Przyjęłam pracę u sparaliżowanego bossa, choć wszyscy ostrzegali mnie przed jego gniewem — lecz jego brat nagle pobladł

O drugiej nad ranem Desmond Gallagher kazał ochroniarzom wyrzucić mnie z posiadłości, ale jeszcze tego samego dnia podpisał mój kontrakt własną, drżącą ręką.

Wtedy jednak nie wiedziałam, że zanim minie tydzień, będę jedyną osobą między nim a śmiercią.

Moje stare auto zgasło dokładnie trzy metry przed kutą bramą. Oparłam czoło o kierownicę, a klakson wydał z siebie żałosne, krótkie jęknięcie.

— Doskonale — mruknęłam.

Zabrałam wielką torbę, w której miałam trzy wezwania do zapłaty czynszu, nadgryzioną bułkę i niewiarygodnie wyglądające zaświadczenie o ukończeniu szkoły pielęgniarskiej. Dwaj mężczyźni po drugiej stronie bramy patrzyli na mnie tak, jakby właśnie zatrzymał się przed nimi autobus pełen kłopotów.

— Przyszłam na rozmowę — zawołałam. — W sprawie opieki. Jeśli panowie też są opiekunami, mogę od razu wrócić do domu.

Żaden się nie uśmiechnął. Jeden dotknął słuchawki przy uchu, a ciężka brama rozsunęła się z metalicznym zgrzytem.

Posiadłość wyglądała jak twierdza udająca rezydencję. Kamienne mury, obrotowe kamery i drzwi tak grube, że pasowałyby do katedry. W holu mężczyzna o nosie złamanym co najmniej trzy razy przeszukał mnie i zabrał gaz pieprzowy, klucze oraz wsuwkę do włosów.

— Ostatnie drzwi po lewej. Niczego nie dotykaj — powiedział.

— To zabawne, bo właśnie za to mi płacą.

Jego spojrzenie sprawiło, że przestałam żartować.

Byłam spóźniona o dwadzieścia minut. Miałam plamę po kawie na granatowym ubraniu i włosy związane gumką, która pękała przy każdym gwałtowniejszym ruchu. Nie zapukałam. Nacisnęłam klamkę i weszłam.

Desmond Gallagher siedział przy oknie w nowoczesnym wózku. Miał szerokie ramiona, bladą twarz i oczy tak jasne, że aż zimne. Na jego nogach leżał starannie ułożony wełniany koc. W dłoni trzymał kryształową szklankę.

— Agencja przysłała starszą przedstawicielkę — powiedział. — Ty jesteś pomyłką.

— Mam uprawnienia i dobre referencje. Jedną. Ale moja była przełożona naprawdę mnie lubi.

— Oddychasz za głośno.

— To przez stres. Albo przez pana atmosferę.

Jego palce zacisnęły się na sterowniku wózka.

— Wiesz, kim jestem?

— Człowiekiem, który płaci trzy razy więcej niż inni, bo nikt nie chce z nim mieszkać.

Szklanka w jego dłoni drgnęła. Whisky rozlała się po drewnianej podłodze, a kryształ pękł z ostrym trzaskiem.

— Posprzątaj — rozkazał.

Spojrzałam na odłamki, potem na niego. To był test. Chciał sprawdzić, czy uklęknę na każde jego skinienie.

Podeszłam, ale nie do szkła. Zatrzymałam się przy wózku i odsunęłam koc z jego nóg.

Desmond chwycił mnie za nadgarstek tak mocno, że poczułam pulsowanie w palcach.

— Co ty wyprawiasz?

— Sprawdzam, czym mam się zajmować. Ma pan podrażnienie na lewej łydce. Krążenie jest słabe. Jeśli nie puści pan ręki, nie będę mogła popchnąć wózka.

Puścił.

— Zatrudniam cię — powiedział.

— Jestem opiekunką, nie sprzątaczką. Proszę wezwać Frankiego.

Kiedy wyszłam, oparłam się plecami o chłodną ścianę i zamknęłam oczy. Dostałam pracę. Miałam tylko przetrwać pierwszy dzień.

Nie wiedziałam, że kilka godzin później znajdę Desmonda przy schodach, z twarzą białą jak kreda i ręką wyciągniętą w stronę metalowej poręczy. A jeszcze mniej wiedziałam o tym, dlaczego trzymał pod łóżkiem zamkniętą skórzaną teczkę, do której klucz nosił na szyi.

