Admirał wyrzucił mnie z bazy przy całym oddziale, lecz gdy usłyszał mój kryptonim, jego twarz nagle zastygła

Admirał Richardson kazał wyprowadzić mnie z dziedzińca, zanim zdążyłam powiedzieć, że jeden z jego myśliwców powinien od trzech miesięcy stać rozebrany w hangarze.

Stałam między dwoma wartownikami, z papierowym kubkiem kawy w dłoni, a wokół mnie zastygł cały oddział sił specjalnych. Poranne słońce odbijało się od metalowych elementów mundurów. Pachniało solą, skoszoną trawą i paliwem lotniczym, które nagrzewało się pod skrzydłami dwóch raptorów.

— Proszę opuścić teren operacyjny — powtórzył admirał głośniej. — Natychmiast.

— Mam upoważnienie do udziału w odprawie o dziewiątej — odpowiedziałam, unosząc identyfikator.

Spojrzał na niego tylko przez sekundę.

— Pracownicy cywilni nie uczestniczą w odprawach dowódczych.

— Nie jestem pracownikiem cywilnym.

— Straż.

Wartownik stojący po mojej lewej stronie przełknął ślinę. Na jego rękawie wisiała cienka, czerwona nitka od odprutego szwu. Drobiazg, ale takie rzeczy zawsze zauważałam. Przez lata w kokpicie nauczyłam się patrzeć na szczegóły, które inni uznawali za nieistotne.

— Proszę ze mną, pani kapitan — powiedział cicho.

Poszłam.

Nie dlatego, że się bałam. Dlatego, że Richardson chciał widowiska, a ja nie zamierzałam dać mu kolejnych pięciu minut satysfakcji.

Na dachu budynku operacyjnego zauważyłam tymczasową antenę kierunkową. Przy garażach stał opancerzony samochód pokryty zaschniętym błotem, chociaż od trzech dni nie padało. Dwóch sanitariuszy przebiegło obok z ciężkimi torbami medycznymi.

To nie była zwykła odprawa.

— Co się dzieje? — zapytałam wartownika.

— Nie wiem, proszę pani.

— Wiesz. Po prostu nie możesz mi powiedzieć.

Odwrócił wzrok.

Wtedy głośniki zatrzeszczały.

— Wszystkie osoby nieupoważnione, próbujące wejść do strefy zamkniętej, zostaną zatrzymane i przekazane odpowiednim służbom — oznajmił Richardson.

Kilku żołnierzy spojrzało na mnie z ukosa. Młody komandos stojący przy schodach mruknął do kolegi:

— Pewnie kolejna ważna mechaniczka.

Prawie się uśmiechnęłam.

W tej samej chwili drzwi budynku operacyjnego otworzyły się z hukiem. Wypadł z nich oficer łączności, ściskając pomiętą kartę rozkazów. Słuchawka zwisała mu z jednego ucha.

— Widmowa Prowadząca! — krzyknął. — Kapitan Hayes, proszę się zatrzymać!

Wszyscy znieruchomieli.

Starszy komandos rozpoznał kryptonim pierwszy. Podniósł dłoń do czoła. Pozostali zrobili to samo, niemal równocześnie. W ciągu sekundy cały dziedziniec salutował mnie, a dwaj wartownicy odsunęli się o krok.

Richardson nie zasalutował.

Oficer dopadł do nas zdyszany.

— Wspólne dowództwo przekazało pani ostateczną zgodę na rozpoczęcie operacji. Bez pani zatwierdzenia odprawa nie może się rozpocząć.

Oddałam kubek kawy zaskoczonemu wartownikowi i spojrzałam na raptory.

Pierwszy miał niewłaściwie zamontowany zbiornik zewnętrzny. Drugi nosił jasne zadrapanie przy prawym uchwycie pod skrzydłem. Znałam tę rysę. Trzy miesiące wcześniej umieściłam ją w raporcie, który kończył się jednym słowem: uziemić.

— Admirale — powiedziałam spokojnie — zanim porozmawiamy o moim ubraniu, proszę wyjaśnić, dlaczego uziemiony samolot znajduje się w planie startów.

