Uratowałam kobietę podczas strzelaniny, a gdy obudziłam się w szpitalu, jej syn wsunął pierścionek na mój spuchnięty palec

Kiedy otworzyłam oczy, siedmiu lekarzy pochylało się nade mną, a na moim spuchniętym palcu lśnił złoty pierścionek, którego nigdy nie widziałam.

Przez kilka sekund nie rozumiałam, dlaczego nie mogę oddychać bez metalicznego syku aparatury. Nad głową miałam białe lampy, przy łóżku stała kroplówka, a każdy oddech rozrywał mi bok ostrym bólem. Potem usłyszałam męski głos.

— Jeśli ktoś po ciebie przyjdzie, będzie musiał przejść przeze mnie.

Odwróciłam głowę. Mężczyzna w czarnym garniturze stał przy szybie oddzielającej salę od korytarza. Miał szerokie ramiona, nieruchomą twarz i oczy tak zimne, że pielęgniarka obok mnie spuściła wzrok. Nie znałam go. A jednak mówił do mnie tak, jakby moje życie od dawna należało do jego świata.

Trzy godziny wcześniej pracowałam na zastępstwie w hotelu Aster Crown na Manhattanie. Potrzebowałam czterystu dolarów. Tyle kosztowała zaliczka za leczenie mojej matki Ellen w klinice w Cleveland, a moje konto było już praktycznie puste.

— Jedna noc i dostaniesz gotówkę do ręki — obiecała kierowniczka zmiany, podając mi tacę.

— Czyja to uroczystość?

— Nie pytaj. Noś kieliszki i nie patrz zbyt długo na gości.

Sala balowa wyglądała jak miejsce z innego życia. Kryształowe żyrandole rzucały złote refleksy na smokingi polityków, bankierów i właścicieli klubów. Wszyscy śmiali się cicho, lecz kiedy do sali wszedł mężczyzna w czarnym smokingu, rozmowy przygasły.

Nazywał się Dominic Rossi.

Jeszcze o tym nie wiedziałam. Wiedziałam tylko, że ludzie odsuwali się od niego o pół kroku.

Kieliszek zsunął się z mojej tacy. Dominic złapał go bez patrzenia.

— Jesteś nowa — powiedział.

— Czy to przestępstwo?

Uniósł brew. Chciałam zniknąć pod marmurową posadzką, ale stojąca obok srebrnowłosa kobieta roześmiała się ciepło.

— Dominic, przestań straszyć obsługę.

Spojrzała na mnie, jakby widziała człowieka, nie część dekoracji.

— Wyglądasz na wyczerpaną.

— Nic mi nie jest.

Dotknęła mojego nadgarstka. Jej palce były chłodne i delikatne.

— Napij się wody. Nikt nie powinien mdleć dla rozrywki bogaczy.

To było zaledwie dziesięć sekund życzliwości. Wystarczyło, bym zapamiętała jej twarz.

Pół godziny później szłam korytarzem dla personelu. Dochodziła dwudziesta druga, a za drzwiami orkiestra zaczynała kolejny utwór. Wtedy zauważyłam mężczyznę w stroju kelnera, który szedł pod prąd.

Nie patrzył na wyjścia ani na ochroniarzy. Patrzył wyłącznie na srebrnowłosą kobietę.

Jego dłoń zniknęła pod marynarką.

Zobaczyłam broń.

— Proszę się schylić!

Taca uderzyła o marmur. Kieliszki rozprysły się pod moimi butami, a ja rzuciłam się na kobietę i zasłoniłam ją własnym ciałem.

Pierwszy strzał rozdarł salę. Drugi przeszył mój bok. Trzeci odebrał mi oddech. Potem były następne. W uszach narastał pisk, pod policzkiem czułam zimne szkło, a mimo to wciąż trzymałam srebrnowłosą kobietę za ramię.

— Proszę oddychać! — krzyknęła.

Nad sobą zobaczyłam twarz Dominica. Nie przypominał już spokojnego mężczyzny z kieliszkiem w dłoni.

— Moja matka? — wychrypiałam.

— Żyje.

Odnalazłam wzrokiem kobietę. Stała, blada, ale cała.

— Dobrze — wyszeptałam.

Potem świat zgasł.

Nie wiedziałam, że Dominic kazał zawieźć mnie do szpitala własnym samochodem, zanim przyjechała karetka. Nie wiedziałam, że chirurdzy przez sześć godzin walczyli o moje serce. Nie wiedziałam też, że siedem kul w moim ciele było tylko częścią problemu.

Kiedy leżałam nieprzytomna, Dominic otworzył teczkę z moim nazwiskiem. Enzo, jego najbliższy człowiek, stał obok i patrzył na niego z napięciem.

— Masz tę teczkę od dawna — powiedział.

Dominic długo nie odpowiadał.

— Zdobądź księdza.

— Dominic, co ty zamierzasz?

— Założę jej pierścionek.

