecz po moim geście jego ciotka nagle przestała się uśmiechać

Telefon ochrony zadzwonił tak gwałtownie, że stojący pod żyrandolem Marco aż upuścił metalową latarkę na marmurową posadzkę.

Adrienne wciąż ściskał w dłoni moją obrączkę. Metal odbijał światło, a ja stałam już po drugiej stronie otwartych drzwi, z walizką przyciśniętą do piersi i deszczem spływającym po twarzy.

— Odbierz — powiedziałam. — Może tym razem ktoś ci wyjaśni, komu naprawdę uwierzyłeś.

Adrienne spojrzał na mnie, jakby chciał coś powiedzieć, lecz telefon zadzwonił ponownie.

— Marco, sprawdź linię — rozkazał.

— To połączenie z wewnętrznego numeru piwnicy, proszę pana.

Wtedy poczułam pierwszy zimny skurcz pod żebrami. W piwnicy znajdował się nie tylko sejf. Było tam również pomieszczenie archiwum, do którego dostęp miały zaledwie cztery osoby: Adrienne, Victoria, Marco i ja.

Adrienne podniósł słuchawkę.

— Duca.

Przez chwilę nic nie mówił. Jego twarz stężała.

— Kto mówi?

Zobaczyłam, jak palce zaciskają mu się na obrączce. Victoria, która przed momentem próbowała udawać zrozpaczoną wdowę po własnej rodzinie, zeszła o jeden stopień niżej. Jej obcasy stuknęły o drewno.

— Adrienne — odezwała się ostrzegawczo. — Nie masz powodu słuchać kolejnej pomyłki.

Nie odrywał wzroku od podłogi.

— Powtórz nazwisko.

Marco podszedł do niego, ale Adrienne uniósł rękę.

— Nie. Nikt nie wychodzi z holu.

Za szybami ulewa rozmazywała Manhattan na srebrne smugi. Woda spływała po mojej skórzanej teczce, a pognieciony rachunek z kancelarii wystawał z kieszeni płaszcza. Trzymałam go tam od południa, choć przez cały wieczór nie miałam odwagi go przeczytać. Teraz czułam, że papier przykleja się do palców jak dowód winy.

— Mówiłaś, że nikt nie potwierdził twojego spotkania z administratorem funduszu — powiedział Adrienne, patrząc na mnie.

— Bo administrator skłamał.

Victoria uśmiechnęła się blado.

— Clare, nie pogarszaj swojej sytuacji.

— Mojej sytuacji nie da się już pogorszyć. Twój siostrzeniec kazał obcym ludziom przeszukiwać moje ubrania, bo uznał, że jestem złodziejką.

Adrienne drgnął.

— Nie powiedziałem, że nią jesteś.

— Nie musiałeś. Wystarczyło, że przez dwie sekundy się zastanawiałeś.

W słuchawce rozległ się trzask, jakby ktoś upuścił coś ciężkiego.

Adrienne wyprostował się.

— Co znaczy, że widziałaś ją przy sejfie?

Victoria zbiegła ze schodów.

— Odłóż telefon.

— Powiedziałem: co widziałaś? — powtórzył Adrienne, tym razem do osoby po drugiej stronie.

Jego spojrzenie przesunęło się na ciotkę.

Victoria zatrzymała się przy konsoli. Jej dłoń zacisnęła się na srebrnej ramce ze zdjęciem rodziców Adrienne’a. Paznokieć zarysował szkło.

— Adrienne, to absurd — syknęła. — Ktoś próbuje wykorzystać chaos.

— Ktoś znał kod do archiwum — odpowiedział.

Marco pobladł.

— Panie Duca, kod zmieniałem osobiście dziś rano.

— A kto kazał ci odsunąć dwóch strażników od zachodniego korytarza? — zapytałam.

Marco odwrócił głowę w stronę Victorii.

Nie musiał odpowiadać.

Adrienne odebrał z biurka mały klucz i ruszył ku drzwiom prowadzącym do piwnicy.

— Clare, zostań.

Roześmiałam się krótko, bez radości.

— Właśnie dlatego wychodzę.

— Jeśli teraz odejdziesz, nie będę mógł cię ochronić.

— Przed kim? Przed twoją ciotką czy przed tobą?

Jego twarz pociemniała.

— Nie rozumiesz, co się dzieje.

— Rozumiem aż za dobrze. Ktoś ukradł diamenty, ktoś wymazał moje spotkanie z kalendarza, a ty wybrałeś najłatwiejszą osobę do obwinienia.

Wtedy głos ze słuchawki zabrzmiał tak wyraźnie, że usłyszeliśmy go wszyscy.

— Panie Duca, proszę nie pozwolić jej odejść. Jeśli wyjdzie z domu, Victoria uruchomi drugi dokument.

Adrienne zamarł.

Victoria ruszyła w moją stronę.

— Marco, zatrzymaj ją.

Marco spojrzał na mnie, potem na Adrienne’a.

