CZĘŚĆ 4
— Wiem, gdzie go schował — powtórzyła Vanessa.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Za drzwiami pielęgniarka przejechała wózkiem z metalowymi miskami. Jedna z nich zadrżała i zadźwięczała, jakby szpital sam próbował zwrócić nam uwagę.
— Mów — powiedziałam.
Vanessa spojrzała na Daniela.
— W apartamencie przy ulicy Bellamy. W sejfie za obrazem z żaglówką.
Daniel zacisnął szczękę.
— Ona kłamie.
— Byłam tam wczoraj — odparła Vanessa. — Powiedziałeś, że to dokumenty dotyczące rozwodu Claire. Widziałam jej nazwisko.
— Nie dotykaj tego tematu — syknęła Evelyn.
— Dlaczego? — Vanessa odwróciła się do niej. — Bałaś się, że Claire dowie się, co naprawdę zapisał jej ojciec?
Moje serce uderzyło mocniej.
— Co zapisał mi ojciec?
Robert spojrzał na Evelyn.
To wystarczyło.
— Pani ojciec zmienił testament trzy miesiące przed śmiercią — powiedział. — Nie tylko przekazał pani udziały w firmie. Wyznaczył panią jedyną osobą uprawnioną do ich sprzedaży lub przeniesienia. Daniel nie mógł ich przejąć nawet po uzyskaniu pełnomocnictwa.
— Dlatego chcieli mnie uznać za niezdolną — wyszeptałam.
— Dlatego potrzebowali sfabrykowanego dokumentu i opinii lekarza.
Daniel spojrzał na matkę.
— Obiecałaś, że testament został zniszczony.
Evelyn cofnęła się o krok.
— Powiedziałeś, że chodzi tylko o tymczasowe zabezpieczenie firmy.
— Kłamałaś mi przez cały ten czas?
— To ty przyprowadziłeś ją do domu! — wybuchła, wskazując na mnie. — To ty mówiłeś, że Claire niczego nie rozumie!
Czułam, jak twarz robi mi się zimna. Nie dlatego, że usłyszałam coś nowego. Dlatego, że nagle zrozumiałam, ile razy moje życie omawiano przy stole, przy którym siedziałam.
O 00:05 szpital wypisał Daniela z oddziału urazowego. Lekarz zabronił mu prowadzić samochód, ale nie zabronił chodzić. Chciał jechać do apartamentu.
— Nie jedziesz tam sam — powiedziałam.
— Nie masz prawa mnie śledzić.
— Mam czterdzieści dwa procent praw głosu. A do rana zamierzam odzyskać wszystkie dokumenty.
Robert zamówił samochód. Vanessa pojechała z nami, bo znała kod do sejfu. Evelyn została przy Danielu przez kilka minut, po czym wyszła ze szpitala bocznym wyjściem. Kiedy zatrzasnęła za sobą drzwi taksówki, zauważyłam, że nadal trzyma skórzaną torebkę. Nie miała już miny kobiety, która kontroluje sytuację.
Apartament przy Bellamy znajdował się na dwudziestym pierwszym piętrze. O 00:47 Vanessa wprowadziła kod. W środku pachniało cedrowym drewnem i drogimi świecami. Na komodzie stały dwa oprawione zdjęcia Daniela: jedno ze mną, drugie z Vanessą. Na obu miał ten sam uśmiech.
— On obiecał, że po posiedzeniu zamieszka ze mną — powiedziała Vanessa.
— A mnie obiecał, że firma jest bezpieczna.
— Wierzyłaś mu?
— Przez cztery lata.
Obraz z żaglówką wisiał nad biurkiem. Vanessa podniosła go, a za nim ukazała się klawiatura sejfu.
Daniel zaczął krzyczeć.
— Nie otwieraj tego!
— Dlaczego? — zapytałam.
— Bo nie wiesz, co robisz.
— Wiem dokładnie.
Vanessa wpisała cztery cyfry. Sejf kliknął.
W środku leżał mój testament, trzy umowy przelewów oraz koperta z nazwiskiem lekarza. Otworzyłam ją i zobaczyłam przygotowaną opinię, według której cierpiałam na zaburzenia lękowe uniemożliwiające zarządzanie majątkiem.
Pod opinią znajdował się podpis lekarza.
Ten sam lekarz, do którego nigdy nie trafiłam.
