CZĘŚĆ 4
Nie mój.
Ale podpis Aleksieja.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył. Telefon leżał na stole, a na jego ekranie świeciło zdjęcie dokumentu przesłane przez nieznanego nabywcę.
Wiktor pierwszy odzyskał głos.
— To niemożliwe.
— Sam podpisałeś — powiedział Aleksiej.
— Ja podpisałem tylko potwierdzenie rozmów.
— Na dokumentach, których nie czytałeś.
Ludmiła zaczęła płakać. Nie głośno. Łzy spływały jej po policzkach, a ona wycierała je końcem koronkowego rękawa.
— Alino, my nie chcieliśmy cię skrzywdzić.
— A czego chcieliście?
Nikt nie odpowiedział.
Wtedy zadzwoniłam do nabywcy mieszkania. Odebrał mężczyzna przedstawiający się jako Robert Sokołowski. Mówił szybko, jak ktoś, kto od dwóch dni śpi w ubraniu i prowadzi rozmowy z ludźmi, którzy ciągle zmieniają wersję wydarzeń.
— Pani Alino, nie wiedziałem, że podpis nie należy do pani — powiedział. — W umowie wpisano, że małżeństwo działa za zgodą obojga. Pani teściowie pokazali mi pełnomocnictwo.
— Ja żadnego pełnomocnictwa nie podpisywałam.
— Wiem. Dlatego nie przelałem całej kwoty. Dałem im tylko zaliczkę.
— Jak dużą?
— Dwieście tysięcy.
Wiktor osunął się na krzesło.
— Jeśli nie sfinalizujemy sprzedaży, musimy oddać czterysta — powiedział cicho.
Robert kontynuował:
— Nie chcę państwa mieszkania za wszelką cenę. Chcę odzyskać swoje pieniądze. Ale kancelaria, która przygotowała dokumenty, zasugerowała, że to pani może być odpowiedzialna za zerwanie umowy.
— Kto zasugerował?
— Człowiek, który przyszedł ze mną na spotkanie. Pani mąż.
Odłożyłam telefon.
Aleksiej siedział z pochyloną głową. Na stole, obok jego łokcia, leżał mój brelok. Mosiężny bilecik miał zarysowaną krawędź, bo musiał upaść na podłogę.
— Powiedz mi wszystko — zażądałam.
— To nie jest takie proste.
— Jest. Albo brałeś udział w fałszerstwie, albo nie.
— Nie chciałem fałszować twojego podpisu.
— A jednak ktoś to zrobił.
Aleksiej spojrzał na rodziców.
— Tata miał długi. Nie powiedzieli ci, że ich firma budowlana upadła dwa lata temu. Mieli kredyty, zaległe podatki i pożyczki prywatne. Mieszkanie było jedyną rzeczą, której nie stracili.
Wiktor zacisnął dłonie na kolanach.
— Nie musiałeś tego mówić.
— Musiałem. Ona powinna wiedzieć.
Ludmiła podeszła do stołu.
— Chcieliśmy tylko spłacić najgorsze zobowiązania. Dom za miastem był pomysłem Aleksieja. Powiedział, że jeśli Alina dołoży, wszystko zaczniemy od początku.
— Kłamiesz — powiedział Aleksiej. — To ty powiedziałaś, że jeśli nie przycisnę Aliny, wyrzucą nas na bruk.
— Bo tak mówili wierzyciele!
— A ty powiedziałaś, żebym zdobył jej podpis.
Wiktor uderzył dłonią w stół.
— Dość!
Mosiężny brelok podskoczył i spadł na podłogę. Dźwięk był mały, metaliczny, ale przeszył mnie bardziej niż krzyk.
Podniosłam go.
— Marta ma kopię notatki z kancelarii. Elżbieta ma dane osoby, która przyniosła dokument. Bank ma wniosek o wypłatę z mojego depozytu. Robert ma umowę z podpisem Aleksieja. Nie możecie już udawać, że to rodzinne nieporozumienie.
— Co zamierzasz zrobić? — spytał Aleksiej.
— Najpierw zabezpieczyć pieniądze. Potem zgłosić fałszerstwo i próbę wypłaty.
Ludmiła chwyciła mnie za rękę.
— Jeśli to zrobisz, stracimy mieszkanie.
— Już je sprzedaliście.
— Możesz nas uratować.
— Mogę. Ale nie za cenę własnego podpisu.
Wiktor wstał tak gwałtownie, że krzesło przewróciło się na płytki.
— Jesteś bez serca!
— Nie. Po prostu przestałam być waszym rozwiązaniem.
Aleksiej zakrył twarz dłońmi. Kiedy je opuścił, wyglądał na starszego o kilka lat.
— Alina, ja naprawdę cię kochałem.
— Kochałeś mnie czy moje konto?