Jego spojrzenie przesunęło się ku maszynom.

Nie na tę z zadrapaniem.

Na drugą.

— Kapitanie, nie mamy czasu na inspekcję — odparł.

— W takim razie tym bardziej nie mamy czasu na start.

Oficer łączności rozłożył kartę rozkazów. Na dole widniał podpis Richardsona, ale atrament był świeższy niż reszta dokumentu.

— Kiedy dowiedział się pan o uziemieniu? — zapytałam.

Admirał zacisnął szczękę.

— Proszę uważać na ton.

— A pan proszę uważać na samolot.

Przez chwilę słychać było tylko pracujący agregat przy hangarze.

Potem Richardson wskazał raptora z niewłaściwym zbiornikiem.

— Ten miał wystartować pierwszy.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po karku.

— Dlaczego właśnie ten?

Nie odpowiedział. Zamiast tego odwrócił się do oficera łączności.

— Zamknąć teren. Nikt nie opuszcza dziedzińca.

Oficer pobladł.

— Admirale, rozkaz ostatecznej zgody należy do kapitan Hayes.

Richardson spojrzał na mnie, a jego dłoń zacisnęła się na metalowej teczce.

— W takim razie — powiedział — niech kapitan sama zobaczy, co podpisała…

CZĘŚĆ 2

…metalowa teczka w dłoni Richardsona otworzyła się z ostrym trzaskiem, a ze środka wysunął się plik kart technicznych spiętych mosiężnym klipem.

Admirał podał je oficerowi łączności, nie mnie.

— Kapitan Hayes zatwierdziła wczoraj wieczorem konfigurację — powiedział. — Jeżeli teraz wstrzyma operację, będzie odpowiadała za opóźnienie misji.

— Nie zatwierdziłam żadnej konfiguracji — odparłam.

— Pani podpis jest na pierwszej stronie.

Oficer podał mi dokument. Papier pachniał świeżym tonerem. Na dole widniało moje nazwisko, ale podpis był zbyt równy, zbyt ostrożny. Mój prawdziwy podpis zawsze kończył się długim, nerwowym pociągnięciem. Ten wyglądał jak kopia wykonana przez kogoś, kto ćwiczył go z linijką.

— To nie mój podpis.

— Oczywiście, że nie — powiedział Richardson. — Wygodnie jest zaprzeczać, kiedy operacja zaczyna się komplikować.

Wokół nas żołnierze udawali, że nie słuchają. Ich buty stały równo na białej linii dziedzińca, lecz głowy były lekko pochylone w naszą stronę.

— Proszę odsunąć się od samolotu — rzucił admirał.

— Nie.

— To rozkaz.

— Nie jest pan uprawniony do wydania mi rozkazu dotyczącego ostatecznego zatwierdzenia lotu.

Między nami zawisło napięcie cięższe niż poranne powietrze.

Podeszłam do raptora z zadrapaniem. Nie dotknęłam kadłuba. Wystarczyło mi to, co widziałam. Przy prawym uchwycie brakowało jednej śruby zabezpieczającej. W raporcie z zakładu naprawczego zapisano, że wymieniono cały moduł sterowania podwieszeniem. Tutaj ktoś zamontował starą część.

— Kto przygotowywał ten samolot? — zapytałam.

— Zespół techniczny — odpowiedział Richardson.

— Nazwisko dowódcy zespołu.

— Nie będę prowadził przesłuchania na środku dziedzińca.

— To nie przesłuchanie. To pytanie, od którego zależy, czy ktoś zginie.

Z budynku wybiegła kobieta w granatowym kombinezonie. Miała smar na policzku i plastikową tabliczkę z numerem hangaru przypiętą do kieszeni.

— Kapitan Hayes? — zapytała.

— Tak.

Kobieta spojrzała na Richardsona, potem ściszyła głos.

— Nazywam się Marta Kowalska. Byłam przy nocnej zmianie.

Admirał zrobił krok w jej stronę.

— Technik Kowalska, wracaj do hangaru.

— Nie mogę.

— To rozkaz.

Marta zacisnęła palce na tabliczce. Plastik pękł pod naciskiem.