— Sadie — wyszeptał, gdy mnie zobaczył. — Nie dzwoń po nikogo.

Jego wózek stał dwa stopnie niżej, a on sam przechylał się niebezpiecznie nad krawędzią. Rzuciłam torbę, pobiegłam ku niemu i wyciągnęłam ręce.

— Proszę się nie ruszać!

— Nie rozkazuj mi.

— W takim razie spadnij z godnością.

Złapałam go pod ramionami. Był ciężki, napięty i wściekły. Gdy próbowałam odciągnąć go od schodów, z jego szyi wysunął się klucz zawieszony na cienkim łańcuszku. Wpadł między deski podłogi.

Desmond spojrzał w dół.

Jego twarz zmieniła się natychmiast.

— Tego klucza nie może znaleźć nikt — powiedział.

Za naszymi plecami rozległy się ciężkie kroki. Frankie pojawił się w korytarzu, a za nim stał mężczyzna w idealnie skrojonym garniturze.

Desmond ścisnął moje ramię.

— Jeśli zapyta, dlaczego tu jesteś, powiedz, że niczego nie widziałaś.

Mężczyzna podszedł bliżej i spojrzał na klucz leżący pod schodami. Potem uniósł wzrok na mnie.

— Sadie, prawda? — zapytał łagodnie. — Chyba musimy porozmawiać o tym, co właśnie znalazłaś…

CZĘŚĆ 2

— Sadie, prawda? Chyba musimy porozmawiać o tym, co właśnie znalazłaś…

Mężczyzna mówił spokojnie, ale jego spokój miał ostrą krawędź. Desmond zacisnął palce na moim ramieniu.

— To mój brat, Victor — powiedział. — Nie musisz z nim rozmawiać.

— Właściwie już rozmawiam — odparłam, podnosząc klucz z podłogi.

Metal był ciepły od desmondańskiej skóry. Na główce wygrawerowano małą jaskółkę, taką samą jak na srebrnej zawieszce przy jego łóżku.

Victor uśmiechnął się bez radości.

— Mój brat nie lubi, gdy ktoś dotyka jego rzeczy.

— Pański brat nie lubi też schodów, a mimo to próbował po nich chodzić.

— Nie próbowałem chodzić — warknął Desmond. — Próbowałem dostać się do gabinetu.

— Bez wózka?

— To nie twoja sprawa.

— Od tej chwili jest.

Frankie zrobił krok naprzód, ale Desmond zatrzymał go spojrzeniem.

— Zabierz Victora do jadalni — polecił. — I niech nikt nie wchodzi na górę.

Victor nie ruszył się.

— Jutro jest posiedzenie zarządu. Potrzebujemy twojego podpisu.

— Nie dostaniesz go.

— Nie pytam o zgodę.

W jadalni, piętnaście minut później, zegar wybijał dziewiątą wieczorem, a ja próbowałam podać Desmondowi zupę, której odmówił już trzy razy. Mosiężna łyżka drżała w mojej dłoni.

— Jeśli będziesz tak patrzeć, sama ją zjesz — powiedział.

— Jeśli pan nie zje, nakarmię pana przez rurkę.

— Spróbuj.

— Chętnie. Ale wcześniej zadzwonię do pańskiego brata i poproszę, żeby podpisał zgodę.

Kącik jego ust drgnął. Nie był to uśmiech, ale prawie.

— Wszyscy przed tobą odchodzili po dwóch dniach.

— Ja mam zaległy czynsz. Jestem bardziej zdeterminowana niż rozsądna.

Przełknął pierwszą łyżkę.

Później znalazłam pod jego łóżkiem zamykaną teczkę. Nie szukałam jej. Desmond zasnął w gabinecie, a ja chciałam tylko odkurzyć kurz spod szafki. Teczka wysunęła się sama i uderzyła o nogę łóżka.

Klucz leżał na mojej dłoni.

W środku nie było pieniędzy ani broni. Były rachunki, kopie badań i kilka pożółkłych kart rehabilitacji. Na jednej z nich widniała data sprzed sześciu miesięcy, trzy tygodnie po zamachu samochodowym, który odebrał Desmondowi władzę w nogach.

Przy rubryce dotyczącej czucia ktoś dopisał odręcznie: „Pacjent reaguje na bodźce w obu stopach. Rokowanie ostrożne, ale nie beznadziejne”.

Podpis wyglądał jak podpis lekarza, którego nazwisko widniało na wszystkich późniejszych dokumentach.