Daniel usiadł ciężko na skórzanym fotelu.
— Nie chciałem cię skrzywdzić.
— Chciałeś zabrać mi firmę.
— Chciałem, żeby wszystko przetrwało.
— Nie. Chciałeś, żeby przetrwało twoje nazwisko.
O 05:52 byliśmy już w siedzibie Mercer Development. Na parkingu świeciły pojedyncze lampy, a w holu pachniało kawą i mokrym kamieniem. Członkowie zarządu czekali przy długim stole. Daniel wszedł za mną, blady, z opatrunkiem nad okiem. Evelyn usiadła na końcu stołu.
— Posiedzenie może się rozpocząć — powiedziała.
— Nie — odpowiedziałam. — Najpierw zobaczycie dokumenty.
Robert rozłożył testament, raport grafologa, przelewy i fałszywą opinię. Mary Kline podłączyła komputer do ekranu i pokazała księgi firmy. Vanessa podpisała oświadczenie, że Daniel nakazał jej wystawiać fikcyjne faktury.
Daniel poderwał się.
— Ona jest oszustką! Została moją żoną dla pieniędzy!
Vanessa drgnęła, ale nie uciekła wzrokiem.
— Tak. Zgodziłam się na małżeństwo, bo powiedziałeś, że twoja pierwsza żona nie żyje z tobą od lat i że firma jest twoja. Nie wiedziałam, że wykorzystujesz jej pieniądze.
— Wiedziałaś wystarczająco dużo.
— Teraz wiem, że nosiłam twoje dziecko i twoje kłamstwo jednocześnie.
To zdanie uderzyło go mocniej niż jakikolwiek dokument.
Przewodniczący zarządu odsunął od siebie projekt uchwały.
— Głosowanie nad przejęciem udziałów zostaje odwołane. Pani Mercer pozostaje główną udziałowczynią i obejmuje tymczasowy nadzór finansowy.
Daniel patrzył na mnie, jakby czekał, aż go ocalę. W jego oczach nie było już pewności człowieka, który uważa, że wszystko da się kupić. Był strach, wstyd i coś, co mogło przypominać żal, ale przyszło za późno.
— Claire — powiedział. — Jeśli oddasz mi choć część firmy, spłacę każdy przelew. Zrobię wszystko.
— Nie oddam ci firmy.
— Jestem ojcem twojego dziecka.
Położyłam dłoń na brzuchu.
— I dlatego właśnie nie pozwolę ci uczyć go, że miłość oznacza kontrolę.
Nie odebrałam mu wszystkiego. To był mój ostatni niespodziewany wybór. Zostawiłam mu mały udział bez prawa głosu, pod warunkiem że cały jego zysk będzie przeznaczany na spłatę pieniędzy wyprowadzonych z firmy. Vanessa otrzymała mieszkanie, które kupiono za te środki, ale zgodziła się przekazać firmie jego wartość. Nie dlatego, że była niewinna. Dlatego, że po raz pierwszy zrobiła coś, co nie służyło Danielowi.
Evelyn zrezygnowała z funkcji w zarządzie jeszcze tego samego dnia. Zabrała ze sobą tylko torebkę. Spinki do mankietów mojego ojca zostały znalezione w sejfie Daniela, obok fałszywej opinii. Nie poprosiłam o ich zwrot.
Nie chciałam już nosić na sobie żadnego znaku po nim.
O 08:14 bank potwierdził odblokowanie rachunków. O 08:20 Mary usiadła na moim miejscu przy stole zarządu i przesunęła w moją stronę pierwszy raport.
— Od czego zaczynamy? — zapytała.
Spojrzałam na nazwę firmy wyrytą w drewnie.
— Od wykreślenia jego nazwiska z sali konferencyjnej.
Daniel stał przy windzie, czekając na decyzję, która nie należała już do niego. Vanessa trzymała się za brzuch i patrzyła na dokument podpisany własną ręką. Ja zostałam przy stole, z testamentem ojca przed sobą i synem poruszającym się pod sercem.
Nie wygrałam dlatego, że Daniel upadł.
Wygrałam, bo kiedy wszyscy próbowali mówić za mnie, zachowałam własny podpis.
A pod pustym miejscem po jego nazwisku Mary położyła mój pierwszy raport finansowy i powiedziała:
— Pani Mercer, proszę zdecydować, co budujemy teraz.
Przegapiłeś początek?