— Widziałam, kto zmienił kartę serwisową — powiedziała.

Wartownicy spojrzeli po sobie.

Richardson poczerwieniał.

— Nie wiesz, o czym mówisz.

— Wiem, admirale.

Zrobiłam krok między nimi.

— Co pani widziała?

Marta otworzyła usta, ale z budynku dobiegł sygnał alarmowy. Krótki, potrójny dźwięk. Oficer łączności spojrzał na zegarek.

— Dowództwo zgłasza zmianę celu — oznajmił. — Start przesunięto na ósmą czterdzieści pięć.

— Kto przesunął? — zapytałam.

Oficer zerknął na kartę.

— Rozkaz został wydany z pańskiego gabinetu, admirale.

Richardson odwrócił się gwałtownie.

— To niemożliwe.

— Został opatrzony pańskim kodem.

Podszedł do oficera i wyrwał mu dokument. Na dziedzińcu przetoczył się cichy pomruk.

Marta patrzyła na mnie z twarzą bledszą od ściany hangaru.

— Kapitanie — wyszeptała — to nie pański podpis jest najgorszy.

— Co jest gorsze?

Kobieta wyjęła z kieszeni małą, miedzianą plombę. Na jej powierzchni widniał numer techniczny, który znałam z raportu o wypadku sprzed trzech miesięcy.

— Ten sam moduł został wymontowany z pańskiego samolotu — powiedziała. — Ale wczoraj wrócił do niego z innym numerem.

Richardson rzucił się ku niej.

— Oddaj mi to.

Jego ręka zacisnęła się na jej nadgarstku.

Wszyscy to zobaczyli.

Marta syknęła z bólu, a ja chwyciłam admirała za przedramię i odsunęłam go od niej.

— Proszę jej dotknąć jeszcze raz, a pański problem przestanie być techniczny.

Jego oczy stwardniały.

— Nie masz pojęcia, co próbujesz zatrzymać.

— Więc mi powiedz.

— Za siedem minut wystartują dwa samoloty.

— Nie, admirale. Za siedem minut ktoś spróbuje uruchomić coś, czego nie ma w planie lotu.

W tej samej chwili wszystkie światła na panelu przy pierwszym raptorze zapaliły się jednocześnie, mimo że pilotów nie było jeszcze w kabinach.

Z głośnika pod skrzydłem odezwał się bezosobowy komunikat:

— Zdalna sekwencja uzbrojenia rozpoczęta.

Marta ścisnęła miedzianą plombę.

A Richardson powiedział tylko jedno zdanie:

— Jeśli ją zatrzymasz, zginie oddział, który już jest na miejscu…

CZĘŚĆ 3

…zginie oddział, który już jest na miejscu.

Przez sekundę nikt się nie poruszył. Potem rzuciłam się do panelu sterowania przy schodkach raptora.

— Odłączyć zasilanie główne! — krzyknęłam.

— Nie mogę — odpowiedział technik przy konsoli. — System przyjął blokadę z centrum dowodzenia.

— To nie jest blokada. To przejęcie.

Pobiegłam do budynku operacyjnego. Richardson ruszył za mną, a Marta i oficer łączności trzymali się kilka kroków z tyłu. Na korytarzu pachniało rozgrzanym plastikiem. Czerwone lampy alarmowe przesuwały po ścianach krótkie pasy światła.

— Co pan zrobił? — zapytałam.

— Próbuję uratować ludzi.

— Wysyłając niesprawny samolot?

— Nie jest niesprawny.

— Sam pan widział raport.

Zatrzymał się przy drzwiach sali odpraw.

— Raport był błędny.

Marta weszła za nami i położyła miedzianą plombę na stole. Metal zadźwięczał o blat.

— Nie był błędny — powiedziała. — To ja wymontowałam moduł trzy miesiące temu.

Richardson odwrócił się ku niej.

— Pracowałaś wtedy w zespole naprawczym.

— I dlatego wiem, że awaria nie powstała sama. Ktoś zamienił moduł sterujący na część z magazynu doświadczalnego. Pański podpis był na zleceniu.

Oficer łączności zbladł.