Adrienne powoli odłożył obrączkę na stół i wyciągnął rękę do teczki, której przed chwilą nikt nie chciał już dotknąć. Jego palce wsunęły się pod zatrzask, a metal kliknął w ciszy holu…

CZĘŚĆ 2

…zatrzask puścił, lecz zanim Adrienne otworzył teczkę, Victoria chwyciła stojący na konsoli ciężki świecznik.

— Nikt nie będzie przetrząsał moich rzeczy — powiedziała.

— To nie są twoje rzeczy — odparłem? Nie. Narracja Clare: Patrzyłam, jak…

Patrzyłam, jak mosiężne ramię świecznika drży w jej dłoni.

— Właśnie dlatego tak się boisz — powiedziałam.

— Marco — rozkazała Victoria. — Zabierz jej teczkę.

— Nie ruszaj się — ostrzegł Adrienne, a jego głos przeciął hol ostrzej niż brzęk deszczu o szyby.

Victoria powoli opuściła świecznik.

— Adrienne, wychowałam cię po śmierci twoich rodziców.

— I dlatego mam pozwolić ci zniszczyć moje małżeństwo?

— To małżeństwo zniszczyła ona.

Adrienne otworzył teczkę. Na wierzchu leżały arkusze bilansów, kilka podpisanych przeze mnie notatek i cienki, kremowy notes z mosiężnym narożnikiem. Wzięłam go rano od administratora funduszu, choć powiedziałam Adrienne’owi tylko o spotkaniu.

— Co to jest? — zapytał.

— Lista przelewów z fundacji rodzinnej.

— Dlaczego miałaś ją przy sobie?

— Bo chciałam ci pokazać, że ktoś wyprowadza pieniądze od siedmiu miesięcy.

Victoria prychnęła.

— Kolejna bajka wymyślona przez kobietę, która chce przejąć kontrolę nad majątkiem.

— Na każdej stronie jest ten sam numer rachunku — odpowiedziałam. — Rachunku firmy zarejestrowanej na podstawionego dyrektora. Ale pełnomocnictwo podpisano twoim nazwiskiem.

Adrienne spojrzał na dokumenty. W jego oczach pojawiło się coś, czego wcześniej nie widziałam: nie podejrzenie, lecz lęk.

Telefon nadal tkwił na konsoli. Z głośnika płynął cichy, urywany oddech.

— Kim jesteś? — zapytał Adrienne.

— Elena Ruiz. Byłam pokojówką pańskich rodziców.

Victoria puściła świecznik.

Metal uderzył o blat.

— Elena nie żyje od trzech lat — powiedziała.

— Nie — odezwał się Marco. — Odeszła z domu trzy lata temu. To nie to samo.

— Gdzie jesteś? — spytał Adrienne.

— W pomieszczeniu archiwum. Zamknęłam się, kiedy Victoria zeszła po diamenty.

Adrienne spojrzał na zegar nad schodami. Była dwudziesta druga czterdzieści osiem. Ja weszłam do sejfu o czternastej czternaście. Do czasu, gdy Victoria miała zostać sama w domu, brakowało zaledwie kilku minut.

— Widziałaś ją z kamieniami? — zapytał.

— Widziałam ją z granatowym etui. Otworzyła skrytkę i przełożyła diamenty do płóciennego futerału na dokumenty. Potem wyjęła z kieszeni kopię pani pełnomocnictwa.

Adrienne odwrócił się do Victorii.

— Jakiego pełnomocnictwa?

— Elena jest stara i zdezorientowana.

— Odpowiedz.

— To rodzinne sprawy.

— Dlaczego użyłaś mojego podpisu?

Victoria zrobiła krok w tył.

— Bo nie chciałam, żeby firma upadła przez twoją żonę.

— Firma nie upada przez Clare. Przelewy prowadzą do konta, które założyłaś ty.

Marco wyjął telefon.

— Panie Duca, sprawdzam numer z dokumentu. To rachunek spółki Złota Przystań.

Serce uderzyło mi mocno. Nazwa brzmiała znajomo. Znalazłam ją w trzech fakturach, które Victoria kazała mi usunąć z raportu.

— Gdzie są diamenty? — spytał Adrienne.

Victoria milczała.

— Gdzie są? — powtórzył.

— Poza domem.

— Komu je przekazałaś?

— Osobie, która potrafi je spieniężyć.

Poczułam, jak złość ustępuje czemuś cięższemu. To nie była kradzież pod wpływem paniki. Wszystko przygotowano wcześniej.

Adrienne podszedł do mnie.

— Clare, dlaczego nie powiedziałaś mi o tym spotkaniu wcześniej?

— Bo administrator zadzwonił do mnie z ostrzeżeniem. Powiedział, że jeśli przekażę ci dokumenty, ktoś zaatakuje nie tylko mnie, ale i ciebie.

— A mimo to przyszłaś do sejfu.

— Przyszłam po oryginały. Wiedziałam, że kopie znikną.

Elena odezwała się ponownie.

— Pani Clare nie mogła ich znaleźć, bo Victoria przeniosła je do prywatnego gabinetu pana Adriana. Do gabinetu, do którego nie ma już dostępu nikt poza nią.

Adrienne zesztywniał.

— Mój ojciec jest w klinice.

