CZĘŚĆ 4
Następnego dnia o szóstej rano na podwórze wjechał czarny samochód.
Élodie spała w klinice. Lekarz zatrzymał ją na obserwacji, bo w nocy dostała wysokiej gorączki. Ja siedziałem przy jej łóżku do świtu, trzymając w dłoni pudełko z prezentem, którego nie zdążyłem jej wręczyć.
W środku znajdowała się broszka w kształcie małego miedzianego ptaka. Wykonał ją pracownik odlewni, starannie wygiął skrzydła i powiedział, że taki ptak przypomina, iż metal też może dostać drugą formę.
Nie wiedziałem wtedy, jak bardzo te słowa będą pasować do naszego życia.
O siódmej Mireille zadzwoniła do mnie.
— Przyjechali.
— Kto?
— Nabywca warsztatu. I jego doradca. Geoffroy podpisał sprzedaż trzy dni temu, żeby spłacić wierzycieli. W umowie wpisał, że dom jest pusty.
Zamknąłem pudełko i wstałem.
— Dom nie jest pusty.
— Wiem. Dlatego musisz przyjechać.
Kiedy wszedłem na podwórze, zobaczyłem mężczyznę w granatowym płaszczu. Miał około pięćdziesięciu lat, skórzaną teczkę i spojrzenie człowieka przyzwyczajonego do cudzych problemów.
— Nazywam się Victor Renaud — powiedział. — Kupiłem warsztat i zabezpieczenie w postaci tej nieruchomości.
— Kupił pan coś, czego sprzedający nie posiadał.
Victor spojrzał na dokument w mojej ręce.
— Pański brat twierdził, że ma pełnomocnictwo.
— Fałszywe.
— To poważne oskarżenie.
— Mam świadka, kopię aktu, historię przelewów i księgową, która prowadziła rachunki.
Mireille wyjęła z torby drugi plik. Victor przejrzał pierwszą stronę, potem drugą. Jego palec zatrzymał się przy numerze konta.
— Te pieniądze zostały przelane na rachunek warsztatu?
— Przez cztery lata — odpowiedziałem.
Victor zacisnął szczękę.
— Geoffroy zapewniał, że kapitał pochodził z oszczędności rodziny.
Geoffroy wyszedł z domu. Nie miał już marynarki. Na koszuli widniała plama po kawie, a ręce trzęsły mu się tak mocno, że nie potrafił zapiąć mankietu.
— Adrien, posłuchaj. Chciałem tylko kupić sprzęt. Miałem plan.
— Mój plan był prostszy. Pracowałem i wysyłałem pieniądze żonie.
— Ona i tak była chora! Nie mogła prowadzić domu!
— Była chora, bo zabraliście jej leczenie.
Céline stała za nim. Trzymała złotego kolibra w zamkniętej dłoni.
— To ja kazałam mu podpisać dokument — powiedziała.
Geoffroy odwrócił się gwałtownie.
— Mamo!
— To ja powiedziałam, że Élodie udaje. To ja zabrałam jej telefon. To ja wysyłałam ci wiadomości, że wszystko jest dobrze.
Patrzyłem na nią i nie czułem triumfu. Czułem pustkę po czymś, co umarło dawno temu, tylko nikt nie miał odwagi nazwać tego śmiercią.
— Dlaczego? — zapytałem.
Céline ścisnęła kolibra tak mocno, że łańcuszek wbił się jej w skórę.
— Bo twój ojciec zostawił po sobie długi. Geoffroy je odziedziczył. Bałam się, że stracimy wszystko. Kiedy zobaczyłam, że ty zarabiasz więcej, pomyślałam, że rodzina ma prawo korzystać z twojej siły.
— Rodzina nie ma prawa zabierać człowiekowi żony.
— Wiem.
To krótkie słowo było cięższe niż wszystkie jej wcześniejsze kłamstwa.
Victor odłożył dokumenty.
— Nie będę kontynuował tej transakcji. Złożyłem zaliczkę, ale nie kupię nieruchomości obciążonej fałszywym pełnomocnictwem i cudzą krzywdą. Chcę zwrotu pieniędzy.
Geoffroy usiadł na schodach.
— Nie mam ich.
— Ma pan warsztat — odpowiedział Victor. — I wyposażenie. Wszystko zostanie wycenione i sprzedane, żeby pokryć zobowiązania.
Brat spojrzał na lśniącą halę. Przez chwilę wyglądał jak dziecko, któremu zabrano zabawkę. Nie płakał. Po prostu patrzył, jak jego marzenie rozpada się na części: podnośnik, kompresor, narzędzia, samochody klientów.
Mireille pojechała ze mną do kliniki. Étienne został na posesji, by pilnować dokumentów. Gdy wszedłem do sali, Élodie nie spała.
— Wróciłeś — powiedziała.
— Nie odszedłem.
Usiadłem obok niej.
— Musisz wiedzieć wszystko — powiedziałem. — Pieniądze odzyskamy tylko częściowo. Dom zostaje zabezpieczony, ale warsztat zostanie sprzedany. Matka przyznała się do fałszerstwa. Geoffroy będzie musiał odpowiedzieć za długi i kradzież.
Élodie długo patrzyła na swoje dłonie.