— Moduł doświadczalny nie powinien być podłączony do systemu uzbrojenia.

— Nie był — odpowiedział Richardson. — Dopóki kapitan Hayes nie zaczęła blokować całej operacji.

Spojrzałam na niego.

— Chce pan zrzucić to na mnie?

— Jeżeli lot się nie odbędzie, oddział pozostanie bez osłony. Ludzie są w dolinie, osiemdziesiąt kilometrów stąd. Ich pozycja została wykryta.

— Przez kogo?

Nie odpowiedział.

Marta wyjęła z kieszeni złożoną kartkę.

— Przez system, który miał być dzisiaj przetestowany — powiedziała. — Ten sam system, który może samodzielnie wybrać cel.

W sali zapadła cisza.

Zrozumiałam wtedy, co Richardson próbował ukryć. Nie chodziło tylko o wadliwą część. Chciał przeprowadzić niezatwierdzony test podczas prawdziwej misji, a jeśli coś pójdzie źle, wszystkie dokumenty miały wskazywać na mnie.

— Dlaczego? — zapytałam.

Jego twarz stwardniała.

— Dowództwo obiecało zamknąć ten ośrodek. Potrzebowaliśmy sukcesu. Jednego udanego lotu, jednego dowodu, że ten system działa.

— Więc podłożył pan eksperymentalny moduł do samolotu i sfałszował mój podpis?

— Podpisałem rozkaz za ciebie, bo ty nigdy nie zaakceptowałabyś ryzyka.

— To nie było ryzyko. To była zasadzka.

Na ekranie sali odprawy pojawiła się mapa doliny. Czerwony punkt przesuwał się po zboczu.

— Oddział został oznaczony jako cel — powiedział oficer.

Richardson zrobił krok do terminala.

— Jeżeli wyłączymy system, stracimy łączność z ludźmi w terenie.

— Nie wyłączymy go — odpowiedziałam. — Przekierujemy go.

Wsunęłam kartę dowódczą do czytnika i podałam swój kod. Terminal odrzucił go.

— Kod unieważniony — oznajmił głos.

Richardson uśmiechnął się krótko.

Wtedy Marta podniosła miedzianą plombę.

— Nie wszystko zabezpieczono kodem — powiedziała. — Moduł ma ręczny obwód serwisowy. Jeżeli rozłączę przewód synchronizacji, system straci możliwość wyboru celu.

— A samolot? — zapytałam.

— Pilot odzyska sterowanie.

— Gdzie jest obwód?

— Przy drugim stanowisku. W samolocie z zadrapaniem.

Richardson chwycił ją za ramię.

— Nie wejdziesz tam.

Marta spojrzała na mnie.

— Kapitanie, trzy miesiące temu ostrzegałam go, że ten moduł może zabić załogę. Kazał mi podpisać poprawiony raport. Odmówiłam.

Richardson puścił ją dopiero wtedy, gdy do sali wbiegł kolejny oficer.

— Admirale, pierwszy raptor otrzymał zgodę na start. Pilot jest już w kabinie.

Na ekranie czerwony punkt zatrzymał się dokładnie nad pozycją oddziału.

Ruszyłam do wyjścia.

— Hayes! — krzyknął Richardson. — Jeżeli wejdziesz do tego samolotu, naruszysz procedurę i zostaniesz oskarżona o sabotaż.

Odwróciłam się.

— Jeżeli zostanę tutaj, ludzie zginą.

Wybiegłam na dziedziniec. Silniki raptora zawyły tak mocno, że metalowe poręcze zadrżały pod dłonią. Marta biegła za mną z narzędziami, a oficer łączności krzyczał do radia.

Wtedy na jego słuchawce odezwał się głos pilota.

— Widmowa Prowadząca, tu Orzeł Siedem. Nie mam kontroli nad uzbrojeniem. I ktoś właśnie przesłał mi współrzędne drugiego celu…

Oficer spojrzał na mnie.

— Kapitanie, drugi cel nie znajduje się w dolinie. Jest tutaj, na terenie bazy…

Za naszymi plecami rozległ się sygnał odblokowywanego hangaru…