Tyle że kolejne kartki mówiły coś zupełnie innego. „Brak jakiejkolwiek reakcji”. „Brak możliwości pionizacji”. „Ćwiczenia przerwane na żądanie pacjenta”.

Jedna osoba kłamała.

Albo ktoś zmusił ją do kłamstwa.

— Powinnaś odłożyć to na miejsce — powiedział Desmond zza moich pleców.

Odwróciłam się. Siedział na progu, bez koca. Wyglądał na zmęczonego, nie groźnego.

— Dlaczego lekarz napisał, że ma pan czucie, a potem wszyscy twierdzą, że nie ma pan żadnych szans?

— Bo ludzie lubią proste odpowiedzi.

— To nie jest odpowiedź.

— Nie zatrudniłem cię, żebyś grzebała w moich papierach.

— Zatrudnił mnie pan, żebym dbała o pana zdrowie. A ktoś od sześciu miesięcy przekonuje pana, że nie ma po co próbować.

Jego twarz stwardniała.

— Nie wiesz, o czym mówisz.

— Widzę, że lewa stopa drgnęła, kiedy upuściłam łyżkę.

Zapadła cisza. Za oknem wiatr poruszał gałęziami cyprysu, które uderzały o szybę jak paznokcie.

Desmond spojrzał na teczkę.

— Jutro rano Victor zabierze mnie na posiedzenie zarządu. Jeśli podpiszę jeden dokument, stracę wszystko.

— Dlaczego więc mnie pan nie poprosi o pomoc?

— Bo każda osoba, której zaufałem, umarła albo mnie sprzedała.

— A ja jestem tylko spóźnioną kobietą z zepsutym samochodem.

— Właśnie dlatego jeszcze tu jesteś.

O pierwszej w nocy usłyszałam hałas w korytarzu. Znalazłam Frankiego przy drzwiach gabinetu, z krwawiącym łukiem brwiowym. W jego dłoni tkwiła kartka wyrwana z teczki.

— Kto to zrobił? — zapytałam.

Frankie otarł krew rękawem.

— Nikt, kogo możesz pokonać.

— To dobrze, bo nie planuję walczyć. Planuję zadawać pytania.

Wtedy z gabinetu dobiegł głos Desmonda:

— Sadie, zamknij drzwi i przynieś mi tę kartkę.

Podeszłam. Na papierze widniała tylko jedna linia, ale pod nią ktoś dopisał czerwonym atramentem: „Jeśli powiesz jej prawdę, następny wybuch będzie pod jej samochodem”.

Desmond spojrzał na mnie i po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach nie gniew, lecz strach.

— Jutro pojedziesz ze mną — powiedział. — A jeśli Victor zapyta, co wiesz, skłamiesz.

— Nie umiem dobrze kłamać.

— W takim razie nauczysz się przed śniadaniem.

O szóstej rano, gdy wyjeżdżaliśmy z posiadłości, zauważyłam, że mój samochód stoi naprawiony przy bramie. Na przedniej szybie leżała koperta z nazwiskiem mojego ojca, choć mój ojciec nie żył od jedenastu lat.

Desmond zobaczył kopertę i natychmiast kazał zatrzymać wózek.

— Nie otwieraj — powiedział.

— Dlaczego?

— Bo jeśli to jest to, czego się boję, twój ojciec nie umarł przypadkiem…

CZĘŚĆ 3

— Bo jeśli to jest to, czego się boję, twój ojciec nie umarł przypadkiem…

Wysiadłam z samochodu tak szybko, że prawie upadłam na żwirowy podjazd. Koperta była gruba, kremowa i pachniała kurzem oraz olejem silnikowym. Na przedniej stronie widniało pełne imię mojego ojca: Elias Turner.

— Mój ojciec zginął w warsztacie — powiedziałam. — Wypadek instalacji gazowej.

— Tak podano w gazetach.

— Pan znał mojego ojca?

Desmond nie odpowiedział. Jego dłonie spoczęły na kolanach, nieruchome i blade.

Victor wysiadł z drugiego samochodu.

— Co się dzieje?

— Sadie znalazła list — powiedział Desmond.

Victor wyciągnął rękę.

— Daj mi go.

— Nie — odparłam.

— Nie wtrącaj się w sprawy, których nie rozumiesz.

— Wiem, że na kopercie jest nazwisko mojego ojca. To wystarczająco dużo, żeby się wtrącić.