Enzo złapał go za ramię.

— Jeśli przeżyje i dowie się, dlaczego miałeś informacje o niej, zanim ją poznałeś, nigdy ci nie wybaczy.

Dominic spojrzał na zamkniętą teczkę. Właśnie wyciągał rękę do klamki sali intensywnej terapii, kiedy korytarz pogrążył się w czerwonym świetle alarmu, a za szybą pojawiła się sylwetka człowieka w szpitalnym fartuchu…

CZĘŚĆ 2

Sylwetka zatrzymała się przy windzie dokładnie w chwili, gdy monitor nad moim łóżkiem zaczął wyć. Pielęgniarka wbiegła do sali, a Dominic odwrócił się gwałtownie.

— Zamknąć oddział! — rozkazał.

— Nie może pan tu wejść — powiedziała lekarka, blokując mu drogę.

— To nie jest zwykły alarm.

Na ekranie monitoringu mężczyzna w zielonym fartuchu wysiadł z windy. Miał maseczkę pod brodą i siwe włosy przy skroniach. Przez moment patrzył prosto w kamerę.

Dominic zesztywniał.

— To on — powiedział.

Isabella, która stała obok niego, ścisnęła poręcz wózka.

— Kogo widzisz?

Dominic nie odpowiedział. Sięgnął pod marynarkę, lecz Enzo powstrzymał jego dłoń.

— Nie tutaj. Są tu lekarze i pacjenci.

— Jeśli dotrze do niej, nie będzie już czasu na ostrożność.

Drzwi windy otworzyły się ponownie, ale mężczyzny już nie było. Na podłodze został tylko mokry ślad po jego obuwiu i mały, mosiężny identyfikator z symbolem starego szpitala.

W tym samym momencie mój monitor zapiszczał tak gwałtownie, że poczułam, jak serce podskakuje mi w piersi. Lekarze zaczęli wydawać polecenia, a przez zamgloną świadomość usłyszałam imię, którego nie słyszałam od piętnastu lat.

— Daniel Carter — powiedział Enzo.

To było nazwisko mojego ojca.

W mojej pamięci Daniel umarł w wypadku samochodowym, kiedy miałam jedenaście lat. Matka pokazała mi wtedy jego zegarek z pękniętym szkiełkiem i powiedziała, że ciężarówka zepchnęła jego samochód z górskiej drogi. Nigdy nie znaleziono całego ciała. Został zegarek, akt zgonu i cisza, która wypełniła nasz dom.

— To niemożliwe — szepnęła Isabella.

— Dostęp do jej dokumentacji uzyskano kodem przypisanym do osoby zmarłej — odparł ochroniarz. — Nazwisko: Daniel Carter.

Dominic patrzył przez szybę na moje nieruchome ciało.

— Zablokujcie wszystkie wejścia — powiedział. — I znajdźcie go, zanim dotrze do niej.

W sali lekarze walczyli o mój puls. Czułam zimno, potem czyjąś dłoń na czole. Próbowałam otworzyć oczy, lecz obrazy pojawiały się jak wyrwane klatki: droga pod śniegiem, męski płaszcz, zapach tytoniu i głos ojca mówiący, że jeśli kiedyś ktoś zapyta o czerwony notes, mam udawać, że nie wiem, o czym mówi.

Nie pamiętałam tego wcześniej.

Nagle przypomniałam sobie jeszcze jedno. W noc jego rzekomej śmierci mój ojciec uklęknął przy moim łóżku i wcisnął mi do dłoni mały mosiężny klucz. Powiedział, żebym schowała go w pudełku po butach i nigdy nikomu go nie pokazywała.

Matka zabrała pudełko następnego ranka.

— Mara, zostań przy mnie! — krzyczała lekarka.

W korytarzu Dominic chwycił Isabellę za ramiona.

— Powiedz mi wszystko o Danielu.

— Myślałam, że nie żyje.

— Nie pytam, co myślałaś. Pytam, co zrobił.

Jej twarz poszarzała.

— Twój ojciec znał go lepiej niż ktokolwiek.

Dominic odsunął się, jakby te słowa go uderzyły.

— Mój ojciec?

— Daniel pracował dla niego, zanim poznał twoją matkę. A potem próbował odejść.

Enzo wyjął z teczki cienką kopertę.

— Jest jeszcze coś. Podpis na ostatniej stronie nie należy do Daniela. Należy do człowieka, który zlecił jego śmierć.

Dominic wyrwał mu dokument.

— Kto podpisał?

Enzo spojrzał w stronę windy.

— Victor Costa.

Wtedy drzwi sali intensywnej terapii otworzyły się z trzaskiem. Wszedł lekarz z twarzą zakrytą maseczką, ale zamiast podejść do mojego łóżka, wyjął z kieszeni mały metalowy klucz.