Nie odpowiedział od razu. Patrzył na blat, na rysy po nożu i okrąg po gorącym kubku.
— Jedno i drugie nie musiało się wykluczać.
— Wykluczyło się w chwili, kiedy poszedłeś do banku bez mojej wiedzy.
Następnego ranka spotkałam się z Martą, Elżbietą i Robertem w kancelarii. Na stole leżały trzy teczki, zszywacz i ciemnozielona pieczęć notariusza.
Marta wyjaśniła, że w dokumentach dotyczących mieszkania wpisano nieistniejące pełnomocnictwo. Elżbieta potwierdziła, że Ludmiła przekazała jej dane z mojego dowodu. Robert pokazał kopię umowy i potwierdzenie wypłaty zaliczki.
— Jeśli będzie pani składać zawiadomienie — powiedziała Marta — proszę zrobić to dziś. Każda godzina działa na ich korzyść.
— Zrobię to.
Nie czułam triumfu. Czułam ciężar decyzji, która miała wywrócić życie kilku osób, także moje.
Po południu wróciłam do mieszkania. Aleksiej czekał przy stole z jedną kartką.
— To moje wypowiedzenie umowy najmu — powiedział.
— Wyprowadzasz się?
— Nie mam dokąd pójść. Rodzice nie mogą mnie przyjąć. Ale odejdę.
— Nie chcę, żebyś odchodził z rzeczami, które kupiliśmy wspólnie. Spiszemy wszystko.
Skinął głową.
— Chciałem, żebyś podpisała zgodę na sprzedaż mieszkania moich rodziców, bo myślałem, że potem wszystko naprawimy. Dług miał zniknąć. Dom miał być spokojem.
— Dom zbudowany na cudzym podpisie nie jest spokojem.
— Wiem.
Po raz pierwszy jego słowa nie próbowały mnie do niczego zmusić. Nie prosiły o pieniądze, litość ani szybkie wybaczenie.
To jednak nie naprawiało niczego.
Wieczorem złożyłam dokumenty w kancelarii. Bank zamroził możliwość wcześniejszego rozwiązania depozytu i wydał mi pełną historię dyspozycji. Robert wycofał się z zakupu, ale nie zrezygnował z odzyskania zaliczki. Wiktor i Ludmiła musieli sprzedać samochód oraz spłacić część zobowiązania, zanim mogli negocjować resztę.
Nie kupiłam im domu.
Nie przejęłam też ich mieszkania. Robert odzyskał pieniądze, a rodzice Aleksieja zostali w lokalu, którego nie mogli już sprzedać bez zgody wierzycieli. Przez kilka tygodni żyli bardzo skromnie, ale po raz pierwszy rachunki przestali ukrywać przed synem.
Aleksiej wyprowadził się do małego pokoju wynajmowanego nad warsztatem samochodowym. Wniosek bankowy i dokumenty dotyczące podpisu trafiły do odpowiednich instytucji. Nie naciskałam na niego, żeby zaprzeczał ani żeby brał całą winę na siebie. Jeśli chciał odzyskać choć cień własnego nazwiska, musiał sam powiedzieć prawdę.
Powiedział ją.
Nie uratowało to naszego małżeństwa. Rozstaliśmy się spokojnie, przy stole, na którym kiedyś dzieliliśmy rachunki za zakupy. Została mi połowa wspólnych oszczędności, moje dziedzictwo i mieszkanie, które kupiłam później wyłącznie na siebie, po dokładnym sprawdzeniu każdego dokumentu.
Pieniądze wuja przeznaczyłam na stypendium dla młodych analityków z małych miejscowości. Nie dlatego, że chciałam udowodnić rodzinie swoją hojność. Po prostu pamiętałam, jak wuj zawsze powtarzał, że oszczędności mają sens dopiero wtedy, gdy pozwalają komuś ruszyć z miejsca bez cudzej łaski.
Mosiężny brelok oddałam Marcie.
— Nie mogę go przyjąć — zaprotestowała.
— Gdyby pani nie zadzwoniła do pośredniczki, nie wiedziałabym, co się dzieje.
Marta zamknęła palce na małym metalowym bilecie.
— W takim razie będę pamiętać, że nie każdy podpis jest tym, czym próbuje się go uczynić.
Wróciłam do domu z pustą torbą. Dopiero przy windzie zauważyłam, że breloka już nie ma. Poczułam ukłucie żalu, ale nie zawróciłam.
Następnego dnia Marta przesłała mi zdjęcie. Brelok wisiał przy kluczach do kancelarii, obok pieczęci i czerwonego sznurka.
Pod zdjęciem napisała tylko jedno zdanie:
— Teraz pilnuje dokumentów.
A ja po raz pierwszy od tamtego wtorkowego wieczoru mogłam patrzeć na własny podpis bez lęku.
Przegapiłeś początek?