W sali konferencyjnej wieżowca, dwie godziny później, na stole leżały dokumenty sprzedaży firmy. Victor usiadł naprzeciwko nas, a siedmiu członków zarządu udawało, że nie słyszy naszego sporu. Miedziana lampa nad stołem rzucała ostre światło na twarz Desmonda.

— Podpisz — powiedział Victor. — Przekazujesz mi tymczasowe zarządzanie, dopóki nie odzyskasz sprawności.

— A jeśli nie odzyskam?

— Wtedy firma będzie miała właściciela, który potrafi działać.

Poczułam, jak zaciskam paznokcie na dłoni.

— Czyli człowieka, który wysłał komuś groźbę pod drzwi — powiedziałam.

Victor uśmiechnął się do mnie.

— Uważaj.

— Całą noc uważałam. Teraz mam już dość.

Położyłam kopertę na stole i ją otworzyłam. W środku znajdował się rachunek z warsztatu mojego ojca, datowany na dzień przed jego śmiercią, oraz fotografia samochodu Desmonda po zamachu. Na odwrocie ojciec napisał: „Ładunek umieszczono w skrzynce pod siedzeniem. Znalazłem ślad farby z magazynu przy nabrzeżu. Victor zna dostawcę”.

W sali zrobiło się tak cicho, że usłyszałam przesuwające się wskazówki zegarka jednego z członków zarządu.

— To podróbka — powiedział Victor.

— Nie — odezwał się ktoś przy drzwiach.

Wszyscy odwróciliśmy głowy. Stała tam drobna kobieta w zielonym płaszczu, ściskając skórzaną torebkę. Desmond rozpoznał ją natychmiast.

— Marta — wyszeptał.

Była księgowa firmy. Zniknęła dzień po zamachu.

— Przez pół roku ukrywałam się u siostry — powiedziała. — Victor przelał pieniądze na konto człowieka, który kupił materiały wybuchowe. Mam kopie przelewów i jego podpis.

Victor wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Kłamiesz.

— Podpis jest pański — powiedziała Marta. — Podobnie jak podpis na zleceniu dla Eliasa Turnera. Pański brat miał zostać zabity, ale pański człowiek pomylił samochody. Ojciec Sadie odkrył prawdę, więc musiał zginąć.

Desmond patrzył na Victora, jakby ktoś zdjął z jego twarzy ostatnią warstwę lodu.

— Przez sześć miesięcy pozwalałeś mi wierzyć, że moje ciało zawiodło — powiedział. — A sam zabierałeś firmę kawałek po kawałku.

Victor cofnął się.

— Chciałem ochronić rodzinę.

— Zabiłeś człowieka, który nie należał do naszej rodziny.

— Twój człowiek go zabił! Ja tylko próbowałem przejąć kontrolę, zanim wszyscy zginiemy.

Marta położyła na stole drugi dokument.

— Nie tylko przejąć kontrolę. Zapłacił pan lekarzowi, doktorowi Vale’owi, żeby zmienił rokowanie Desmonda. Ten dokument nakazywał przerwać rehabilitację i podawać pacjentowi środki uspokajające.

Victor zaczął mówić, ale żadne słowo nie zdołało się utrzymać.

Desmond chwycił krawędź stołu. Jego ramiona drżały.

— Sadie — powiedział. — Przeczytaj mi ostatnią stronę.

Podałam mu dokument. Na dole widniał podpis Victora, a obok kwota przelewu dla lekarza.

— To nie wszystko — powiedziała Marta. — Wczoraj znalazłam jeszcze jedną rzecz. Victor przelał pieniądze z funduszu firmy na konto człowieka, który dziś rano ma podpalić klinikę rehabilitacyjną. Pańska klinika, Desmond.

Victor pobladł.

— To niemożliwe. Nikt nie wie, że tam jedziecie.

Desmond uniósł wzrok.

— Właśnie powiedziałeś, że jedziemy.

Victor zrozumiał swój błąd sekundę za późno. Na korytarzu rozległ się sygnał telefonu. Frankie odebrał, spojrzał na ekran i przyłożył dłoń do ucha.

— Sadie — powiedział. — Ktoś wszedł do domu. I nie szuka dokumentów.

W kieszeni zawibrował mój telefon. Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru: „Przywieź Desmonda do kliniki, jeśli chcesz poznać ostatnią rzecz, którą ukrył przed tobą ojciec”…