— Mara — powiedział cicho. — Jeśli mnie słyszysz, zapytaj Dominica, dlaczego twój ojciec błagał go, żeby cię nie odnajdywał…

Urwał, bo Dominic wycelował w niego broń. Mężczyzna powoli ściągnął maseczkę, a Isabella wydała z siebie zduszony krzyk.

— Daniel — wyszeptała.

Mój ojciec spojrzał na mnie przez szybę. W dłoni trzymał klucz, który miałam dostać piętnaście lat wcześniej, i powiedział jedno zdanie, po którym Dominic pobladł…

CZĘŚĆ 3

— Nie przyszedłem po córkę — powiedział Daniel. — Przyszedłem po dowód, który może zabić twoją matkę.

Lekarze zamarli, a ja, choć wciąż nie mogłam poruszyć ręką, słyszałam każde słowo przez cienką szybę sali.

Dominic nie opuścił broni.

— Odłóż klucz.

— Nie. Tym razem nie oddam go człowiekowi, który przez piętnaście lat pilnował mojego grobu.

Isabella zakryła usta dłonią.

— Daniel, widziałam twój akt zgonu.

— Widziałaś dokument przygotowany przez Victora Costę. Mój samochód spłonął, ale ja z niego wyszedłem. Costa chciał, żebym zniknął, bo miałem księgi jego interesów. Zgodziłem się udawać martwego, żeby ochronić Marę i Ellen.

— A Dominic? — zapytała Isabella.

Daniel spojrzał na niego z goryczą.

— Twój syn dowiedział się o wszystkim. Był wtedy młody, ale już próbował przejąć władzę po ojcu. Obiecał, że będzie trzymał Costę z dala od mojej rodziny.

— I dotrzymałem słowa — odpowiedział Dominic.

— Nie. Śledziłeś moją córkę. Miałeś jej adres, miejsce pracy, historię leczenia matki. Nie powiedziałeś jej, że żyję, bo bałeś się, że Costa ją wykorzysta jako przynętę.

Czułam, jak łzy spływają mi pod powieki. Ojciec żył. Dominic wiedział. A ja przez piętnaście lat odwiedzałam grób z nazwiskiem człowieka, który stał teraz kilka metrów ode mnie.

— Dlaczego miałam zginąć na tym przyjęciu? — zapytałam, choć mój głos był ledwie słyszalny.

Wszyscy odwrócili głowy.

Daniel podszedł do szyby.

— Nie miałaś być celem. Costa chciał zabić Isabellę, bo myślał, że ma księgi. Nie wiedział, że prawdziwy dowód został schowany w przedmiocie należącym do ciebie.

Dominic zacisnął szczękę.

— Zostaw ją poza tym.

— Już jej nie zostawiłeś poza tym — odparł Daniel. — W chwili, gdy założyłeś jej ten pierścionek, ogłosiłeś całemu miastu, że jest pod twoją ochroną.

Spojrzałam na złoty krąg na palcu. Był ciężki i zimny.

— Nie ożeniłem się z tobą — powiedział Dominic, patrząc na mnie. — Chciałem, żeby każdy człowiek Costy wiedział, że jeśli cię tknie, zaatakuje mnie.

— Nie prosiłam cię o ochronę.

— Wiem.

To krótkie słowo zabolało bardziej niż rany.

Daniel położył klucz na metalowym stoliku.

— Czerwony notes jest w depozycie dworca w Cleveland. Skrytka numer sto osiemnaście. Klucz otwiera drugie zabezpieczenie. W notesie są nazwiska ludzi, którzy pomagali Costie, oraz rachunki pokazujące, że przez lata finansował leczenie Ellen.

Isabella wciągnęła powietrze.

— Leczenie Ellen?

— Costa płacił, żeby mieć nad nimi kontrolę — wyjaśnił Daniel. — Kiedy przestałem mu służyć, zagroził, że odetnie pieniądze. Dlatego pozwoliłem, żeby Mara wierzyła, że jestem martwy. Myślałem, że to jedyny sposób.

Dominic odwrócił się do Enza.

— Jedź do Cleveland.

— Już ktoś tam jest — odpowiedział Enzo, patrząc na telefon. — Skrytka została otwarta godzinę temu.

Daniel pobladł.

— To niemożliwe. Klucz miałem tylko ja.

Na ekranie telefonu pojawiło się zdjęcie. Widać było wnętrze skrytki, pustą kopertę i kartkę z jednym zdaniem napisanym charakterem pisma mojej matki.

Dominic przeczytał je na głos:

— „Mara, jeśli to widzisz, znaczy, że Daniel znowu cię okłamał. Nie ufaj żadnemu z nich”.

W sali zapadło ciężkie milczenie. Moja matka nie była w klinice, w której ją zostawiłam. Jej karta pacjenta została usunięta, a numer telefonu nie odpowiadał.

Wtedy zadzwonił telefon Dominica. Odebrał, słuchał kilka sekund i spojrzał na mnie.

— Victor Costa ma Ellen — powiedział. — I chce, żebyś przyjechała po notes, którego już nie ma…