— Wiem — powiedziała Elena. — I właśnie dlatego Victoria uważa, że wygrała.

Na korytarzu rozległ się dźwięk windy. Ktoś jechał z garażu na piętro.

Marco spojrzał na monitor ochrony.

— Nikogo nie powinno być w domu.

Winda zatrzymała się na parterze. Drzwi zaczęły się rozsuwać.

Victoria uśmiechnęła się nagle, a ja zrozumiałam, że przez cały czas czekała nie na ucieczkę, lecz na przybycie kogoś, kto miał dokończyć jej plan…

CZĘŚĆ 3

…z windy wyszedł mężczyzna w mokrym płaszczu, trzymając skórzaną teczkę i parasol z połamanym żebrem.

Adrienne poznał go natychmiast.

— Pavel Nowak.

Administrator funduszu zatrzymał się, gdy zobaczył mnie, Marco i otwartą teczkę na stole.

— Pani Clare — powiedział ochryple. — Nie zdążyłem pani ostrzec.

— Ostrzegł mnie pan doskonale. Tylko nie powiedział pan, przed kim.

Victoria ruszyła ku niemu.

— Pavel, zabierz dokumenty i wyjdź.

— Nie mogę już tego zrobić.

Wyciągnął z teczki duży, oprawiony w brąz skórę rejestr. Na jego rogach zaschły krople wody. Położył go obok moich notatek.

— O czternastej trzydzieści podpisałem protokół przekazania diamentów — powiedział. — Podpis złożyła Victoria Duca, powołując się na pełnomocnictwo Adrienne’a.

Adrienne spojrzał na ciotkę.

— Nigdy nie dawałem ci takiego pełnomocnictwa.

— Miałeś obowiązek ratować rodzinę.

— Nie odpowiadaj za mnie.

Pavel otworzył rejestr. Pod rubryką dotyczącą odbiorcy widniała nazwa Złota Przystań, numer rachunku i podpis Victorii. Obok znajdowała się pieczęć notariusza, lecz data była późniejsza niż data przekazania.

— Pieczęć została dodana po fakcie — wyjaśnił Pavel. — Victoria przekupiła jednego z pracowników kancelarii. Gdy odmówiłem potwierdzenia, kazała wymazać spotkanie pani Clare z kalendarza i przygotować dowód przeciwko niej.

Poczułam, jak dłonie zaczynają mi drżeć.

— Dlaczego pan milczał?

Pavel spojrzał na podłogę.

— Bo moja córka pracuje w spółce Victorii. Zagroziła, że ją zwolni i oskarży o kradzież. Bałem się.

Elena odezwała się przez telefon, a jej głos był cichy, lecz pewny.

— A ja nie miałam już czego stracić.

Adrienne przetarł twarz dłonią.

— Elena, czy widziałaś, gdzie Victoria zaniosła kamienie?

— Do gabinetu pańskiego ojca. Potem przyjechał kurier. Miał dokumenty na przewóz kamieni do Genewy.

Victoria wyprostowała się.

— To były aktywa funduszu. Miałam prawo nimi zarządzać.

— Nie miałaś prawa obwiniać Clare — powiedział Adrienne.

— Musiałam ją usunąć. Twój ojciec podpisałby jutro zmianę zarządu. Gdyby dowiedział się, że pieniądze znikają, oddałby wszystko w ręce Clare, bo jej ufał.

Zrozumiałam wtedy, dlaczego Victoria tak bardzo bała się mojego raportu. Nie chodziło o cztery miliony dolarów. Diamenty były tylko zabezpieczeniem. Prawdziwym celem było przejęcie głosów w fundacji i kontrola nad firmą po śmierci Adriana.

Adrienne podszedł do ciotki.

— Mój ojciec żyje.

— Ledwie.

— Ale wystarczająco długo, żeby dowiedzieć się prawdy.

Victoria roześmiała się nerwowo.

— Nie zdążysz. Dokumenty są już w klinice. Podpisze je dziś wieczorem.

Pavel zbladł.

— Jakie dokumenty?

— Przeniesienie prawa głosu na mnie — odpowiedziała Victoria. — A jeśli Adrienne spróbuje mnie powstrzymać, pokażę wszystkim, że jego żona okradła rodzinę.

Marco ścisnął telefon.

— Panie Duca, jest jeszcze coś. Ochrona kliniki właśnie zgłosiła, że pański ojciec został przeniesiony z oddziału. Bez zgody lekarza.

Adrienne spojrzał na mnie. Całe podejrzenie, które wcześniej nas rozdzieliło, zastąpiło przerażenie.

— Victoria, co zrobiłaś z moim ojcem?

— Nic, czego nie wymagała sytuacja.

Wtedy telefon Adrienne’a zawibrował. Na ekranie pojawiło się zdjęcie Adriana Duca, zrobione przed chwilą. Leżał na metalowym łóżku, a obok niego stał nieznany mężczyzna z walizką.

Pod zdjęciem widniała jedna wiadomość: „Jeśli chcecie go zobaczyć żywego, przywieźcie oryginalny rejestr do starej przystani przed północą”…