— A ty? Co zrobisz ze mną?
— Nie jestem właścicielem ciebie, Élodie.
— Wiem. Pytam, czy zostaniesz.
Podałem jej pudełko.
Kiedy zobaczyła miedzianego ptaka, dotknęła go opuszką palca. Jej ręka była słaba, ale ruch pewny.
— Pamiętasz, jak mówiłeś, że wrócimy do domu? — zapytała.
— Pamiętam.
— Nie chcę wracać do tamtego domu.
— Ja też nie.
— Więc gdzie pojedziemy?
Wyjąłem z kieszeni pomięty rachunek. Przed wyjazdem z Niemiec znalazłem małe mieszkanie nad piekarnią niedaleko kliniki. Nie było duże. Miało jedno okno, krzywą podłogę i kuchnię wielkości szafy. Właściciel zgodził się na wynajem, gdy usłyszał, że Élodie musi być blisko lekarza.
— Tutaj — odpowiedziałem. — Nie dlatego, że musimy uciekać. Dlatego, że sami wybierzemy miejsce.
Przez chwilę milczała.
— A twoja matka?
— Odda kolibra.
— Nie chcę go nosić.
— Nie musisz. Możemy go sprzedać i kupić za to lekarstwa.
Élodie pokręciła głową.
— Nie. Oddaj go Étienne’owi. To on miał odwagę go odzyskać.
Zrobiłem dokładnie tak, jak poprosiła.
Céline czekała na mnie przy bramie, gdy wróciłem po rzeczy. W dłoni trzymała naszyjnik. Nie próbowała mnie zatrzymać.
— Możesz mnie znienawidzić — powiedziała.
— Jeszcze nie wiem, co czuję.
— Czy kiedyś mi wybaczysz?
Spojrzałem na dom, na szopę, w której moja żona prawie umarła, i na tablicę warsztatu, odkręconą już z bramy.
— Wybaczenie nie przywróci jej zdrowia. Jeśli chcesz zrobić coś prawdziwego, podpiszesz każde zeznanie i oddasz wszystko, co zostało z moich pieniędzy.
— Zrobię to.
— I pójdziesz do niej bez wymówek.
Céline skinęła głową.
W klinice stanęła przy łóżku Élodie. Przez długą chwilę nie mogła podnieść wzroku.
— Nie proszę o przebaczenie — powiedziała. — Proszę, pozwól mi zapłacić za lekarstwa.
Élodie popatrzyła na nią zmęczonymi oczami.
— Zapłacisz. Ale nie kupisz tym mojego milczenia.
— Rozumiem.
— Nie, jeszcze nie rozumiesz. Moje milczenie nie jest już twoje.
Céline uklękła przy łóżku i położyła złotego kolibra na stoliku. Nie dotknęła Élodie. Nie miała do tego prawa.
Geoffroy sprzedał wyposażenie warsztatu. Pieniądze wystarczyły na spłatę części długu i pokrycie kosztów leczenia. Resztę zobowiązań musiał uregulować sam, pracując dla człowieka, którego próbował oszukać. Victor zgodził się go zatrudnić tylko dlatego, że Mireille powiedziała mu, iż najlepszą karą dla mechanika będzie naprawianie cudzych samochodów bez prawa do własnego szyldu.
Étienne zamieszkał w małym pokoju przy nowej przychodni. Otrzymał wynagrodzenie za lata pracy, a przede wszystkim klucz do własnych drzwi. Co tydzień odwiedzał Élodie i przynosił jej wiadomości o postępach leczenia.
Céline podpisała wszystkie dokumenty. Sprzedała biżuterię, samochód i część mebli. Złoty koliber nie wrócił jednak do niej. Élodie kazała go przetopić.
Z jego złota lekarz kupił tlenowy koncentrator.
Kilka tygodni później Élodie mogła przejść sama przez korytarz kliniki. Szła powoli, z dłonią opartą o poręcz. Ja czekałem przy końcu, trzymając miedzianą broszkę.
— Przypnij mi ją — poprosiła.
— Do czego?
— Do fartucha. Jutro zaczynam zajęcia z rachunkowości dla pacjentów, którzy chcą odzyskać swoje pieniądze. Mireille powiedziała, że potrzebuje kogoś, kto zna cenę milczenia.
Przypiąłem ptaka do białej tkaniny.
— Będziesz pomagać innym?
— Najpierw sobie. Potem innym.
Kiedy wracaliśmy do sali, na korytarzu minęliśmy Céline. Trzymała w ręce podpisane dokumenty i nie próbowała nas zatrzymać. Élodie spojrzała na nią tylko raz.
— Adrien — powiedziała — sprawdź, czy lekarz już podpisał mój wypis.
— Już sprawdzam.
Ruszyłem w stronę gabinetu, a ona została przy poręczy, z miedzianym ptakiem przypiętym do piersi. Nie wyglądała jak kobieta, którą znaleziono w błocie. Nadal była słaba. Nadal czekała ją długa walka.
Ale kiedy pielęgniarka otworzyła drzwi i zapytała, kto jest odpowiedzialny za jej dokumenty, Élodie uniosła głowę.
— Ja — odpowiedziała. — Od dzisiaj wszystko podpisuję sama.
Przegapiłeś początek?
